شهادت ثالثه: تفاوت میان نسخهها
جز (جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == ==' به '==') |
جز (جایگزینی متن - '\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(252\,\s252\,\s233\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>این\sمدخل\sاز\sچند\sمنظر\sمتفاوت\،\sبررسی\sمیشود\:<\/div\> \<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(255\,\s245\,\s227\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\<\/div\> \<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(206\,242\,\s299\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\...) |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{شیعه}} | {{شیعه}} | ||
{{مدخل مرتبط | |||
| موضوع مرتبط = | |||
| عنوان مدخل = | |||
| مداخل مرتبط = [[شهادت ثالثه در حدیث]] - [[شهادت ثالثه در کلام اسلامی]] - [[شهادت ثالثه در تاریخ اسلامی]] | |||
| پرسش مرتبط = شهادت ثالثه (پرسش) | |||
}} | |||
غیر از [[شهادتین]] در [[اذان]] و اقامه، گفتن {{عربی|أشهد أنّ علیّا ولیّ اللّه}} یا {{عربی|حجّة اللّه}} را "شهادت ثالثه" گویند<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|فرهنگ غدیر]]، ص۳۴۶.</ref>. | غیر از [[شهادتین]] در [[اذان]] و اقامه، گفتن {{عربی|أشهد أنّ علیّا ولیّ اللّه}} یا {{عربی|حجّة اللّه}} را "شهادت ثالثه" گویند<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|فرهنگ غدیر]]، ص۳۴۶.</ref>. | ||
نسخهٔ ۲ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۵:۱۳
| شیعه |
|---|
غیر از شهادتین در اذان و اقامه، گفتن أشهد أنّ علیّا ولیّ اللّه یا حجّة اللّه را "شهادت ثالثه" گویند[۱].
مقدمه
- شیعه را متهم میکنند که با گفتن آن، مرتکب بدعت میشود. لکن گفتن این شهادت اگر به قصد جزئیّت در اذان و اقامه باشد، حرام و بدعت است، امّا اگر به قصد عدم جزئیت و به قصد تیمّن و تبرّک و اعلان ولایت حضرت علی(ع) باشد هیچ اشکالی ندارد و بدعت هم نیست و خداوند هم در آیه ولایت بر ولایت آن حضرت اشاره دارد. شاید تقیّد شیعه بر اعلان ولایت علی بر بالای منبرها و مأذنهها و علنی ساختن این شهادت، مقابلهای باشد با جریان سبّ و لعن علی بر منابر در دوران امویان. برخی هم قائل به استحباب آنند، همچون علامه مجلسی که میگوید: بعید نیست شهادت به ولایت از اجزای مستحب اذان باشد، چون شیخ، علامه، شهید و دیگران گواهی دادهاند که در این مورد روایاتی هست.[۲]آیة اللّه سید محسن حکیم نیز آن را از شعائر ایمان و رمز تشیّع میشمارد و از این جهت آن را راجح شرعی بلکه واجب میداند، امّا نه به قصد جزئیت در اذان.[۳]علمای دیگر نیز گفتن آن را نیکو شمردهاند.[۴][۵].
منابع
پانویس
- ↑ محدثی، جواد، فرهنگ غدیر، ص۳۴۶.
- ↑ بحار الأنوار، ج ۸۱ ص ۱۱۱
- ↑ مستمسک العروة الوثقی، ج ۵ ص ۵۴۵
- ↑ ر. ک: «شیعهشناسی و پاسخ به شبهات» علی اصغر رضوانی، ج۲ ص ۳۸۷
- ↑ محدثی، جواد، فرهنگ غدیر، ص۳۴۶.