عبرت: تفاوت میان نسخه‌ها

*عبرت به‌‌ معنای [[پندآموزی]] و آنچه باعث هشیاری و [[آگاهی]] [[آدمی]] می‌شود، حالتی است که به موجب آن [[انسان]] از امور مشهود به امور نامشهود پی برد، یعنی از [[شناخت]] چیزی که دیده شده است، به [[شناخت]] چیزی که دیده نشده و در گذشته رخ داده است، برسد. از این‌رو عبرت، گذشتن از محسوس به معقول، از ظاهر به [[باطن]]، از [[بدی]] به خوبی و از زشتی به [[زیبایی]] است. شخص عبرت‌بین و عبرت‌پذیر از گذشت روزگار و صورت ظاهر اتفاق‌ها عبرت می‌گیرد و رویدادهای [[آینده]] را به نفع خویش به جریان می‌اندازد. [[امام علی]] {{ع}} بر این مفهوم تأکید دارد به‌گونه‌ای که در [[نهج البلاغه]] در ۴۵ مورد از واژه "عبر" و مشتقات آن یاد کرده است. [[امام]] در [[کلامی]]، [[مردمان]] را به [[عبرت‌پذیری]] فرامی‌خواند: پس، از این عبرت‌ها [[پند]] گیرید، از این نشیب و فراز به‌هوش آیید و از بیم‌دهندگان سود برید<ref>{{متن حدیث|فَاتَّعِظُوا بِالْعِبَرِ وَ اعْتَبِرُوا بِالْغِيَرِ وَ انْتَفِعُوا بِالنُّذُر}}؛ نهج البلاغه، خطبه  ۱۵۶</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 545.</ref>.

*[[امام]] {{ع}} از عبرت و [[عبرت‌پذیری]] با این عنوان‌ها یاد کرده‌اند: بیم‌دهنده‌ای [[خیرخواه]]<ref>نک: حکمت ۳۵۷</ref>، بیدارکننده<ref>نهج البلاغه، حکمت ۱۹۹</ref>، مایه حفظ از [[گناه]]<ref>نک: غررالحکم</ref>، رشددهنده [[انسان]]<ref>نک: غررالحکم</ref>، عامل [[مصونیت]] از [[بدی]] و [[تباهی]]، عامل بازدارنده از گرایش به [[بدی]] و مایه [[بصیرت]]<ref>نک: نهج البلاغه، نامه ۴۹</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 545.</ref>.

==راه‌های [[عبرت‌پذیری]]==