نیایش سیزدهم: تفاوت میان نسخه‌ها

== مقدمه ==

[[انسان]] سرتاسر وجودش نیاز است. او برای ادامه [[حیات]] نیاز به هوا و اکسیژن دارد، نیاز به آب و [[غذا]] دارد، نیاز به [[نور]] و حرارت [[خورشید]] دارد، نیاز به [[همسر]] و مونس دارد، نیاز به طبیب و پزشک دارد، نیاز به [[مشاور]] و [[راهنما]] دارد، نیاز به کمک کار و مشوق دارد. نیاز دارد که اگر کوتاهی کرد، [[غفلت]] کرد و یا گناهی کرد کسی او را ببخشد. نیاز دارد کسی او را به خودش بشناساند. انسان در [[جهان]] بزرگی [[زندگی]] می‌کند و نیاز دارد کسی این جهان را به او معرفی کند. از گذشته و [[آینده]] بی‌خبر است، پس نیاز دارد کسی گذشته را برای او تعریف و آینده را برای او ترسیم نماید. در حوادث و [[مشکلات]] سینه‌اش تنگ می‌شود، نیاز دارد کسی به او [[امید]] و [[آرامش]] دهد و ده‌ها و ده‌ها نیاز دیگر. [[قرآن کریم]] می‌فرماید: {{متن قرآن|يَا أَيُّهَا النَّاسُ أَنْتُمُ الْفُقَرَاءُ إِلَى اللَّهِ وَاللَّهُ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيدُ}}<ref>«ای مردم! شما نیازمندان درگاه خداوند هستید و خداوند است که بی‌نیاز ستوده است» سوره فاطر، آیه ۱۵.</ref>. از سوره‌هایی که سفارش شده زیاد بخوانیم [[سوره توحید]] است. [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} در نمازهایش زیاد این [[سوره]] را می‌خواند و [[رسول خدا]] {{صل}} فرمود: این سوره ثلث [[قرآن]] است. در این سوره می‌خوانیم {{متن قرآن|اللَّهُ الصَّمَدُ}}<ref>«خداوند صمد است» سوره اخلاص، آیه ۲.</ref>؛ یعنی [[خدا]] [[بی‌نیاز]] است و همه موجودات به او نیازمندند.

[[امام زین‌العابدین]] {{ع}} در این [[دعا]] به زیباترین شکل انسان [[نیازمند]] را به خدای بی‌نیاز، و بی‌نهایت کوچک را به بی‌نهایت بزرگ پیوند داده است. او در آغاز دعا عرض می‌کند: «بار خدایا، ای آنکه درگاه تو آخرین مقصد [[حاجات]] است و تنها در نزد توست که به خواست‌ها توان رسید. ای خداوندی که در برابر نعمت‌هایت [[بهایی]] نستانی. ای خداوندی که زلال عطایت را به منّت تیره نگردانی. ای خداوندی که همگان به تو [[بی‌نیاز]] شوند و کس را از تو [[بی‌نیازی]] نیست».

در ادامه [[امام]] {{ع}} به مطلب مهمی می‌پردازد و آن اینکه بردن [[حاجت]] به سوی خلقی که خود محتاج خدایند موجب [[حرمان]] و از دست‌رفتن [[احسان]] است و چنین کاری خود [[خطا]] و [[لغزش]] است. چگونه [[نیازمندی]] [[دست]] نیاز به سوی [[نیازمند]] دیگر برد و چه‌سان [[بینوایی]] به بینوای دیگر روی کند؟!

در پایان [[حضرت سجاد]] {{ع}} سر به [[سجده]] می‌گذارد و در سجده که [[بهترین]] حالت [[بنده]] در پیشگاه خداست [[حاجات]] خود را می‌شمرد و این‌گونه به مهر خدا دل می‌بندد: «فضل تو آسوده‌خاطرم گردانید و احسان تو مرا به سوی تو [[راه]] نمود. تو را به خودت و به [[محمد و آل محمد]] {{صل}} [[سوگند]] می‌دهم که مرا [[نومید]] باز نگردانی».<ref>صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، ۱۳۷۵؛ قرآن حکیم، ترجمه ناصر مکارم شیرازی.</ref>.<ref>[[سید جواد بهشتی|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)|مقاله «نیایش سیزدهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۴۵۴.</ref>