آشنایی اجمالی

ابوعبدالله حجر بن زائده حضرمی کوفی از اصحاب امام باقر(ع) و امام صادق(ع) است[۱] که به صورت مستقیم از ایشان روایت کرده است[۲]؛ اما روایت بی‌واسطه او از امام باقر(ع) مورد تأمل بوده و از آن حضرت با واسطه نقل حدیث کرده است[۳]. وی حدیث را تنها از حمران بن اعین آموخته و روایت کرده است[۴]. شاگردان و راویانی از جمله ابان بن عثمان احمر، عبدالله بن مسکان، جعفر بن بشیر البجلی و اسحاق بن جریر از او روایت کرده‌اند[۵].

علما و رجال‌نویسان بر وثاقت و جلالت قدر حجر بن زائده تأکید کرده‌اند. نجاشی این راوی را «ثقة، صالح» خوانده[۶] و او را از امامیانِ صحیح‌المذهب برشمرده است[۷]. کشی نیز نام حجر را در کنار بزرگانی چون زرارة بن اعین، برید بن معاویه و محمد بن مسلم از حواریان امام باقر(ع) و امام صادق(ع) ذکر کرده[۸] و علامه حلی و ابن داوود نیز او را در بخش نخست کتاب‌های رجالی خود که به راویان ثقه و ممدوح اختصاص دارد، جای داده‌اند[۹]. در این میان، روایاتی که در نکوهش حجر بن زائده گزارش شده، از منظر سندی و متنی مخدوش و غیرقابل استناد شمرده شده‌اند؛ چنان‌که بزرگانی چون آیت‌الله خویی و مامقانی با بررسی فنی این روایات، ضعف سندی و متنی آنها را اثبات و بر بی‌اعتباری‌شان تصریح کرده‌اند[۱۰]. بر این اساس، توثیق نجاشی بدون معارض دانسته شده و وثاقت این راوی نزد عموم رجالیان قطعی است.[۱۱]

جستارهای وابسته

منابع

پانویس

  1. رجال النجاشی، ص۱۴۸، ش۳۸۴: روی عن أبی جعفر و أبی عبدالله(ع).
    رجال البرقی، ص۴۶؛ رجال الطوسی، ص۱۹۲، ش۲۳۸۷: حجر بن زائدة الحضرمی الکوفی.
  2. تهذیب الأحکام، ج۱، ص۱۳۵، ش۳۷۳.
  3. ر.ک: الزهد، ص۹۱، ح۲۴۵: عن رجل، عن أبی جعفر(ع)؛ بصائر الدرجات، ج۱، ص۷۴، (ح ۸)، ۱۱۶، (ح ۱۱) و ۲۹۲، (ح ۱۱)؛ نعمانی، الغیبه، ص۲۱۵-۲۱۶، ح۴؛ معانی الأخبار، ص۲۰۲، ح۸.
  4. تفسیر کنز الدقائق، ج۹، ص۱۰۸؛ و در یک سند عن رجل، عن أبی جعفر(ع) آمده است (الزهد، ص۹۱، ح۲۴۵) که به قرینه دیگر اسناد، احتمالاً مراد از رجل، حمران بن اعین باشد.
  5. الکافی، ج۸، ص۳۶۸، ح۵۵۹؛ بصائر الدرجات، ص۳۲۲، ح۶؛ صدوق، الأمالی، ص۴۸۴، ح۱۱؛ رجال الکشی، إختیار معرفة الرجال، ص۱۷۶، ح۳۰۳؛ معانی الأخبار، ص۲۰۲، ح۸؛ الزهد، ص۹۱، ح۲۴۵؛ نعمانی، الغیبه، ص۲۱۵-۲۱۶، ح۴.
  6. رجال النجاشی، ص۱۴۸، ش۳۸۴.
  7. رجال النجاشی، ص۱۴۸، ش۳۸۴.
  8. رجال الکشی، إختیار معرفة الرجال، ص٩-١٠، ح۲۰.
  9. ابن داود، الرجال، ص۱۰۰، ش۳۸۱؛ خلاصة الأقوال، رجال العلامة الحلی، ص۵۹، ش۲.
  10. و من لاحظ الأخبار المختلفة الواردة فی لعن جملة من الأجلاء الرواة و تکذیبهم عن الأئمة(ع)، و لاحظ معارضاتها، لم یبق له وثوق بالأخبار الواردة فی ذم من شهد أهل الخبرة من أصحابنا بوثاقته؛ لأنهم(ع) بمقتضی مصلحة الوقت -لحفظ ثقة جلیل- کانوا ینقصونه و یلعنونه، حفظا له، أو لمصلحة أخری. و من هذا الباب ما ورد فی ذم زرارة، و أشباهه. تنقیح المقال، ج۱۸، ص۵۲ و ۵۳؛ معجم رجال الحدیث، ج۵، ص۲۱۷، ش۲۶۱۳.
  11. ر.ک: جوادی آملی، عبدالله، رجال تفسیری ج۶، ص۲۰۶-۲۱۸.