ابراهیم بن صالح انماطی در تاریخ اسلامی

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت

آشنایی اجمالی

ابواسحاق ابراهیم بن صالح کوفی انماطی اسدی از مردمان کوفه[۱] و از اصحاب امام رضا(ع) بود[۲]. گویا ابواسحاق به فروش نوعی پارچه (نمط) که پارچه‌ای پشمین و رنگارنگ بود، اشتغال داشته و بدین جهت به انماطی شهرت یافته است[۳]. نجاشی ضمن آنکه بر وثاقت وی تأکید کرده، از قول استادش ابوالعباس ابن نوح سیرافی نقل می‌‌کند که ابواسحاق دارای تألیفات و آثاری بوده که همگی از بین رفته و تنها یک اثر به نام کتاب الغیبة از وی بر جای مانده است. این کتاب را عبیدالله بن احمد بن نهیک روایت کرده است[۴]. علامه، ایشان را در زمره محدثان ضعیف برشمرده و احتمال داده که وی با ابراهیم بن صالح انماطی اسدی که از اصحاب امام کاظم(ع) بوده، متحد باشد[۵]، ولی با توجه به داده‌های رجالی از منابعی چون رجال نجاشی، الفهرست طوسی و معالم العلماء اینها دو نفرند[۶].[۷]

ابراهیم بن صالح انماطی اسدی

ابراهیم بن صالح انماطی اسدی. صحابی امام کاظم (ع) بود[۸] و از آن حضرت[۹] و فردی به نام محمد بن غزال روایاتی را نقل کرده است[۱۰]. محدثانی چون عبیدالله بن احمد بن نهیک[۱۱]، احمد بن ابی نعیم[۱۲] و زکریا مؤمن از او روایت شنیده و نقل کرده‌اند[۱۳]. نجاشی گرچه انماطی را واقفی دانسته، بر وثاقت ایشان تأکید کرده است[۱۴]. وی دارای اثری به نام اصل می‌‌باشد[۱۵]. علاّمه اتحاد او را با ابواسحاق ابراهیم بن صالح انماطی کوفی که از اصحاب امام رضا (ع) بوده، بعید ندانسته است[۱۶]، ولی با توجه به اختلاف اطلاعاتی که در مورد این دو در رجال نجاشی و فهرست طوسی وجود دارد، احتمال تعدّد قوی‌تر به نظر می‌‌رسد[۱۷].[۱۸]

منابع

  1. جمعی از پژوهشگران، فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی ج۱

پانویس

  1. رجال النجاشی ۱/۸۶.
  2. رجال الطوسی ۳۵۲.
  3. تنقیح المقال ۱/۲۰.
  4. رجال النجاشی ۱/۸۶ و ۸۷.
  5. خلاصة الاقوال ۱۹۸.
  6. رجال النجاشی ۱/۸۶ و ۱۰۵ الفهرست (طوسی) ۳ و ۱۰ معالم العلماء ۵ و ۶.
  7. جمعی از پژوهشگران، فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی ج۱، ص۸۲.
  8. رجال البرقی ۵۱.
  9. رجال النجاشی ۱/۱۰۶.
  10. الغیبه (طوسی) ۴۶۷.
  11. رجال النجاشی ۱/۱۰۶.
  12. بحار الانوار ۵۲/۳۳۰.
  13. معجم رجال الحدیث ۱/۲۳۷.
  14. رجال النجاشی ۱/۱۰۵ و۱۰۶.
  15. الذریعه ۲/۱۳۶.
  16. خلاصة الاقوال ۱۹۸.
  17. رجال النجاشی ۱/۱۰۵ و۸۶ الفهرست (طوسی) ۳ و۱۰.
  18. جمعی از پژوهشگران، فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی ج۱، ص۶۷.