بیعت غدیر: تفاوت میان نسخهها
جز (جایگزینی متن - '{{یادآوری پانویس}}' به '') |
(←منابع) |
||
| خط ۱۷: | خط ۱۷: | ||
*همه این بیعتها به معنای [[اطاعت از خدا]] و [[رسول اکرم]]{{صل}} است؛ ولی هر یک ماهیتی جداگانه دارد.[[بیعت]]، [[دعوت]]، به معنای [[تعهد]] به [[پاسداری]] از [[دعوت]] و [[پایداری]] در مقابل تهاجمها و مبارزهطلبیهای [[جاهلیت]] است. [[بیعت]] [[جهاد]]، [[تعهد]] به [[اطاعت]] از امر نظامی و [[تحمل]] [[تلخیها]] و [[مشکلات]] [[نبرد]] است. و [[بیعت]] [[امارت]]، به معنای [[تعهد]] به قبول [[امارت]] و [[ولایت]] و اعتراف به [[حق اطاعت]] برای [[حاکم]] است<ref>محمد مهدی آصفی، «بیعت از منظر فقه تطبیقی»، کیهان اندیشه، مهر و آبان ۱۳۷۴، شماره ۶۲، ص ۷۵.</ref><ref>[[محمد رضا فرخی|فرخی، محمد رضا]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص۲۵۰.</ref>. | *همه این بیعتها به معنای [[اطاعت از خدا]] و [[رسول اکرم]]{{صل}} است؛ ولی هر یک ماهیتی جداگانه دارد.[[بیعت]]، [[دعوت]]، به معنای [[تعهد]] به [[پاسداری]] از [[دعوت]] و [[پایداری]] در مقابل تهاجمها و مبارزهطلبیهای [[جاهلیت]] است. [[بیعت]] [[جهاد]]، [[تعهد]] به [[اطاعت]] از امر نظامی و [[تحمل]] [[تلخیها]] و [[مشکلات]] [[نبرد]] است. و [[بیعت]] [[امارت]]، به معنای [[تعهد]] به قبول [[امارت]] و [[ولایت]] و اعتراف به [[حق اطاعت]] برای [[حاکم]] است<ref>محمد مهدی آصفی، «بیعت از منظر فقه تطبیقی»، کیهان اندیشه، مهر و آبان ۱۳۷۴، شماره ۶۲، ص ۷۵.</ref><ref>[[محمد رضا فرخی|فرخی، محمد رضا]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص۲۵۰.</ref>. | ||
==جستارهای وابسته== | |||
* [[غدیر خم]] | |||
==منابع== | ==منابع== | ||
* [[پرونده:152259.jpg|22px]] [[محمد رضا فرخی|فرخی، محمد رضا]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)|'''فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم''']] | * [[پرونده:152259.jpg|22px]] [[محمد رضا فرخی|فرخی، محمد رضا]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)|'''فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم''']] | ||
نسخهٔ ۳ اوت ۲۰۲۱، ساعت ۱۶:۴۰
- اين مدخل از زیرشاخههای بحث بیعت است. "بیعت غدیر" از چند منظر متفاوت، بررسی میشود:
- در این باره، تعداد بسیاری از پرسشهای عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل بیعت غدیر (پرسش) قابل دسترسی خواهند بود.
مقدمه
- رسول اکرم(ص) در بازگشت از آخرین حج خود در محلی به نام غدیر خم توقف کرد و فرمود: "کسانی که به جلو رفتهاند، برگردند و کسانی که عقب ماندهاند، برسند." وقتی جمعیت در آن محل جمع شدند، رسول خدا(ص) به طوری که همه حاضران صدای آن حضرت را میشنیدند، خطبهای بیان فرمود و ضمن آن از پایان عمر شریف خویش خبر داد و پس از بیان حدیث ثقلین، دست حضرت علی(ع) را بالا برد و فرمود: "هر که من مولای اویم، این علی مولای اوست. خدایا! دوست بدار کسی را که او را دوست میدارد و دشمن بدار کسی را که با او دشمن است!" سپس آن حضرت دستور داد تا حاضران با حضرت علی(ع) بیعت کنند و به آن حضرت تبریک بگویند. وقتی رسول خدا(ص) به ابوبکر و عمر فرمود: "با علی به ولایت بعد از من بیعت کنید؟" آنها پرسیدند: "آیا این امر خدا و رسول است؟" رسول اکرم(ص) فرمود: "آیا امری به این عظمت امر غیر خداوند است؟ بله، امری به امر خدا و رسول خدا(ص) است و سپس آنها بیعت کردند[۱]. در این بیعت، علاوه بر تأکید بر ابراز وفاداری به پیامبر اکرم(ص) و دستورهای آن حضرت، اعطای حکومت و ولایت نیز دیده میشود؛ به ویژه در آنجا که رسول خدا(ص) به مردم دستور میدهد که با حضرت علی(ع) به ولایت بعد از ایشان بیعت کنند[۲].
- بیعت، نوعی اعلام وفاداری و مشارکت مردم با حکومت و پشتیبانی مردم از حکومت است که اگر چنین پشتیبانی وجود نداشته نباشد، حکومت در خطر قرار میگیرد. پس، مشارکت مردم در پاسداری از حکومت، نقشی سرنوشت ساز دارد و ماهیت آن، تعهد، اطاعت و یاری است که در مقام اجرا و نه انتخاب، نقش اصلی را دارد و ما در سیره رسول اکرم(ص) چند نوع بیعت میبینیم؛ مانند:
- همه این بیعتها به معنای اطاعت از خدا و رسول اکرم(ص) است؛ ولی هر یک ماهیتی جداگانه دارد.بیعت، دعوت، به معنای تعهد به پاسداری از دعوت و پایداری در مقابل تهاجمها و مبارزهطلبیهای جاهلیت است. بیعت جهاد، تعهد به اطاعت از امر نظامی و تحمل تلخیها و مشکلات نبرد است. و بیعت امارت، به معنای تعهد به قبول امارت و ولایت و اعتراف به حق اطاعت برای حاکم است[۳][۴].
جستارهای وابسته
منابع
جستارهای وابسته
پانویس
- ↑ عیاشی، تفسیر عیاشی، ج ۱، ص ۳۲۹ و با اندکی اختلاف در: شیخ مفید، الارشاد، ج ۱، ص ۱۷۶ - ۱۷۷ و اعلام الوری، ج ۱، ص ۲۶۲.
- ↑ فرخی، محمد رضا، فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم، ص۲۴۹-۲۵۰.
- ↑ محمد مهدی آصفی، «بیعت از منظر فقه تطبیقی»، کیهان اندیشه، مهر و آبان ۱۳۷۴، شماره ۶۲، ص ۷۵.
- ↑ فرخی، محمد رضا، فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم، ص۲۵۰.