شیعه در معارف مهدویت

مقدمه

شیعه، فرقه یا گروهی را گویند که امر یگانه‌‏ای داشته باشند. "شیعة الرجل"؛ یعنی، دوستان و یاران مرد. جمع آن اشیاع و شیع به معنای مثل و مانند و فرقه‌‏ها نیز آمده است[۱]. واژه شیعه به صورت مفرد چهار بار در قرآن آمده است[۲].

شیعه در اصطلاح به پیروان حضرت علی(ع) و خاندانش و کسانی گفته می‌‏شود که به جانشینی بلافصل آن حضرت بعد از پیامبر اسلام(ص) و نص ولایت او در غدیر خم از طرف پیغمبر معتقد می‏‌باشند. در سخنان رسول اکرم(ص) و حضرت علی و دیگر امامان(ع) و نویسندگان کتاب‌‏های ملل و نحل، این کلمه به کار رفته است.

جابر بن عبد اللّه انصاری گوید: پیش پیامبر(ص) بودم که امام علی(ع) از دور نمایان شد. پیامبر(ص) فرمود: "سوگند به کسی که جانم به دست او است! این شخص و شیعیانش، در قیامت رستگار خواهند بود". ابن عباس نیز گوید: " وقتی آیه‏ ﴿إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ أُوْلَئِكَ هُمْ خَيْرُ الْبَرِيَّةِ[۳] نازل شد، پیغمبر(ص) به حضرت علی(ع) فرمود: "مصداق این آیه، تو و شیعیانت می‏‌باشید که در قیامت خشنود خواهید بود و خدا هم از شما راضی است"[۴].

روایات پرشمار دیگری نظیر روایت یاد شده از بزرگان اهل سنت مانند طبرانی، احمد بن حنبل و دار قطنی به وسیله ابن حجر، ابن اثیر، سیوطی و دیگران نقل شده است. حضرت علی(ع) در نامه‌‏ای می‌‏نویسد: "این نامه از بنده خدا، علی امیر المؤمنین(ع) است به شیعه خود از مؤمنان و مسلمانان؛ چه خدا می‌‏گوید: ﴿وَ إِنَ‏ مِنْ‏ شِيعَتِهِ‏ لَإِبْراهِيمَ‏[۵]. و آن، نامی است که خدای متعال آن را در قرآن شرافت بیان داده است، و شما شیعه پیامبر(ص) هستید؛ چنان‏که ابراهیم نیز از شیعیان او است، نامی است غیر مختص و امری سابقه‌‏دار است"[۶].

شیخ مفید، به سند خود از امام باقر(ع) از ام سلمه نقل می‏‌کند که گفت: از رسول خدا(ص) شنیدم فرمود: بی‌‏گمان علی و شیعه او رستگار می‌‏باشند. و به اسناد خود، سه حدیث دیگر در همان فصل در این‏ باره نقل کرده است[۷]. از امیر المؤمنین علی(ع) نیز در منابع مختلف ـ از جمله نهج البلاغه ـ چند روایت در این ‏باره نقل شده است.

به هرحال، عنوان شیعه برای پیروان علی(ع) مشهور شده و این عنوان، ویژه کسانی شد که به امامت علی(ع) و جانشینی او پس از پیامبر باور دارند، و امامت یازده نفر از فرزندان معصومش را که آخرین آن‏ها حجت بن الحسن(ع) است، معتقدند و به کسانی که دارای چنین عقیده‏‌ای باشند، شیعه اثنا عشری و شیعه امامیه اطلاق می‌‏شود[۸].

جستارهای وابسته

منابع

پانویس

  1. ابن منظور، لسان العرب، ج ۸، ص۱۸۸.
  2. ر.ک: سوره مریم، آیه۶۹؛ سوره قصص، آیه۱۵؛ سوره صافات، آیه۸۳.
  3. بی‌گمان آنانکه ایمان آورده‌اند و کردارهایی شایسته کرده‌اند، بهترین آفریدگانند؛ سوره بینه، آیه ۷.
  4. ر.ک: سیوطی، الدر المنثور، ج ۱۱، ص۳۷۹.
  5. سوره صافات، آیه ۸۳.
  6. محمد باقر مجلسی، بحار الانوار، ج ۳، ص۷.
  7. شیخ مفید، الارشاد، ص۲۵.
  8. سلیمیان، خدامراد، فرهنگ‌نامه مهدویت، ص۲۸۰ ـ ۲۸۲.