امنیت در لغت: تفاوت میان نسخه‌ها

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۲: خط ۲:
| موضوع مرتبط = امنیت
| موضوع مرتبط = امنیت
| عنوان مدخل  = امنیت
| عنوان مدخل  = امنیت
| مداخل مرتبط = [[امنیت در لغت]] - [[امنیت در قرآن]] - [[امنیت در معارف مهدویت]] - [[امنیت در فقه سیاسی]] - [[امنیت در معارف دعا و زیارات]] - [[امنیت در معارف و سیره نبوی]] - [[امنیت در معارف و سیره علوی]] - [[امنیت در معارف و سیره سجادی]] - [[امنیت در جامعه‌شناسی اسلامی]] - [[امنیت در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]
| مداخل مرتبط = [[امنیت در لغت]] - [[امنیت در قرآن]] - [[امنیت در معارف مهدویت]] - [[امنیت در فقه اسلامی]] - [[امنیت در فقه سیاسی]] - [[امنیت در معارف دعا و زیارات]] - [[امنیت در معارف و سیره نبوی]] - [[امنیت در معارف و سیره علوی]] - [[امنیت در معارف و سیره سجادی]] - [[امنیت در جامعه‌شناسی اسلامی]] - [[امنیت در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]
| پرسش مرتبط  =  
| پرسش مرتبط  =  
}}
}}

نسخهٔ ‏۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۰۶

مقدمه

امنیت در لغت از ریشه «امن» و به معنای «در امان بودن» و «مصون بودن» از هرگونه تعرض و در «آرامش و آسودگی» است[۱]. همچنین امنیت به معنای در امان بودن از هر گونه تهدید و ترس نیز معنا شده است[۲]. راغب، لغت‌شناس برجسته قرآن کریم نیز در تعریف امنیت آورده است: «اصل امنیت، طمأنینه و آرامش نفس و از میان رفتن ترس و خوف است. امن و امان در اصل مصدر هستند و به حالت و وضعی اطلاق می‌گردد که انسان در آرامش باشد. گاه نیز بر چیزهایی اطلاق می‌شود که انسان بر آن امانتدار و امین است»[۳].

بر اساس این تعاریف و تفاسیر از امنیت می‌توان این گونه استنباط نمود که وجود آرامش و آسودگی خاطر یکی از نمودها و علائم مهم وجود امنیت می‌باشد. به عبارت اخری فقدان آرامش و آسایش در هر محیط و جامعه‌ای حاکی از نبود امنیت در آن محیط و جامعه است.[۴]

منابع

پانویس

  1. قریشی، قاموس قرآن، ج۱، ص۱۲۳.
  2. معین، فرهنگ فارسی، ج۱، ص۳۵۴.
  3. راغب، المفردات، ریشه «امن».
  4. غلامی، نجف علی، مقاله «نظام امنیتی دفاعی اسلام»، منظومه فکری آیت‌الله العظمی خامنه‌ای ج۲ ص ۱۰۰۱.