یمانی کیست؟ (پرسش): تفاوت میان نسخه‌ها

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت
بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۹: خط ۹:
| موضوعات وابسته    =  
| موضوعات وابسته    =  
| پاسخ‌دهنده        =
| پاسخ‌دهنده        =
| پاسخ‌دهندگان      = [[سید جعفر موسوی‌نسب|موسوی‌نسب]] ؛ [[عبدالمجید زهادت|زهادت]]؛ [[مهدی علی‌زاده]] ؛ [[محمد باقری‌زاده اشعری]] ؛ [[نویسندگان کتاب «آفتاب مهر»]]
| پاسخ‌دهندگان      = [[سید جعفر موسوی‌نسب|موسوی‌نسب]] ؛ [[عبدالمجید زهادت|زهادت]]؛ [[مهدی علی‌زاده]] ؛ [[نصرت‌الله آیتی]] ؛[[محمد باقری‌زاده اشعری]] ؛ [[نویسندگان کتاب «آفتاب مهر»]]
}}
}}
'''[[یمانی]] کیست؟''' یکی از پرسش‌های مرتبط به بحث '''[[مهدویت (پرسش)|مهدویت]]''' است که می‌توان با عبارت‌های متفاوتی مطرح کرد. برای بررسی جامع این سؤال و دیگر سؤال‌های مرتبط، یا هر مطلب وابسته دیگری، به مدخل اصلی '''[[مهدویت]]''' مراجعه شود.
'''[[یمانی]] کیست؟''' یکی از پرسش‌های مرتبط به بحث '''[[مهدویت (پرسش)|مهدویت]]''' است که می‌توان با عبارت‌های متفاوتی مطرح کرد. برای بررسی جامع این سؤال و دیگر سؤال‌های مرتبط، یا هر مطلب وابسته دیگری، به مدخل اصلی '''[[مهدویت]]''' مراجعه شود.
خط ۴۵: خط ۴۵:
{{پایان جمع شدن}}
{{پایان جمع شدن}}


{{جمع شدن|۴. نویسندگان کتاب «آفتاب مهر»؛}}
{{جمع شدن|۴. حجت الاسلام و المسلمین آیتی؛}}
[[پرونده:151879.jpg|بندانگشتی|100px|right|[[نصرت‌الله آیتی]]]]
::::::حجت الاسلام و المسلمین [[نصرت‌الله آیتی]] در کتاب ''«[[تأملی در نشانه‌های حتمی ظهور (کتاب)|تأملی در نشانه‌های حتمی ظهور]]»'' در اين باره گفته است:
::::::«در مورد نام واقعی [[یمانی]] حدیثی از [[معصومان|پیشوایان معصوم]]{{عم}} به دست ما نرسیده است. عدم تصریح به نام این شخصیت می‌تواند به دلیل حفاظت از جان او و در امان ماندن او از سوء‌قصدهای احتمالی باشد تا این شخصیت بزرگ بتواند در زمان مقرر، رسالت مقدس خود را به انجام رساند. اما در کلمات غیرمعصومان و در منابع [[اهل سنت]] اشاره‌هایی به نام این شخصیت شده است، از جمله: [[علامه مجلسی]] از کتاب مشارق الانوار برسی از [[کعب بن حارث]] از [[سطیح کاهن]] چنین روایت می‌کند: {{عربی|اندازه=150%|"...ثُمَّ يَخْرُجُ مَلَكٌ مِنْ صَنْعَاءِ الْيَمَنِ أَبْيَضٌ كَالْقُطنِ اسْمُهُ حُسَيْنٌ أَوْ حَسْنٌ فَيَذْهَبُ بِخُرُوجِهِ غَمرُ الْفِتَنِ فَهُنَاكَ يَظْهَرُ مُبَارَكاً زَكِيّاً وَ هَادِياً مَهْدِيّاً"}}<ref>... سپس از صنعای [[یمن]] مردی سفید، بسان پنبه به نام حسین یا حسن قیام می‌کند و با قیام او سختی فتنه‌ها پایان می‌یابد. در این هنگام شخصیت مبارک و پاک و هدایت کننده و هدایت شده [[ظهور]] می‌کند؛ بحارالانوار، ج۵۱، ص۱۶۲.</ref>. [[ابن حجر]] در شرح حدیث: {{عربی|اندازه=150%|"لا تَقُومُ السّاعَةُ حَتَّى يَخْرُجَ رَجُلٌ من قَحْطانَ يَسُوقُ النّاسَ بعَصاهُ"}}<ref>صحیح البخاری، ج۴، ص۱۵۹.</ref> از [[پیامبر خاتم|پیامبر]] {{صل}} می‌نویسد: نام این شخصیت را پیدا نکردم، لیکن قرطبی احتمال داده است که نام وی جهجاه باشد، زیرا مسلم پس از نقل روایت فوق با سند دیگری از [[ابوهریره]] از [[پیامبر خاتم|پیامبر]] چنین نقل کرده است: {{عربی|اندازه=150%|"لَا تَذْهَبُ الْأَيَّامُ وَ اللَّيَالِيُّ، حَتَّى يَمْلُكَ رَجُلٌ يُقَالُ لَهُ الجَهجاه"}}<ref>روزها و شب‌ها به پایان نمی‌رسند تا مردی که به او جهجاه گویند به حکومت رسد؛ فتح الباری، ج۶، ص۳۹۷.</ref>. [[ابن حجر]] در جای دیگر در مورد نام [[قحطانی]] ([[یمانی]]) می‌نویسد: در کتاب التیجان [[ابن هشام]] مطالبی یافتم که نشان می‌دهد نام و سیره [[قحطانی]] و زمان قیام او مشخص بوده است.[[ابن هشام]] می‌نویسد: [[عمران بن عامر]]، کاهن و پادشاهی بزرگ بود که عمری طولانی داشت. وی هنگام مرگ به برادرش [[عمر بن عامر]]، معروف به مزیقیا گفت: خداوند دو غضب و دو رحمت برای اهل [[یمن]] دارد: غضب اول: ویران شدن سد مآرب و در نتیجه خراب شدن شهرها بود، غضب دوم: تصرف [[یمن]] توسط حبشه. اما رحمت اول: مبعوث شدن پیامبری از تهامه با نام [[پیامبر|محمد]] است که به رحمت مبعوث می‌شود و بر مشرکان پیروز می‌گردد، رحمت دوم: زمانی است که خانه خدا ویران شود. در آن حال خداوند مردی را که به او [[شعیب بن صالح]] گفته می‌شود بر می‌انگیزد و ویران کنندگان را از آن‌جا بیرون کرده و نابود می‌نماید، تا این‌که در دنیا جز در سرزمین [[یمن]] ایمانی یافت نشود<ref>فتح الباری، ج۱۳، ص۶۷.</ref>. [[مسعودی]] نیز پس از این‌که سر بر تافتن [[عبدالرحمان بن محمد بن اشعث]] را از فرمان [[عبدالملک مروان]] نقل می‌کند، می‌گوید: او خود را ناصرالمؤمنین نام نهاد و مدعی شد که همان [[قحطانی]] است که اهل [[یمن]] در انتظارش هستند. اوست که زمام‌داری را به اهل [[یمن]] باز می‌گرداند. وقتی به او گفته شد که نام [[قحطانی]] بر سه حرف است، در پاسخ گفت: نام من عبد است و "الرحمان" جزو اسم من نیست<ref>التنبیه و الاشراف، ص۲۷۱.</ref>»<ref>[[نصرت‌الله آیتی|آیتی، نصرت‌الله]]، [[تأملی در نشانه‌های حتمی ظهور (کتاب)|تأملی در نشانه‌های حتمی ظهور]]، ص ۷۱ - ۷۲.</ref>.
{{پایان جمع شدن}}
 
{{جمع شدن|۵. نویسندگان کتاب «آفتاب مهر»؛}}
[[پرونده:1402.jpg|100px|right|بندانگشتی|]]
[[پرونده:1402.jpg|100px|right|بندانگشتی|]]
::::::نویسندگان کتاب ''«[[آفتاب مهر ج۱ (کتاب)|آفتاب مهر]]»'' در این‌باره گفته‌اند:
::::::نویسندگان کتاب ''«[[آفتاب مهر ج۱ (کتاب)|آفتاب مهر]]»'' در این‌باره گفته‌اند:
خط ۷۳: خط ۷۹:
[[رده:پرسش‌های مهدویت]]
[[رده:پرسش‌های مهدویت]]
[[رده:پرسش‌های مهدویت]]
[[رده:پرسش‌های مهدویت]]
[[رده:(اج): پرسش‌هایی با ۵ پاسخ]]
[[رده:(اح): پرسش‌هایی با ۶ پاسخ]]
[[رده:(اج): پرسش‌های مهدویت با ۵ پاسخ]]
[[رده:(اح): پرسش‌های مهدویت با ۶ پاسخ]]

نسخهٔ ‏۲۱ فوریهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۱۳:۱۱

الگو:پرسش غیرنهایی

یمانی کیست؟
موضوع اصلیبانک جامع پرسش و پاسخ مهدویت
مدخل اصلیمهدویت

یمانی کیست؟ یکی از پرسش‌های مرتبط به بحث مهدویت است که می‌توان با عبارت‌های متفاوتی مطرح کرد. برای بررسی جامع این سؤال و دیگر سؤال‌های مرتبط، یا هر مطلب وابسته دیگری، به مدخل اصلی مهدویت مراجعه شود.

عبارت‌های دیگری از این پرسش

پاسخ نخست

سید جعفر موسوی‌نسب
حجت الاسلام و المسلمین سید جعفر موسوی‌نسب، در کتاب «دویست پرسش و پاسخ پیرامون امام زمان» در این‌باره گفته است:
  • «یکی از علائم حتمی ظهور حضرت ولی عصر (ع) خروج و قیام یمانی است و یمانی یکی از رهبران بر حق است که به عنوان حمایت از حضرت ولی عصر (ع) قیام می‌کند و با سفیانی می‌جنگد. امام باقر (ع) فرمود: سفیانی و خراسانی و یمانی در یک سال و در یک ماه و یک روز خروج می‌کنند و هیچ پرچمی مانند یمانی به هدایت نزدیک‌تر نیست زیرا یمانی مردم را به حق دعوت می‌کند. و شما را به سوی صاحبتان دعوت می‌کند وای بر کسی که با او مخالفت و دشمنی کند وقتی یمانی قیام کند فروش سلاح بر مردم حرام است آنگاه که خروج کند به سوی او بشتاب که پرچم او پرچم هدایت است و هرکس از امر او سرپیچی کند اهل آتش خواهد بود زیرا او مردم را به حق و صراط مستقیم دعوت می‌کند[۱].امام صادق (ع) می‌فرمایند: خروج یمانی از علائم و نشانه‌های حتمی ظهور است[۲]. پس از روایات استفاده می‌شود که حرکت و قیام یمانی سمبلی از یک قیام بر حق در مقابل انحراف و گمراهی موجود در دوران غیبت حضرت ولی عصر (ع) خواهد بود که در نزدیکی ظهور حضرت واقع می‌شود و یکی از زمینه‌‌‌سازان ظهور حضرت می‌باشد»[۳].

پاسخ‌های دیگر

 با کلیک بر «ادامه مطلب» پاسخ باز و با کلیک بر «نهفتن» بسته می‌شود:  

پرسش‌های وابسته

منبع‌شناسی جامع مهدویت

پانویس

 با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل می‌شوید:  

  1. غیبت نعمانى، باب ۱۴، ص ۳۶۹.
  2. غیبت نعمانى، باب ۱۴، ص ۳۶۵.
  3. دویست پرسش و پاسخ پیرامون امام زمان، ج۲، ص۵۴، ۵۵.
  4. خروج سفیانی و یمانی و خراسانی در یک سال است... و در میان پرچم‌ها راهنماتر از پرچم یمانی نیست؛ نعمانی، الغیبة، ب ۱۴، ح ۱۳.
  5. معارف و عقاید ۵ ج۲، ص۲۶۶.
  6. بشارة الاسلام، ص ۱۷۵ و در منابع اهل سنت: نور الابصار، شبلنجی، ص ۱۷۲.
  7. اعلام الوری، ص ۴۲۹؛ الارشاد، ج ۲، ص ۳۷۵؛ الغیبة، طوسی، ص ۴۴۶.
  8. الغیبة، نعمانی، ص ۱۷۱؛ اعلام الوری، ص ۴۲۹؛ الارشاد، ج ۲، ص ۳۷۵؛ الغیبة، طوسی،صص ۴۴۶ و ۲۲۷؛ الزام الناصب، ص ۱۸۴؛ بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۲۱۰ و در منابع اهل سنت: البیان، ص ۷۷.
  9. حدیقة الشیعه، ج ۲، ص ۹۹۷. در کتاب «السفیانی و علامات الظهور» نیز احتمال تعدد یمانی و قیام یمانی مشهور پس از خروج سفیانی، مطرح و جدی تلقی شده است ولی دلیلی بر صدق این ادعا اقامه نشده است. ر.ک: السفیانی و علامات الظهور، محمد فقیه، ص ۵۳.
  10. نشانه‌های یار و چکامه‌ انتظار، ص۳۵، ۳۶.
  11. کمال الدین، ص ۶۵۰، ح ۷.
  12. ر.ک: محمدی ری‌شهری، محمد، دانشنامهٔ امام مهدی، ج ۷، ص ۴۴۴–۴۴۵.
  13. باقری‌زاده اشعری، محمد، از امام مهدی بیشتر بدانیم، ص۸۵، ۸۶.
  14. ... سپس از صنعای یمن مردی سفید، بسان پنبه به نام حسین یا حسن قیام می‌کند و با قیام او سختی فتنه‌ها پایان می‌یابد. در این هنگام شخصیت مبارک و پاک و هدایت کننده و هدایت شده ظهور می‌کند؛ بحارالانوار، ج۵۱، ص۱۶۲.
  15. صحیح البخاری، ج۴، ص۱۵۹.
  16. روزها و شب‌ها به پایان نمی‌رسند تا مردی که به او جهجاه گویند به حکومت رسد؛ فتح الباری، ج۶، ص۳۹۷.
  17. فتح الباری، ج۱۳، ص۶۷.
  18. التنبیه و الاشراف، ص۲۷۱.
  19. آیتی، نصرت‌الله، تأملی در نشانه‌های حتمی ظهور، ص ۷۱ - ۷۲.
  20. الکافی، ج۸، ص۳۱۰، ح ۴۸۳؛ و نیز با سندهای دیگر: الغیبه، نعمانی، ص۲۵۲، ح۹ ؛ کمال الدین، ج۲، باب۵۷، ص۶۴۹، ح۱ ؛ الغیبه، طوسی، ص۴۳۶ ؛ و....
  21. کمال الدین و تمام النعمه، ج۲، ص۶۵۰، ح۷.
  22. الغیبه، طوسی، ص۴۴۶.
  23. آفتاب مهر، ج۱، ص ۲۲۳.