عتبه بوسی: تفاوت میان نسخهها
جز (جایگزینی متن - '''']].' به '''']]') |
|||
| (۱۷ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۶ کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{ | {{مدخل مرتبط | ||
| موضوع مرتبط = ادب زیارت | |||
| عنوان مدخل = | |||
| مداخل مرتبط = | |||
| پرسش مرتبط = | |||
}} | |||
==رابطه عتبه بوسی با [[زیارت]]== | == رابطه [[عتبه]] بوسی با [[زیارت]] == | ||
[[احترام]] و ارج نهادن به جایگاه والای حرمهای مطهر، گاهی هم به بوسیدن در و درگاه در هنگام ورود است. در برخی سرودههای عالمانِ [[عارف]] درباره زیارت نیز به این عتبه بوسی و ابراز [[تواضع]] و [[ادب]] و [[محبت]] اشاره شده است<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)|فرهنگ زیارت]]، ص۳۴۶، ۳۴۷.</ref>. | |||
[[علامه مجلسی]] [[سخن]] [[شهید]] اول را در این مورد به عنوان یکی از [[آداب زیارت]] نقل میکند، سپس میافزاید که دلیل مستندی برای [[استحباب]] بوسیدن آستان و درگاه نداریم، ولی [[سجود]] برای [[خدا]] به عنوان [[شکر الهی]] بر این [[توفیق]]، مانعی ندارد<ref>بحارالأنوار، ج ۹۷، ص۱۳۴و ۱۳۶..</ref> البته باید توجه داشت که بوسیدن [[زمین]] و درگاه به عنوان احترام و [[شکر]]، نباید به عنوان [[سجده]] بر [[امام]] تلقّی شود و بهانهای به دستِ مخالفان افتد تا چنین وانمود کنند که [[شیعیان]] در پیشگاه [[امامان]] خود سجده میکنند، درحالی که سجده بر غیر خدا جایز نیست!! بوسیدن زمین به شکرانه [[توفیق الهی]] و بر [[نعمت]] زیارت، غیر از سجده به یک [[انسان]] است. صورت بر زمین نهادن یا بوسه بر آستان زدن، نهایت ادب و ارادت و محبت نسبت به یکی از اولیای [[مقرّب]] درگاه خداست و هیچ ربطی به [[شرک]] و [[پرستش]] غیرخدا ندارد<ref>جواد محدثی|محدثی، جواد، فرهنگ زیارت (کتاب)|فرهنگ زیارت، ص۳۴۶، ۳۴۷.</ref>. | |||
==منابع== | == منابع == | ||
{{منابع}} | |||
# [[پرونده:81.jpg|22px]] [[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)|'''فرهنگ زیارت''']] | |||
{{پایان منابع}} | |||
{{ | |||
== پانویس == | |||
{{پانویس}} | |||
{{زیارت}} | {{زیارت}} | ||
[[رده:زیارت]] | [[رده:زیارت]] | ||
[[رده:مدخل فرهنگ زیارت]] | [[رده:مدخل فرهنگ زیارت]] | ||
نسخهٔ کنونی تا ۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۲۴
رابطه عتبه بوسی با زیارت
احترام و ارج نهادن به جایگاه والای حرمهای مطهر، گاهی هم به بوسیدن در و درگاه در هنگام ورود است. در برخی سرودههای عالمانِ عارف درباره زیارت نیز به این عتبه بوسی و ابراز تواضع و ادب و محبت اشاره شده است[۱].
علامه مجلسی سخن شهید اول را در این مورد به عنوان یکی از آداب زیارت نقل میکند، سپس میافزاید که دلیل مستندی برای استحباب بوسیدن آستان و درگاه نداریم، ولی سجود برای خدا به عنوان شکر الهی بر این توفیق، مانعی ندارد[۲] البته باید توجه داشت که بوسیدن زمین و درگاه به عنوان احترام و شکر، نباید به عنوان سجده بر امام تلقّی شود و بهانهای به دستِ مخالفان افتد تا چنین وانمود کنند که شیعیان در پیشگاه امامان خود سجده میکنند، درحالی که سجده بر غیر خدا جایز نیست!! بوسیدن زمین به شکرانه توفیق الهی و بر نعمت زیارت، غیر از سجده به یک انسان است. صورت بر زمین نهادن یا بوسه بر آستان زدن، نهایت ادب و ارادت و محبت نسبت به یکی از اولیای مقرّب درگاه خداست و هیچ ربطی به شرک و پرستش غیرخدا ندارد[۳].
منابع
پانویس
- ↑ محدثی، جواد، فرهنگ زیارت، ص۳۴۶، ۳۴۷.
- ↑ بحارالأنوار، ج ۹۷، ص۱۳۴و ۱۳۶..
- ↑ جواد محدثی|محدثی، جواد، فرهنگ زیارت (کتاب)|فرهنگ زیارت، ص۳۴۶، ۳۴۷.
