بردباری امام حسین: تفاوت میان نسخه‌ها

نسخهٔ ‏۳۱ ژانویهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۴:۰۸

اين مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:

بردباری امام حسین در حدیث - بردباری امام حسین در تاریخ اسلامی - بردباری امام حسین در معارف و سیره حسینی

مقدمه

امام حسین(ع) تربیت یافته مکتب نبوّت بود و روح بلند جدّ بزرگوارش رسول اکرم(ص) را در کالبد داشت؛ روح با عظمتی که (در فتح مکه) از تمام کسانی که با او در ستیز بوده و بر ضدّ رسالت اسلام قیام کرده بودند، گذشت و مورد عفو و بخشش قرار داد، قلب پرمهر رسول خدا(ص) پذیرای همه مردم بود، وی به ارشاد و هدایت آنان سخت علاقمند بود و در این راستا از ناسزاگویی افراد نادان نسبت به خویش خرده نمی‌گرفت و چشم‌پوشی می‌کرد و تنها رضای خدا، وی را به این کار وا می‌داشت. گناهکاران را به خود نزدیک‌ می‌ساخت و به آنان اطمینان داده و بذر امید به رحمت الهی را در دلشان می‌کاشت. هیچ‌گاه کسی را که به وی ناسزا روا می‌داشت به ناسزا پاسخ نمی‌داد بلکه با او مهربانی می‌کرد و به راه راست رهنمون می‌شد و از گمراهی نجات و رهایی‌اش می‌بخشید.

از ابا عبدالله الحسین(ع) روایت شده که فرمود: اگر فردی در این گوش به من ناسزا بگوید ـ و اشاره به گوش راست خود کرد ـ و در گوش چپم از من پوزش بخواهد، عذرش را خواهم پذیرفت؛ زیرا امیر المؤمنین علی بن أبی طالب(ع) برایم نقل کرد که از جدّم رسول خدا(ص) شنیده است که می‌فرمود: آن‌کس که پوزش فردی را چه به حق سخن بگوید چه به غیر حق، پذیرا نشود، بر حوض کوثر وارد نخواهد شد^[۱].

نیز روایت شده یکی از غلامان حضرت خیانتی مرتکب شد که سزاوار کیفر بود، حضرت دستور تنبیه او را صادر کرد، غلام به پا خاست و عرضه داشت: مولای من! (به فرموده قرآن) ﴿وَالْكَاظِمِينَ الْغَيْظَ﴾؛ آنان که خشم خود را فرو می‌برند. امام(ع) فرمود: دست از او بردارید. غلام بار دیگر عرض کرد: سرورا! ﴿وَالْعَافِينَ عَنِ النَّاسِ﴾؛ آنان که از گناه و لغزش دیگران درمی‌گذرند. امام(ع) در پاسخ او فرمود: از جرمت گذشتم. بار سوم غلام عرضه داشت: مولا جان! ﴿وَاللَّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ﴾؛ خداوند نیکوکاران را دوست دارد. امام(ع) فرمود: تو در راه خدا آزادی و مستمری‌ات را دو چندان خواهم داد^[۲].^[۳]

جستارهای وابسته

منابع

حکیم، سید منذر، پیشوایان هدایت ج۵

پانویس

↑ احقاق الحق، ج۱۱، ص۴۳۱.
↑ کشف النعمه، ج۲، ص۳۱؛ فصول المهمه ابن صباغ، ص۱۶۸ با اختلافی اندک؛ اعیان الشیعه، ج۴، ص۵۳.
↑ حکیم، سید منذر، پیشوایان هدایت ج۵ ص۴۷.

[1] احقاق الحق، ج۱۱، ص۴۳۱.

[2] کشف النعمه، ج۲، ص۳۱؛ فصول المهمه ابن صباغ، ص۱۶۸ با اختلافی اندک؛ اعیان الشیعه، ج۴، ص۵۳.

[3] حکیم، سید منذر، پیشوایان هدایت ج۵ ص۴۷.

[۱]

[۲]

[۳]

@@ خط ۶: / خط ۶: @@
 [[امام حسین]]{{ع}} [[تربیت یافته]] [[مکتب]] [[نبوّت]] بود و [[روح]] بلند جدّ بزرگوارش [[رسول اکرم]]{{صل}} را در کالبد داشت؛ روح با عظمتی که (در [[فتح مکه]]) از تمام کسانی که با او در [[ستیز]] بوده و بر ضدّ [[رسالت]] [[اسلام]] [[قیام]] کرده بودند، گذشت و مورد [[عفو]] و [[بخشش]] قرار داد، [[قلب]] پرمهر [[رسول خدا]]{{صل}} پذیرای همه [[مردم]] بود، وی به [[ارشاد]] و [[هدایت]] آنان سخت علاقمند بود و در این راستا از [[ناسزاگویی]] افراد [[نادان]] نسبت به خویش خرده نمی‌گرفت و [[چشم‌پوشی]] می‌کرد و تنها [[رضای خدا]]، وی را به این کار وا می‌داشت. [[گناهکاران]] را به خود نزدیک‌ می‌ساخت و به آنان [[اطمینان]] داده و بذر [[امید به رحمت الهی]] را در دلشان می‌کاشت. هیچ‌گاه کسی را که به وی [[ناسزا]] روا می‌داشت به ناسزا پاسخ نمی‌داد بلکه با او [[مهربانی]] می‌کرد و به [[راه راست]] رهنمون می‌شد و از [[گمراهی]] [[نجات]] و رهایی‌اش می‌بخشید.
-از [[ابا عبدالله الحسین]]{{ع}} [[روایت]] شده که فرمود:
+از [[ابا عبدالله الحسین]]{{ع}} [[روایت]] شده که فرمود: اگر فردی در این گوش به من ناسزا بگوید ـ و اشاره به گوش راست خود کرد ـ و در گوش چپم از من [[پوزش]] بخواهد، عذرش را خواهم پذیرفت؛ زیرا [[امیر المؤمنین علی]] بن أبی طالب{{ع}} برایم نقل کرد که از جدّم رسول خدا{{صل}} شنیده است که می‌فرمود: آن‌کس که پوزش فردی را چه به [[حق]] سخن بگوید چه به غیر حق، پذیرا نشود، بر [[حوض کوثر]] وارد نخواهد شد<ref>احقاق الحق، ج۱۱، ص۴۳۱.</ref>.
-اگر فردی در این گوش به من ناسزا بگوید -و اشاره به گوش راست خود کرد- و در گوش چپم از من [[پوزش]] بخواهد، عذرش را خواهم پذیرفت؛ زیرا [[امیر المؤمنین علی]] بن أبی طالب{{ع}} برایم نقل کرد که از جدّم رسول خدا{{صل}} شنیده است که می‌فرمود: آن‌کس که پوزش فردی را چه به [[حق]] سخن بگوید چه به غیر حق، پذیرا نشود، بر [[حوض کوثر]] وارد نخواهد شد<ref>احقاق الحق، ج۱۱، ص۴۳۱.</ref>.
-نیز روایت شده یکی از [[غلامان]] [[حضرت]] خیانتی مرتکب شد که سزاوار [[کیفر]] بود، حضرت [[دستور]] [[تنبیه]] او را صادر کرد، [[غلام]] به پا خاست و عرضه داشت: مولای من! (به فرموده [[قرآن]]) {{متن قرآن|وَالْكَاظِمِينَ الْغَيْظَ}}؛ آنان که [[خشم]] خود را فرو می‌برند.
+نیز روایت شده یکی از [[غلامان]] حضرت خیانتی مرتکب شد که سزاوار [[کیفر]] بود، حضرت [[دستور]] [[تنبیه]] او را صادر کرد، [[غلام]] به پا خاست و عرضه داشت: مولای من! (به فرموده [[قرآن]]) {{متن قرآن|وَالْكَاظِمِينَ الْغَيْظَ}}؛ آنان که [[خشم]] خود را فرو می‌برند. [[امام]]{{ع}} فرمود: دست از او بردارید. غلام بار دیگر عرض کرد: سرورا! {{متن قرآن|وَالْعَافِينَ عَنِ النَّاسِ}}؛ آنان که از [[گناه]] و [[لغزش]] دیگران درمی‌گذرند. امام{{ع}} در پاسخ او فرمود: از جرمت گذشتم. بار سوم غلام عرضه داشت: مولا [[جان]]! {{متن قرآن|وَاللَّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ}}؛ [[خداوند]] [[نیکوکاران]] را [[دوست]] دارد. [[امام]]{{ع}} فرمود: تو در [[راه خدا]] [[آزادی]] و مستمری‌ات را دو چندان خواهم داد<ref>کشف النعمه، ج۲، ص۳۱؛ فصول المهمه ابن صباغ، ص۱۶۸ با اختلافی اندک؛ اعیان الشیعه، ج۴، ص۵۳.</ref>.<ref>[[سید منذر حکیم|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۵ (کتاب)|پیشوایان هدایت ج۵]] ص۴۷.</ref>
-[[امام]]{{ع}} فرمود: دست از او بردارید.
-غلام بار دیگر عرض کرد: سرورا! {{متن قرآن|وَالْعَافِينَ عَنِ النَّاسِ}}؛ آنان که از [[گناه]] و [[لغزش]] دیگران درمی‌گذرند.
-امام{{ع}} در پاسخ او فرمود: از جرمت گذشتم.
-بار سوم غلام عرضه داشت: مولا [[جان]]! {{متن قرآن|وَاللَّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ}}؛ [[خداوند]] [[نیکوکاران]] را [[دوست]] دارد.
-[[امام]]{{ع}} فرمود: تو در [[راه خدا]] [[آزادی]] و مستمری‌ات را دو چندان خواهم داد<ref>کشف النعمه، ج۲، ص۳۱؛ فصول المهمه ابن صباغ، ص۱۶۸ با اختلافی اندک؛ اعیان الشیعه، ج۴، ص۵۳.</ref>.<ref>[[سید منذر حکیم|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۵ (کتاب)|پیشوایان هدایت ج۵]] ص۴۷.</ref>
 == جستارهای وابسته ==