سمیر بن شریح همدانی

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت

نسخه‌ای که می‌بینید نسخه‌ای قدیمی از صفحه‌است که توسط Ali (بحث | مشارکت‌ها) در تاریخ ‏۲۲ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۴:۱۸ ویرایش شده است. این نسخه ممکن است تفاوت‌های عمده‌ای با نسخهٔ فعلی بدارد.

سمیر بن شریح همدانی
تصویر نمادین جنگ صفین
نام کاملسمیر بن شریح همدانی
جنسیتمرد
از قبیلهبنی‌همدان
برادر
از اصحابامام علی
حضور در جنگجنگ صفین

مقدمه

سمیر و به قولی شمر یا شتیر[۱] فرزند شریح بن هانی از اصحاب امیرالمؤمنین (ع) بود که در جنگ صفین در رکاب آن حضرت به همراه برادرانش به شهادت رسیدند[۲]. طبری و نصر بن مزاحم می‌نویسند: سمیر (شمر) بن شریح، از اصحاب علی (ع) بود که در صفین حضور داشت و همراه پنج برادر دیگرش به نام‌های: کریب، شرحبِیل، مَرتد، هبیره و یَریم همه از فرزندان شریح در همین نبرد به شهادت رسیدند. آنان از رؤسا و بزرگان قبیلة بنی همدان بودند و یکی پس از دیگری پرچم سپاه عراق را به دست گرفته و به شهادت رسیدند. پس از این شش برادر، سفیان بن زید و دو برادر دیگرش عبد بن زید و کریب بن زید، پرچم سپاه عراق را به دست گرفتند و با شامیان جنگیدند و یکی پس از دیگری به شهادت رسیدند. پس از شهادت این نُه فرمانده دلاور سپاه علی (ع)، شخصی به نام عمیرة بن بشیر و برادرش حارث بن بشیر از قبیله همدان پرچم سپاه امیرمؤمنان علی (ع) را به دست گرفتند و با لشکریان معاویه وارد جنگ شدند و این دو برادر نیز به شهادت رسیدند و در این نبرد هشت صد نفر از جوانان همدانی شرکت داشتند که در میمنه سپاه مقاومت و ایستادگی نمودند که صد و هشتاد نفر با یازده فرمانده شان به شهادت رسیدند و سرانجام وقتی وهب بن کریب پرچم سپاه علی (ع) را برداشت و خواست به قلب سپاه دشمن پیشروی کند، شخصی از میان قومش فریاد برآورد که بس است خداوند تو را بیامرزد دیگر این پرچم را برگردان که همه اشراف و بزرگان قومت در اطراف این پرچم شهید شدند، تو دیگر جان خود و همراهانت را به خطر نینداز. پس از فریاد او، آنان از معرکه بازگشتند و نبرد را خاتمه دادند، اما هنوز آرزوی جنگ با شامیان را زیر لب زمزمه می‌کردند و می‌گفتند: ای کاش برای ما جمعیتی از عرب بود که بر مرگ پیمان می‌بست، بعد پیش می‌رفتیم و دیگر باز نمی‌گشتیم یا پیروز می‌شدیم و یا کشته می‌شدیم[۳].[۴]

جستارهای وابسته

منابع

پانویس

  1. در تاریخ طبری و رجال طوسی نام او را سمیر و به قولی دشتیره و در وقعة صفین نام او را «شمر» ضبط کرده‌اند.
  2. رجال طوسی، ص۴۵، ش۹.
  3. تاریخ طبری، ج۵، ص۲۱ و وقعه صفین، ص۲۵۲.
  4. ناظم‌زاده، سید اصغر، اصحاب امام علی، ج۱، ص۶۸۹-۶۹۰.