جز
جایگزینی متن - 'هدایت گری' به 'هدایتگری'
بدون خلاصۀ ویرایش |
|||
| خط ۴۳: | خط ۴۳: | ||
# ذکر [[علی]] {{ع}} در [[احادیث]] به عنوان [[هادی]] از باب مثال و نمونه است، و مقصود [[عالمان]] [[امت اسلامی]] است<ref>البحر المحیط، ج۵، ص۳۶۷- ۳۶۸.</ref>. این [[تأویل]] با ظاهر [[روایات]] که بر [[حصر]] دلالت میکند [[سازگاری]] ندارد. [[آلوسی]] نیز این [[تأویل]] را [[نادرست]] دانسته است: {{عربی|و أنا أظنك لا تلتفت إلی التأويل}}<ref>آلوسی، محمود، روح المعانی، ج۱۳، ص۱۰۸.</ref>. | # ذکر [[علی]] {{ع}} در [[احادیث]] به عنوان [[هادی]] از باب مثال و نمونه است، و مقصود [[عالمان]] [[امت اسلامی]] است<ref>البحر المحیط، ج۵، ص۳۶۷- ۳۶۸.</ref>. این [[تأویل]] با ظاهر [[روایات]] که بر [[حصر]] دلالت میکند [[سازگاری]] ندارد. [[آلوسی]] نیز این [[تأویل]] را [[نادرست]] دانسته است: {{عربی|و أنا أظنك لا تلتفت إلی التأويل}}<ref>آلوسی، محمود، روح المعانی، ج۱۳، ص۱۰۸.</ref>. | ||
# ظاهر [[احادیث]]، [[حجت]] است و باید به آن عمل کرد و لازمه آن این است که [[خلافت]] خلفای دیگر را بپذیریم، زیرا [[علی]] {{ع}} از روی طوع و رغبت با [[خلفا]] [[بیعت]] کرد. [[آلوسی]] این وجه را از برخی [[نقل]] کرده، ولی [[تأیید]] نکرده است، زیرا [[درستی]] آن در گرو [[اثبات]] [[بیعت]] [[علی]] {{ع}} با [[خلفا]] از روی [[رضا]] و رغبت است، که خود مورد [[اختلاف]] است و از نظر [[شیعه]] پذیرفته نیست. | # ظاهر [[احادیث]]، [[حجت]] است و باید به آن عمل کرد و لازمه آن این است که [[خلافت]] خلفای دیگر را بپذیریم، زیرا [[علی]] {{ع}} از روی طوع و رغبت با [[خلفا]] [[بیعت]] کرد. [[آلوسی]] این وجه را از برخی [[نقل]] کرده، ولی [[تأیید]] نکرده است، زیرا [[درستی]] آن در گرو [[اثبات]] [[بیعت]] [[علی]] {{ع}} با [[خلفا]] از روی [[رضا]] و رغبت است، که خود مورد [[اختلاف]] است و از نظر [[شیعه]] پذیرفته نیست. | ||
# مفاد {{متن حدیث|أَنَا الْمُنْذِرُ وَ بِكَ يَا عَلِيُّ يَهْتَدِي الْمُهْتَدُونَ}} که در برخی از نقلهای [[حدیث]] آمده این است که [[پیامبر]] {{صل}} فقط [[منذر]] است، و [[هدایتگری]] به [[علی]] {{ع}} اختصاص دارد، و این سخن [[نادرست]] است، زیرا [[پیامبر]] {{صل}} به [[نص]] [[قرآن کریم]] هدایتکننده [[بشر]] به [[صراط مستقیم]] بوده است<ref>ابن تیمیه، احمد بن عبدالحلیم، منهاج السنة، ج۳، ص۱۳۹.</ref> چنین برداشتی از [[روایت]] [[نادرست]] است، مفاد [[روایت]] انحصار [[ | # مفاد {{متن حدیث|أَنَا الْمُنْذِرُ وَ بِكَ يَا عَلِيُّ يَهْتَدِي الْمُهْتَدُونَ}} که در برخی از نقلهای [[حدیث]] آمده این است که [[پیامبر]] {{صل}} فقط [[منذر]] است، و [[هدایتگری]] به [[علی]] {{ع}} اختصاص دارد، و این سخن [[نادرست]] است، زیرا [[پیامبر]] {{صل}} به [[نص]] [[قرآن کریم]] هدایتکننده [[بشر]] به [[صراط مستقیم]] بوده است<ref>ابن تیمیه، احمد بن عبدالحلیم، منهاج السنة، ج۳، ص۱۳۹.</ref> چنین برداشتی از [[روایت]] [[نادرست]] است، مفاد [[روایت]] انحصار [[هدایتگری]] در [[علی]] {{ع}} پس از [[پیامبر]] {{صل}} است؛ چنان که در [[نقل]] دیگر آمده است: {{متن حدیث|بِكَ يَهْتَدِي الْمُهْتَدُونَ مِنْ بَعْدِي}}. | ||
# با توجه به [[حدیث]] {{متن حدیث|أَصْحَابِي كَالنُّجُومِ بِأَيِّهِمُ اقْتَدَيْتُمُ اهْتَدَيْتُمْ}} [[هدایتگری]] [[امت]] پس از [[پیامبر]] {{صل}} به [[علی]] {{ع}} اختصاص ندارد، بلکه عموم [[صحابه پیامبر]] {{صل}} را شامل میشود، بنابراین، [[هدایت]] با [[امامت]] ملازمه ندارد<ref>مظفر، محمد حسن، دلائل الصدق، ج۲، ص۹۳ به نقل از التحفة الإثنا عشریة، ص۲۰۷.</ref>. | # با توجه به [[حدیث]] {{متن حدیث|أَصْحَابِي كَالنُّجُومِ بِأَيِّهِمُ اقْتَدَيْتُمُ اهْتَدَيْتُمْ}} [[هدایتگری]] [[امت]] پس از [[پیامبر]] {{صل}} به [[علی]] {{ع}} اختصاص ندارد، بلکه عموم [[صحابه پیامبر]] {{صل}} را شامل میشود، بنابراین، [[هدایت]] با [[امامت]] ملازمه ندارد<ref>مظفر، محمد حسن، دلائل الصدق، ج۲، ص۹۳ به نقل از التحفة الإثنا عشریة، ص۲۰۷.</ref>. | ||