شمر بن ذی الجوشن: تفاوت میان نسخه‌ها

وی از طایفۀ [[بنی کلاب]] و از رؤسای [[هوازن]]، و مردی [[شجاع]] بود که در [[جنگ صفین]] هم در [[لشکر امیر المؤمنین]]{{ع}} بود، سپس ساکن [[کوفه]] شد و به [[روایت]] [[حدیث]] پرداخت. نامش "شرحبیل" و کنیه‌اش "ابو السابغه" بود. وی از [[فرماندهان سپاه]] [[عمر سعد]] در [[حادثۀ کربلا]] بود و پس از [[سستی]] [[ابن سعد]] در برخورد [[قاطع]] با [[امام حسین]]{{ع}} همراه با فرمانی از سوی [[ابن زیاد]] به [[کربلا]] آمد که اگر [[عمر سعد]] حاضر به انجام [[مأموریت]] نباشد، وی آن را بر عهده گیرد. در [[کربلا]]، [[فرمانده]] [[جناح چپ]] میدان بود. پس از [[شهادت امام حسین]]{{ع}}، [[عبید الله]] سر [[امام حسین]] را همراه او به [[شام]] نزد [[یزید]] فرستاد. سپس وی به [[کوفه]] بازگشت. وقتی [[قیام مختار]] در [[کوفه]] پیش آمد، [[شمر]] از [[کوفه]] بیرون رفت. مختار [[غلام]] خویش را با گروهی به [[طلب]] او فرستاد. [[شمر]] [[غلام]] مختار را کشت و به "کلتانیه" از قرای [[خوزستان]] رفت. جمعی از [[سپاهیان]] مختار به سرکردگی "[[ابو عمره]]" به [[جنگ]] او رفتند. [[شمر]] در این [[نبرد]] کشته شد و تن او را پیش سگان انداختند<ref>فرهنگ فارسی، معین. بخش اعلام، معارف و معاریف، ج۳، ص۱۳۴۴.</ref>. به [[نقلی]] دیگر، پس از [[خروج مختار]]، دستگیر و کشته شد<ref>سفینة البحار، ج۱، ص۷۱۴.</ref>.

 

نشستن او روی سینۀ [[امام حسین]]{{ع}} برای بریدن سر [[مطهّر]]، حمله به خیام [[اهل بیت]]، [[امان]] [[نامه]] آوردن برای [[عباس]] تا او را از [[امام]] جدا کند، از جنایات دیگر اوست. مردی آبله‌رو و بد [[سیرت]] و [[زشت]] صورت بود و زنازاده به حساب می‌آمد. نامش در [[زیارت عاشورا]]، همراه با [[لعنت]] آمده است {{متن حدیث|وَ لَعَنَ الله شِمْراً}}. [[امام حسین]]{{ع}}، [[سخن]] پرشور {{متن حدیث|إِنْ لَمْ يَكُنْ لَكُمْ دِينٌ}} را هنگام [[هجوم]] [[شمر]] به سراپرده [[امامت]] و خیمه‌های [[اهل بیت]] فرمود<ref>مقاتل الطالبیین، ص۷۹.</ref>. در آخرین لحظات [[حیات]] [[امام حسین]]{{ع}} هم که آن [[حضرت]] بر [[زمین]] افتاده بود، باز عدّه‌ای را تحریک کرد که بر آن [[حضرت]] حمله آوردند<ref>ارشاد، ص۲۴۲.</ref><ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|فرهنگ عاشورا]]، ص ۲۷۸.</ref>.