بیعت در نهج البلاغه: تفاوت میان نسخهها
(←مقدمه) |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۲: | خط ۲: | ||
| موضوع مرتبط = بیعت | | موضوع مرتبط = بیعت | ||
| عنوان مدخل = بیعت | | عنوان مدخل = بیعت | ||
| مداخل مرتبط = [[بیعت در لغت]] - [[بیعت در قرآن]] - [[بیعت در حدیث]] - [[بیعت در | | مداخل مرتبط = [[بیعت در لغت]] - [[بیعت در قرآن]] - [[بیعت در حدیث]] - [[بیعت در نهج البلاغه]] - [[بیعت در تاریخ اسلامی]] - [[بیعت در کلام اسلامی]] - [[بیعت در معارف دعا و زیارات]] - [[بیعت در فقه سیاسی]] - [[بیعت در سیره معصوم]] - [[بیعت در معارف و سیره نبوی]] - [[بیعت در معارف و سیره حسینی]] - [[بیعت در معارف مهدویت]] | ||
| پرسش مرتبط = | | پرسش مرتبط = | ||
}} | }} | ||
نسخهٔ کنونی تا ۱۹ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۱۷
این مدخل زیرشاخهٔ بحث بیعت است. بیعت از چند منظر متفاوت، بررسی میشود: بیعت در لغت - بیعت در قرآن - بیعت در حدیث - بیعت در نهج البلاغه - بیعت در تاریخ اسلامی - بیعت در کلام اسلامی - بیعت در معارف دعا و زیارات - بیعت در فقه سیاسی - بیعت در سیره معصوم - بیعت در معارف و سیره نبوی - بیعت در معارف و سیره حسینی - بیعت در معارف مهدویت - پرسش مرتبط نداردمقدمه
بیعت به معنای عهد و پیمان، از اصولی است که پایبند به آن در نظام سیاسی و اجتماعی مسلمانان امری مؤکد بوده است. مطابق با فرهنگ حاکم بر نظام، اگر فردی بیعتی را بر گردن میگرفت و دست در دست خلیفه مینهاد، تعهد بر عهد خویش را همچون عهد با خدا تلقّی میکرد و بر آن ثابتقدم بود. از اینرو امام (ع) درباره بیعتشکنی زبیر میفرماید: زبیر خیال کرد با دست بیعت کرده و با قلب بیعت نکرده و میتواند مخالفت کند، اما باید به بیعت خود وفادار باشد. از اینرو اگر فردی با مدیر خود به نشانی بیعت دست داد، ضروری است که به بیعت خود وفادار باشد[۱].[۲]
بیعت مردم با امام علی (ع)
منابع
پانویس
- ↑ «يَزْعُمُ أَنَّهُ قَدْ بَايَعَ بِيَدِهِ وَ لَمْ يُبَايِعْ بِقَلْبِهِ فَقَدْ أَقَرَّ بِالْبَيْعَةِ وَ ادَّعَى الْوَلِيجَةَ فَلْيَأْتِ عَلَيْهَا بِأَمْرٍ يُعْرَفُ وَ إِلَّا فَلْيَدْخُلْ فِيمَا خَرَجَ مِنْه»؛ نهج البلاغه، خطبه ۸.
- ↑ دینپرور، سید حسین، دانشنامه نهج البلاغه ج۱، ص ۱۸۱.