احمد (امام مهدی)

از امامت‌پدیا
پرش به ناوبری پرش به جستجو

متن این جستار آزمایشی است، امید می رود در آینده نه چندان دور آماده شود.

این مدخل مرتبط با مباحث پیرامون امام مهدیعلیه السلام است. "امام مهدی" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:
در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل امام مهدی (پرسش) قابل دسترسی خواهند بود.

احمد از نام‏های حضرت مهدیعلیه السلام[۱]. این نام، در اصل از آن حضرت پیامبر خاتمصلى الله عليه وآله وسلم بوده است.

مقدمه

  • در برخی روایات، غیر از نام محمد، نام‏های دیگری نیز برای آن حضرت یاد شده است؛ از جمله می‏‌توان به نام احمد اشاره کرد. شیخ صدوق روایتی از امیر مؤمنان علیعلیه السلام نقل کرده که درباره دو نام آن حضرت چنین فرمود: "مردی از فرزندان من در آخر الزمان خروج می‌‏کند ... برای او دو نام است: نامی پنهان و نامی آشکار. اسمی که پنهان است، "احمد" است و نامی که آشکار است، "محمد"[۲]
  • نیز از پیامبرصلى الله عليه وآله وسلم نقل شد که فرمود: "همانا با او بین رکن و مقام بیعت می‌‏شود. نام او "احمد" است. افزون بر روایت‌‏های یاد شده می‏‌توان با استفاده از روایاتی که آن حضرت را هم نام پیامبرصلى الله عليه وآله وسلم دانسته نیز این نام را برای آن حضرت مسلم دانست[۳][۴].

احمد در موعودنامه

  • از اسامی حضرت مهدی علیه السلام است. شیخ صدوق در "کمال الدین" روایت کرده از امیرالمؤمنین علیه السلام که فرمود: "بیرون می‌آید مردی از فرزندان من در آخرالزمان... برای او دو اسم است، اسمی مخفی و اسمی ظاهر، اما اسمی که مخفی است، احمد است... ". در "غیبت" شیخ طوسی روایت شده، از حذیفه که گفت: شنیدم رسول خدا صلى الله عليه وآله وسلم را که ذکر کرد مهدی را، پس فرمود: "بیعت می‌کنند با او میان رکن و مقام. اسم او احمد است و عبد الله و مهدی." در تاریخ "ابن خشاب" و غیره روایت است که آن جناب، صاحب دو اسم است و ظاهرا مراد، دو اسم مبارک رسول خدا صلى الله عليه وآله وسلم باشد[۵][۶].

جستارهای وابسته

منابع

پانویس

Icon4.png با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل می‌شوید:  

  1. سلیمیان، خدامراد، فرهنگ‌نامه مهدویت، ص۳۶ -۳۷.
  2. " يَخْرُجُ رَجُلٌ مِنْ وُلْدِي فِي آخِرِ الزَّمَان‏ لَهُ اسْمَانِ اسْمٌ يَخْفَى وَ اسْمٌ يَعْلُنُ فَأَمَّا الَّذِي يَخْفَى فَأَحْمَدُ وَ أَمَّا الَّذِي يَعْلُنُ فَمُحَمَّد‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"؛ شیخ صدوق، کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، ص ۶۵۳، ح ۱۷
  3. " إِنَّهُ يُبَايَعُ بَيْنَ الرُّكْنِ وَ الْمَقَامِ اسْمُهُ أَحْمَدُ وَ عَبْدُ اللَّهِ وَ الْمَهْدِيُّ فَهَذِهِ أَسْمَاؤُهُ ثَلَاثَتُهَا"؛ شیخ طوسی، کتاب الغیبة، ص ۴۵۴
  4. سلیمیان، خدامراد، فرهنگ‌نامه مهدویت، ص۳۶ -۳۷.
  5. نجم الثاقب، باب دوم
  6. تونه‌ای، مجتبی، موعودنامه، ص۷۳.