ابوعبدالله مهدی
ابوعبدالله مهدی فرزند منصور و سومین خلیفه عباسی بود منصور او را ملقب به مهدی کرد. او ۱۰ سال و یک ماه خلافت کرد. او مردی عیاش و ظالم بود. این خلیفه اتهام به کفر را وسیله کیفر گناهان قرار داده بود و اهل جزیه در معرض انواع شکنجهها قرار میگرفتند؛ از درندگان گرفته تا زنبور و گربه که این حیوانات را بر جانشان مسلط میکردند[۱].
مقدمه
او محمد بن عبدالله بن محمد بن علی بن عبدالله بن عباس، ابوعبدالله مهدی بود. در حمیمه از سرزمین شَراة در سال ۱۲۶ ق./۷۴۴ م. متولد شد. مادر او اروی، دختر منصور حمیریه بود[۲]. او در خانه خلافت بزرگ شد و منصور به آموزش او توجهی ویژه داشت؛ از این رو او را به مفضل ضبی سپرد و وی به علم و ادب علاقهمند شد. منصور کوشید تا او را از پانزده سالگی برای منصب خلافت آماده کند؛ از این رو او را با جنگ و اداره تربیت کرد؛ به مأموریتهای مهم نظامی اعزام نمود؛ به مقامهای اداری متعدد منصوب و در سال ۱۴۷ ق./۷۶۴ م. ولیعهد کرد. مهدی با ریطه، دختر سفاح، عروسی کرد. او به بخشش، انعطافپذیری و تیزهوشی معروف بود. «به هنگام ترس، شک و تردید به خود راه نمیداد؛ به افراد غیر قابل اعتماد تکیه نمیکرد؛ صله ارحام مینمود و به خاندانش نیکی میکرد؛ خوش خُلق و در عین حال، در برابر افراد کافر و زندیق سختگیر بود و به دادخواهی مینشست[۳]. بعد از مرگ منصور، سی و سه ساله بود که به عنوان خلیفه با او بیعت شد[۴].[۵]
جستارهای وابسته
منابع
پانویس
- ↑ الوزراء و الکتاب، ص۱۴۲.
- ↑ تاریخ ابنکثیر، ج۱، ص۱۵۱.
- ↑ مسعودی، التنبیه و الاشراف، ص۲۹۷؛ ابنطقطقی، الفخری فی الآداب السلطانیة و الدول الاسلامیه، ص۱۷۹.
- ↑ تاریخ طبری، ج۸، ص۱۱۰ - ۱۱۴
- ↑ طقوش، محمد سهیل، دولت عباسیان، ص ۷۲.