نیایش هشتم: تفاوت میان نسخه‌ها

این [[نیایش]] [[امام سجاد]] {{ع}} است در پناه بردن به خدا از [[ناگواری‌ها]] و خوی‌های بد و کارهای نکوهیده. [[خداوند]] [[انسان]] را گرامی داشته و [[زمین]] و [[آسمان]] را مسخر او قرار داده است<ref>{{متن قرآن|أَلَمْ تَرَوْا أَنَّ اللَّهَ سَخَّرَ لَكُمْ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ وَأَسْبَغَ عَلَيْكُمْ نِعَمَهُ ظَاهِرَةً وَبَاطِنَةً وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يُجَادِلُ فِي اللَّهِ بِغَيْرِ عِلْمٍ وَلَا هُدًى وَلَا كِتَابٍ مُنِيرٍ}} «آیا ندیده‌اید که خداوند آنچه را در آسمان‌ها و در زمین است برای شما رام کرد و نعمت‌های آشکار و پنهان خود را بر شما تمام کرد؟ و برخی از مردم بی‌هیچ دانش و رهنمود و کتاب روشنی درباره خدا چالش می‌ورزند» سوره لقمان، آیه ۲۰.</ref>، اما در کنار این [[توانایی]]، او موجودی آسیب‌پذیر است و علاوه بر خطرهای بیرونی، عوامل درونی مثل [[کارهای ناپسند]] و خوی‌های [[ناشایست]] او را [[تهدید]] می‌کند؛ خدای [[مهربان]] [[بهترین]] [[پناهگاه]] در این موارد است.

پناهندگی سه عنصر دارد:

«بارخدایا، به تو پناه می‌بریم از اینکه در [[دل]] [[خیال]] [[فریب]] کسی را بپروریم و از [[کردار]] خویش دستخوش [[خودپسندی]] شویم یا به [[آرزوهای دور و دراز]] [[مبتلا]] گردیم». «بارخدایا، به تو پناه می‌بریم از [[بدی باطن]] و [[حقیر شمردن گناهان]] [[خرد]] و از اینکه [[شیطان]] بر ما چیره شود یا [[روزگار]] ما را واژگون‌بخت گرداند یا [[پادشاه]] بر ما [[ستم]] ورزد». «بارخدایا، به تو پناه می‌بریم از اسرافکاری و هم از [[بینوایی]]». «به تو پناه می‌بریم از [[شادکامی دشمنان]] و [[نیازمند]] شدن به اقران و از [[تنگنای معیشت]] و از مردن بی‌آنکه سازِ رفتن مهیا کرده باشیم».

و در پایان بزرگ‌ترین [[خطرها]] را یاد می‌کند و با [[صلوات بر پیامبر]] {{صل}}، [[رحمت خدا]] را برای خود و همه مردان و [[زنان]] با [[ایمان]] [[طلب]] می‌کند: «بارخدایا، به تو پناه می‌بریم از بزرگ‌ترین [[حسرت]] و گران‌ترین [[مصیبت]] و بدترین شوربختی‌ها و بد سرانجامی و محروم‌شدن از [[ثواب]] [[آخرت]] و گرفتار شدن به [[عقاب]] [[روز رستاخیز]]». «بارخدایا، بر [[محمد و خاندانش]] [[درود]] بفرست و به [[رحمت]] خویش مرا و همه مردان و زنان [[مؤمن]] را از آن‌چه گفته شد پناه ده، یا ارحم الراحمین»<ref>تفسیر نمونه، ج۲۷؛ صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، تهران، ۱۳۷۵؛ قرآن حکیم، ترجمه ناصر مکارم شیرازی.</ref>.<ref>[[سید جواد بهشتی|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)|مقاله «نیایش هشتم»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۴۴۷.</ref>

[[رده:صحیفه سجادیه]]