هدف آفرینش: تفاوت میان نسخه‌ها

بیان محقق طوسی را [[علامه طباطبایی]] این چنین شرح کرده است که فعل الهی نیازمند غایتی خارج از ذات نیست؛ زیرا ذاتی که [[غایت]] الغایات است، امکان ندارد که فعلی را برای غایتی خارج از ذات خود انجام دهد. از طرف دیگر، با بذل توجه به فعل الهی، آشکار می‌شود که همه امور هدف دارند و آن، همانا [[کمال‌جویی]] و غایت‌طلبی خودشان به واسطه [[تسبیح]] و [[تنزیه]] [[خداوند]] است. بنابراین، فعل الهی هدف دارد و عبث نیست<ref>عبارت مرحوم علامه در المیزان چنین است: {{عربی|علی أن الغرض کیفما کان أمر یستکمل به صاحب الغرض و یرتفع به حاجته و الله سبحانه لا نقص فیه و لا حاجة له حتی یستکمل به و یرتفع به حاجته، و من جهة أخری الفعل الذی لا ینتهی إلی غرض لفاعله لغو سفهی و یستنتج منه أن له سبحانه فی فعله غرضا هو ذاته لاغرض خارج منه، و أن لفعله غرضا یعود إلی نفس الفعل و هو کمال للفعل لالفاعله}} (المیزان فی تفسیر القرآن (ط. مؤسسة الأعلمی للمطبوعات. ۱۳۹۰ ه. ق)، ج۱۸، ص۳۸۶).</ref>. نتیجه چنین بینشی در مسئله [[امامت]] آن است که به کمال رسیدن [[انسان]]، هدف و غرض نهایی از خلقت است و [[امام]]، لازمه تحقق این هدف است. این مطلب در بخش بعد، به تفصیل بیان می‌گردد.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۳ (کتاب)|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۳]] ص ۲۲۰.</ref>

== منابع ==