مغیرة بن شعبه: تفاوت میان نسخهها
جز (ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{پانویس2}} +{{پانویس}})) |
جز (ربات: جایگزینی خودکار متن (-<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">\n: +)) |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{امامت}} | {{امامت}} | ||
<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">این مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی میشود:</div> | |||
<div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;"> [[مغیرة بن شعبه در تاریخ اسلامی]] - [[مغیرة بن شعبه در تراجم و رجال]]</div> | |||
<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;"> | <div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;"> | ||
نسخهٔ ۱۱ نوامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۰:۴۴
مقدمه
مُغَیرَة بن شُعبَة ثقفی، مکنا به ابوعبدالله از قبیله بنی معتب، با آنکه از صحابه پیامبر بود، اما از تقوا بهرهای نداشت و از دشمنان سرسخت امام علی(ع) بهشمار میرفت. او مردی دنیاطلب و حیلهگر بود. مغیره در سال ۲۰ قبل از هجرت متولد شد. او در سال پنجم هجری به اسلام گروید و در برخی جنگها نیز حضور داشت. در زمان خلیفه دوم والی بصره و سپس کوفه شد، اما خلیفه سوم او را برکنار کرد. مغیره در دوران خلافت ظاهری امام علی(ع) به ظاهر گوشه عزلت گزید، اما در خفا با مخالفان و دشمنان امام(ع) همکاری میکرد و چون مردی سیاس و نیرنگباز بود. حیلههای وی به کار دشمنان امام میآمد. او در دوران حکومت معاویه به ولایت کوفه منصوب شد و تا پایان عمر خویش بر این سمت باقی بود. در زمان او بهدستور معاویه در منابر از امام علی(ع) بدگویی میکردند و همواره از خلیفه سوم به نیکی یاد میشد و برای او طلب غفران میکردند. امام علی(ع) هنگامیکه گفتوگوی عمار یاسر با او را شنید، خطاب به عمار فرمود: ای عمار! او را واگذار، چه، او چیزی از دین برنگرفته جز آنچه را به دنیا نزدیک کردن تواند و به عمد خود را به شبههها درافکنده تا آن را عذرخواه خطاهای خود گرداند[۱]. مغیرة بن شعبه در سال ۵۰ هجری درگذشت[۲].
پرسشهای وابسته
جستارهای وابسته
منابع
پانویس
با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل میشوید:
- ↑ «دَعْهُ يَا عَمَّارُ، فَإِنَّهُ لَمْ يَأْخُذْ مِنَ الدِّينِ إِلَّا مَا قَارَبَهُ مِنَ الدُّنْيَا، وَ عَلَى عَمْدٍ لَبَسَ عَلَى نَفْسِهِ، لِيَجْعَلَ الشُّبُهَاتِ عَاذِراً لِسَقَطَاتِهِ»؛ نهج البلاغه، حکمت ۴۰۵
- ↑ دانشنامه نهج البلاغه، ج۲، ص 736 -737.