امام حسین در زمان ابوبکر

اين مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:

امام حسین در زمان ابوبکر در حدیث - امام حسین در زمان ابوبکر در تاریخ اسلامی - امام حسین در زمان ابوبکر در معارف و سیره حسینی

همیاری در دفاع از حق

شرح نهج البلاغة، ابن ابی الحدید - از نامه مشهور معاویه به امام علی(ع) -: و دیروز، روز بیعت با ابوبکر، را به یادت می‌آورم که پرده‌نشین خانه‌ات (همسرت) را شب، بر درازگوشی سوار کردی و دست در دستان حسن و حسین گذاشتی و به درِ خانه‌های بَدریان و پیش‌گامان رفتی و هیچ یک را نگذاشتی، مگر آنکه به سوی خود فرا خواندی و همسر و دو پسرت را واسطه و شفیعِ دعوتت کردی^[۱].^[۲]

مناقشه با ابوبکر که بر منبر پیامبر(ص) بود

تاریخ دمشق - به نقل از عبدالرحمان اصفهانی -: حسین بن علی(ع) به نزد ابوبکر -که بر منبر پیامبر(ص) نشسته بود- آمد و فرمود: «از جایگاه پدرم، پایین بیا». [ابوبکر] گفت: راست گفتی. این، جایگاه پدرت است! و سپس او را در دامان خود نشاند و گریست. علی(ع) فرمود: «به خدا سوگند، این، به فرمان من نبود». ابوبکر گفت: راست گفتی. به خدا سوگند، من تو را متّهم نمی‌کنم^[۳].^[۴]

شهادت مادرش فاطمه(س)

دلائل الإمامة - به نقل از ابو بصیر، از امام صادق(ع): فاطمه(س) از من پیمانی محکم و گره‌خورده به خدا و پیامبرش گرفت که چون وفات یافت، هیچ کس را آگاه نکنم، جز ام‌سلمه همسر پیامبر خدا، امّ ایمن و فضّه، و از مردان، دو پسرش حسن و حسین، عبدالله بن عباس، سلمان فارسی، عمار بن یاسر، مقداد، ابوذر و حذیفه را، و گفت: «من بر تو روا دانستم که پس از مرگم، مرا ببینی. پس همراه زنان غسل‌دهنده من باش و جز شب، مرا به خاک نسپار و هیچ کس را از قبرم آگاه مکن»^[۵].^[۶]

جستارهای وابسته

منابع

، محمدی ری‌شهری، محمد، گزیده دانشنامه امام حسین

پانویس

↑ «مِن كِتَابِ مُعاوِيَةَ المَشهورِ إلى عَلِيٍّ(ع): وأعهَدُكَ أمْسِ تَحمِلُ قَعيدَةَ بَيتِكَ لَيلاً عَلى حِمَارٍ، وَيَداكَ فِي يَدَيِ ابنَيكَ الحَسَنِ وَالحُسَينِ يَومَ بويِعَ أبو بَكرٍ الصِّدّيقُ، فَلَم تَدَع أحَدا مِن أهلِ بَدْرٍ وَالسَّوابِقِ إلّا دَعَوتَهُم إلى نَفسِكَ، وَمَشَيتَ إلَيْهِم بِامرَأَتِكَ، وأدلَيتَ إلَيهِم بِابنَيكَ» (شرح نهج البلاغة، ابن أبی الحدید، ج۲، ص۴۷؛ کتاب سلیم بن قیس، ج۲، ص۷۶۵).
↑ محمدی ری‌شهری، محمد، گزیده دانشنامه امام حسین ص ۱۸۹.
↑ در تاریخ دمشق، در کنار این روایت، روایتی همانند آن، درباره امام حسن(ع) آمده است. «جَاءَ الْحُسَيْنُ بْنُ عَلِيٍّ(ع) إِلَى أَبِي بَكْرٍ وَ هُوَ عَلَى مِنْبَرِ رَسُولِ اللَّهِ(ص) فَقَالَ انْزِلْ‏ عَنْ‏ مَجْلِسِ‏ أَبِي‏ فَقَالَ صَدَقْتَ وَ اللَّهِ إِنَّهُ لَمَجْلِسُ أَبِيكَ قَالَ ثُمَّ أَخَذَهُ فَأَجْلَسَهُ فِي حَجْرِهِ وَ بَكَى فَقَالَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ(ع) وَ اللَّهِ مَا هَذَا عَنْ أَمْرِي فَقَالَ وَ اللَّهِ مَا اتَّهَمْتُكَ» (تاریخ دمشق، ج۳۰، ص۳۰۷).
↑ محمدی ری‌شهری، محمد، گزیده دانشنامه امام حسین ص ۱۸۹.
↑ «ثُمَّ أَخَذَتْ[فاطِمَةُ(س)] عَلَيَّ عَهْداً لِلَّهِ وَ رَسُولِهِ أَنَّهَا إِذَا تُوُفِّيَتْ‏ لَا أُعْلِمَ‏ أَحَداً إِلَّا أُمَّ سَلَمَةَ زَوْجَ رَسُولِ اللَّهِ(ص)، وَ أُمَّ أَيْمَنَ، وَ فِضَّةَ؛ وَ مِنَ الرِّجَالِ ابْنَيْهَا، وَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَبَّاسٍ، وَ سَلْمَانَ الْفَارِسِيَّ، وَ عَمَّارَ بْنَ يَاسِرٍ، وَ الْمِقْدَادَ، وَ أَبَا ذَرٍّ، وَ حُذَيْفَةَ. وَ قَالَتْ: إِنِّي قَدْ أَحْلَلْتُكَ مِنْ أَنْ تَرَانِي بَعْدَ مَوْتِي، فَكُنْ مَعَ النِّسْوَةِ فِيمَنْ يُغَسِّلُنِي، وَ لَا تَدْفِنِّي إِلَّا لَيْلًا، وَ لَا تُعْلِمْ أَحَداً قَبْرِي» (دلائل الإمامة، ص۱۳۳، ح۴۲؛ بحار الأنوار، ج۴۳، ص۲۰۸، ح۳۶).
↑ محمدی ری‌شهری، محمد، گزیده دانشنامه امام حسین ص ۱۹۰.

[1] «مِن كِتَابِ مُعاوِيَةَ المَشهورِ إلى عَلِيٍّ(ع): وأعهَدُكَ أمْسِ تَحمِلُ قَعيدَةَ بَيتِكَ لَيلاً عَلى حِمَارٍ، وَيَداكَ فِي يَدَيِ ابنَيكَ الحَسَنِ وَالحُسَينِ يَومَ بويِعَ أبو بَكرٍ الصِّدّيقُ، فَلَم تَدَع أحَدا مِن أهلِ بَدْرٍ وَالسَّوابِقِ إلّا دَعَوتَهُم إلى نَفسِكَ، وَمَشَيتَ إلَيْهِم بِامرَأَتِكَ، وأدلَيتَ إلَيهِم بِابنَيكَ» (شرح نهج البلاغة، ابن أبی الحدید، ج۲، ص۴۷؛ کتاب سلیم بن قیس، ج۲، ص۷۶۵).

[2] محمدی ری‌شهری، محمد، گزیده دانشنامه امام حسین ص ۱۸۹.

[3] در تاریخ دمشق، در کنار این روایت، روایتی همانند آن، درباره امام حسن(ع) آمده است. «جَاءَ الْحُسَيْنُ بْنُ عَلِيٍّ(ع) إِلَى أَبِي بَكْرٍ وَ هُوَ عَلَى مِنْبَرِ رَسُولِ اللَّهِ(ص) فَقَالَ انْزِلْ‏ عَنْ‏ مَجْلِسِ‏ أَبِي‏ فَقَالَ صَدَقْتَ وَ اللَّهِ إِنَّهُ لَمَجْلِسُ أَبِيكَ قَالَ ثُمَّ أَخَذَهُ فَأَجْلَسَهُ فِي حَجْرِهِ وَ بَكَى فَقَالَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ(ع) وَ اللَّهِ مَا هَذَا عَنْ أَمْرِي فَقَالَ وَ اللَّهِ مَا اتَّهَمْتُكَ» (تاریخ دمشق، ج۳۰، ص۳۰۷).

[4] محمدی ری‌شهری، محمد، گزیده دانشنامه امام حسین ص ۱۸۹.

[5] «ثُمَّ أَخَذَتْ[فاطِمَةُ(س)] عَلَيَّ عَهْداً لِلَّهِ وَ رَسُولِهِ أَنَّهَا إِذَا تُوُفِّيَتْ‏ لَا أُعْلِمَ‏ أَحَداً إِلَّا أُمَّ سَلَمَةَ زَوْجَ رَسُولِ اللَّهِ(ص)، وَ أُمَّ أَيْمَنَ، وَ فِضَّةَ؛ وَ مِنَ الرِّجَالِ ابْنَيْهَا، وَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَبَّاسٍ، وَ سَلْمَانَ الْفَارِسِيَّ، وَ عَمَّارَ بْنَ يَاسِرٍ، وَ الْمِقْدَادَ، وَ أَبَا ذَرٍّ، وَ حُذَيْفَةَ. وَ قَالَتْ: إِنِّي قَدْ أَحْلَلْتُكَ مِنْ أَنْ تَرَانِي بَعْدَ مَوْتِي، فَكُنْ مَعَ النِّسْوَةِ فِيمَنْ يُغَسِّلُنِي، وَ لَا تَدْفِنِّي إِلَّا لَيْلًا، وَ لَا تُعْلِمْ أَحَداً قَبْرِي» (دلائل الإمامة، ص۱۳۳، ح۴۲؛ بحار الأنوار، ج۴۳، ص۲۰۸، ح۳۶).

[6] محمدی ری‌شهری، محمد، گزیده دانشنامه امام حسین ص ۱۹۰.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]