خوش‌خلقی در سبک زندگی اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

[[خوش‌خُلقی]] مفهومی است مرکب از بسیاری سجایای [[رفتاری]] به ویژه؛ گذشت از خطاهای مردم درباره خود، [[خوش‌گمانی]] درباره دیگران، [[خیرخواه]] همه بودن، [[احترام]] به تک تک [[آدمیان]] بلکه مراعات [[حقوق]] همه جانورانی که در کنار ما [[زندگی]] خود را سپری می‌کنند، [[سپاسگزاری]] از کسانی که شایسته سپاسند به‌خصوص [[والدین]] و معلمین، [[مهربانی]] خاص با نزدیکانی مانند اعضای [[خانواده]]، [[همسایگان]]، [[خویشاوندان]]، همکاران و هم‌کلاسیان، ابراز [[شادمانی]] از دیدار کسانی که با شما آشنایند و [[مشتاق]] دیدارتان هستند، [[پرهیز]] از [[کینه]] و کدورت و [[خصومت]] با دیگران، زود نرنجیدن و پرخاش نکردن و [[گشاده‌رویی]] در همه حال، حتی در جمع [[دشمنان]] و بدخواهان، [[شتاب]] نورزیدن در کارهایی که اساسش بر [[رعایت حقوق]] مردم است، مانند [[رانندگی]]، صف نانوایی و هر جایی که نوبتی است و نظایر اینها، استفاده از طنز و [[شوخی]] و [[سکوت]] به جای پرخاش و جنجال و [[سرزنش]]، قبول عذر پوزش‌طلبان و....<ref>[[محمد دشتی نیشابوری|دشتی نیشابوری، محمد]]، [[سبک زندگی - نیشابوری (کتاب)|سبک زندگی]]، ص ۲۲۳</ref>