نیایش بیست و سوم: تفاوت میان نسخهها
(←مقدمه) |
|||
| (۱۴ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۵ کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{ | {{مدخل مرتبط | ||
| موضوع مرتبط = صحیفه سجادیه | |||
| عنوان مدخل = | |||
| مداخل مرتبط = | |||
| پرسش مرتبط = | |||
}} | |||
==مقدمه== | == مقدمه == | ||
این [[نیایش]] | این [[نیایش]] [[امام سجاد]] {{ع}} است هنگامی که از [[خداوند]] عافیت طلب میکرد. | ||
یکی از | یکی از نعمتهای ویژه خداوند بر ما [[انسانها]] [[نعمت]] [[سلامتی]] و عافیت است؛ چرا که تمام فعالیت و [[نشاط]] و [[خدمت]] و [[عبادت]] ما در سایه عافیت امکانپذیر است. | ||
سلامتی نیز ابعاد و زوایای متنوع دارد که [[سلامت]] | سلامتی نیز ابعاد و زوایای متنوع دارد که [[سلامت]] بدن، [[سلامت روح]] و سلامت [[فکر]] بعضی از آنهاست. توضیح آنکه "عافیت" معنی وسیعتری از تندرستی دارد. و آن عبارت است از سلامت از [[بیماری]] و مکروهات در بدن و [[باطن]] و [[دین]] و [[دنیا]] و [[آخرت]]. چه بسیار کسانی که بدنی سالم دارند اما [[روحی]] [[آلوده]] و [[فکری]] [[منحرف]] و چشمی [[ناپاک]] و دامنی [[پلید]]! | ||
[[امام]] [[عارفان]] [[حضرت سجاد]]{{ع}} در این دعای کوتاه ۱۴ بار کلمه عافیت را به کار | [[امام]] [[عارفان]] [[حضرت سجاد]] {{ع}} در این دعای کوتاه ۱۴ بار کلمه عافیت را به کار برده است. او در بند اول [[دعا]] اینگونه از [[خدا]] میخواهد: {{متن حدیث|اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ أَلْبِسْنِي عَافِيَتَكَ...}}؛ «بارخدایا، [[درود]] بفرست بر [[محمد و خاندان او]]؛ و [[جامه]] عافیت خویش بر تن من بپوش و مرا در عافیت خود فرو پوشان و در حصار عافیت خود جای ده و به عافیت خود گرامی دار و به عافیت خود [[بینیاز]] فرمای و عافیت خود به من بخش و عافیت خود به من ارزانی دار و عافیت خود برای من بگستران و عافیت خود در خور من گردان و میان من و عافیت خود در دنیا و آخرت جدایی میفکن». | ||
«بارخدایا، درود بفرست بر محمد و خاندان او؛ و مرا عافیت ده، عافیتی کفایت کننده و [[شفابخش]] و عالی و افزاینده، عافیتی که از آن در تن من تندرستی زاید؛ عافیتِ این جهانی و آن جهانی». | «بارخدایا، درود بفرست بر محمد و خاندان او؛ و مرا عافیت ده، عافیتی کفایت کننده و [[شفابخش]] و عالی و افزاینده، عافیتی که از آن در تن من تندرستی زاید؛ عافیتِ این جهانی و آن جهانی». | ||
| خط ۱۳: | خط ۱۷: | ||
«ای [[خداوند]]، بر من [[احسان]] نمای به اعطای [[نعمت]] ادای [[حج]] و [[عمره]] و [[زیارت]] [[قبر]] پیامبرت. [[صلوات]] تو و [[رحمت]] تو و [[برکات]] تو بر او و آلش باد - و زیارت [[خاندان]] پیامبرت - بر ایشان [[سلام]] باد - همواره تا هرگاه که مرا [[زندگی]] بخشیدهای در این سال و هر سال دیگر؛ زیارتی که مقبول و مشکور تو افتد و تو را در نظر آید و در نزد تو [[ذخیره]] [[روز بازپسین]] باشد». | «ای [[خداوند]]، بر من [[احسان]] نمای به اعطای [[نعمت]] ادای [[حج]] و [[عمره]] و [[زیارت]] [[قبر]] پیامبرت. [[صلوات]] تو و [[رحمت]] تو و [[برکات]] تو بر او و آلش باد - و زیارت [[خاندان]] پیامبرت - بر ایشان [[سلام]] باد - همواره تا هرگاه که مرا [[زندگی]] بخشیدهای در این سال و هر سال دیگر؛ زیارتی که مقبول و مشکور تو افتد و تو را در نظر آید و در نزد تو [[ذخیره]] [[روز بازپسین]] باشد». | ||
خواستن نعمت اگر با [[شکر نعمت]] همراه باشد خداوند آن نعمت را تثبیت و تقویت و تکثیر میکند. [[امام]] [[زین العابدین]]{{ع}} به ما میآموزد که در کنار درخواست نعمت از خداوند [[توفیق]] شکر نعمت را هم بخواهیم: «ای خداوند، زبانم را به [[حمد]] خود و [[شکر]] خود و ذکر خود و ثنای [[نیک]] خود گویا کن و دریچههای دلم را در برابر مقاصد [[دین]] خود بگشای». | خواستن نعمت اگر با [[شکر نعمت]] همراه باشد خداوند آن نعمت را تثبیت و تقویت و تکثیر میکند. [[امام]] [[زین العابدین]] {{ع}} به ما میآموزد که در کنار درخواست نعمت از خداوند [[توفیق]] شکر نعمت را هم بخواهیم: «ای خداوند، زبانم را به [[حمد]] خود و [[شکر]] خود و ذکر خود و ثنای [[نیک]] خود گویا کن و دریچههای دلم را در برابر مقاصد [[دین]] خود بگشای». | ||
[[حضرت سجاد]]{{ع}} در پایان [[دعا]] به انواع [[بیماریها]] و آسیبها اشاره میکند: «ای خداوند، مرا و [[ذریه]] مرا از [[شیطان]] رجیم در [[پناه]] خود دار و از آسیب هر گزنده زهردارنده و هر [[بیم]] و [[هراس]] و [[بلا]] و چشمزخم در [[امان]] دار و از [[شر]] هر شیطان [[سرکش]] و هر [[پادشاه]] [[ستمگر]] کینهتوز و هر مخدوم [[غرقه]] در ناز و نعمت و هر [[ناتوان]] و نیرومند و هر بلند پایه و [[فرومایه]] و هر [[خرد]] و کلان و هر نزدیک و دور و هر کس -از [[پریان]] و [[آدمیان]]- که به خلاف [[رسول]] تو و [[اهل بیت]] او برخاستهاند و هر جنبندهای که زمامش به دست [[قدرت]] توست، پناه ده. تو که فرمانروای [[دادگر]] و راستکاری» | [[حضرت سجاد]] {{ع}} در پایان [[دعا]] به انواع [[بیماریها]] و آسیبها اشاره میکند: «ای خداوند، مرا و [[ذریه]] مرا از [[شیطان]] رجیم در [[پناه]] خود دار و از آسیب هر گزنده زهردارنده و هر [[بیم]] و [[هراس]] و [[بلا]] و چشمزخم در [[امان]] دار و از [[شر]] هر شیطان [[سرکش]] و هر [[پادشاه]] [[ستمگر]] کینهتوز و هر مخدوم [[غرقه]] در ناز و نعمت و هر [[ناتوان]] و نیرومند و هر بلند پایه و [[فرومایه]] و هر [[خرد]] و کلان و هر نزدیک و دور و هر کس -از [[پریان]] و [[آدمیان]]- که به خلاف [[رسول]] تو و [[اهل بیت]] او برخاستهاند و هر جنبندهای که زمامش به دست [[قدرت]] توست، پناه ده. تو که فرمانروای [[دادگر]] و راستکاری»<ref>صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، تهران، ۱۳۷۵؛ قرآن حکیم ترجمه ناصر مکارم شیرازی.</ref>.<ref>[[سید جواد بهشتی|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)|مقاله «نیایش بیست و سوم»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۴۶۸.</ref> | ||
== جستارهای وابسته == | == جستارهای وابسته == | ||
{{مدخل وابسته}} | |||
* [[نعمت]] | * [[نعمت]] | ||
{{پایان مدخل وابسته}} | |||
==منابع== | == منابع == | ||
{{منابع}} | |||
# [[پرونده:1100609.jpg|22px]] [[سید جواد بهشتی|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)|'''مقاله «نیایش بیست و سوم»، دانشنامه صحیفه سجادیه''']] | # [[پرونده:1100609.jpg|22px]] [[سید جواد بهشتی|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)|'''مقاله «نیایش بیست و سوم»، دانشنامه صحیفه سجادیه''']] | ||
{{پایان منابع}} | |||
==پانویس== | == پانویس == | ||
{{ | {{پانویس}} | ||
[[رده: | [[رده:صحیفه سجادیه]] | ||
نسخهٔ کنونی تا ۸ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۹:۰۹
مقدمه
این نیایش امام سجاد (ع) است هنگامی که از خداوند عافیت طلب میکرد. یکی از نعمتهای ویژه خداوند بر ما انسانها نعمت سلامتی و عافیت است؛ چرا که تمام فعالیت و نشاط و خدمت و عبادت ما در سایه عافیت امکانپذیر است. سلامتی نیز ابعاد و زوایای متنوع دارد که سلامت بدن، سلامت روح و سلامت فکر بعضی از آنهاست. توضیح آنکه "عافیت" معنی وسیعتری از تندرستی دارد. و آن عبارت است از سلامت از بیماری و مکروهات در بدن و باطن و دین و دنیا و آخرت. چه بسیار کسانی که بدنی سالم دارند اما روحی آلوده و فکری منحرف و چشمی ناپاک و دامنی پلید!
امام عارفان حضرت سجاد (ع) در این دعای کوتاه ۱۴ بار کلمه عافیت را به کار برده است. او در بند اول دعا اینگونه از خدا میخواهد: «اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ أَلْبِسْنِي عَافِيَتَكَ...»؛ «بارخدایا، درود بفرست بر محمد و خاندان او؛ و جامه عافیت خویش بر تن من بپوش و مرا در عافیت خود فرو پوشان و در حصار عافیت خود جای ده و به عافیت خود گرامی دار و به عافیت خود بینیاز فرمای و عافیت خود به من بخش و عافیت خود به من ارزانی دار و عافیت خود برای من بگستران و عافیت خود در خور من گردان و میان من و عافیت خود در دنیا و آخرت جدایی میفکن». «بارخدایا، درود بفرست بر محمد و خاندان او؛ و مرا عافیت ده، عافیتی کفایت کننده و شفابخش و عالی و افزاینده، عافیتی که از آن در تن من تندرستی زاید؛ عافیتِ این جهانی و آن جهانی».
چون نعمت عافیت برای امام خیلی مهم است التماس میکند و از خدا چنین میخواهد: «ای خداوند، بر من احسان نمای به اعطای تندرستی و امنیت و سلامت در دین من و جسم من. و مرا به ارزانی داشتن بصیرت دل و نفاذ امر و خشیت در برابر عظمت خودت و خوف از خودت بنواز و نیرویم ده بر طاعتی که بدان فرمان دادهای و اجتناب از هر معصیت که از آن نهی فرمودهای». «ای خداوند، بر من احسان نمای به اعطای نعمت ادای حج و عمره و زیارت قبر پیامبرت. صلوات تو و رحمت تو و برکات تو بر او و آلش باد - و زیارت خاندان پیامبرت - بر ایشان سلام باد - همواره تا هرگاه که مرا زندگی بخشیدهای در این سال و هر سال دیگر؛ زیارتی که مقبول و مشکور تو افتد و تو را در نظر آید و در نزد تو ذخیره روز بازپسین باشد».
خواستن نعمت اگر با شکر نعمت همراه باشد خداوند آن نعمت را تثبیت و تقویت و تکثیر میکند. امام زین العابدین (ع) به ما میآموزد که در کنار درخواست نعمت از خداوند توفیق شکر نعمت را هم بخواهیم: «ای خداوند، زبانم را به حمد خود و شکر خود و ذکر خود و ثنای نیک خود گویا کن و دریچههای دلم را در برابر مقاصد دین خود بگشای».
حضرت سجاد (ع) در پایان دعا به انواع بیماریها و آسیبها اشاره میکند: «ای خداوند، مرا و ذریه مرا از شیطان رجیم در پناه خود دار و از آسیب هر گزنده زهردارنده و هر بیم و هراس و بلا و چشمزخم در امان دار و از شر هر شیطان سرکش و هر پادشاه ستمگر کینهتوز و هر مخدوم غرقه در ناز و نعمت و هر ناتوان و نیرومند و هر بلند پایه و فرومایه و هر خرد و کلان و هر نزدیک و دور و هر کس -از پریان و آدمیان- که به خلاف رسول تو و اهل بیت او برخاستهاند و هر جنبندهای که زمامش به دست قدرت توست، پناه ده. تو که فرمانروای دادگر و راستکاری»[۱].[۲]
جستارهای وابسته
منابع
پانویس
- ↑ صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، تهران، ۱۳۷۵؛ قرآن حکیم ترجمه ناصر مکارم شیرازی.
- ↑ بهشتی، سید جواد، مقاله «نیایش بیست و سوم»، دانشنامه صحیفه سجادیه، ص ۴۶۸.