آخرت
متن این جستار آزمایشی و غیرنهایی است. برای اطلاع از اهداف و چشم انداز این دانشنامه به صفحه آشنایی با دانشنامه مجازی امامت و ولایت مراجعه کنید.
- اين مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی میشود:
- در این باره، تعداد بسیاری از پرسشهای عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل آخرت (پرسش) قابل دسترسی خواهند بود.
آخرت جهانی است که انسان پس از مرگ به آن وارد شده و در آنجا جاودانه میماند و برای آنچه در دنیا انجام داده، پاداش و یا کیفر میبیند.
مفهومشناسی
آخرت به معنای واپسین و ناظر به حیات پس از مرگ و جهان پاداش و کیفر است. آخرت گاهی در مقابل دنیا قرار میگیرد و گاهی در مقابل اولی. اگر کلمه دنیا به معنای قرب و نزدیکی باشد معنای آخرت یعنی زندگانی دورتر ما و اگر دنیا به معنای سطح پایین باشد، آخرت یعنی آنکه در سطح بالاتر قرار دارد[۱].[۲] باید توجه داشت ایمان به آخرت از آموزههای بنیادی دین اسلام و ادیان پیشین است[۳].[۴]
آخرت در قرآن
در آیات زیادی از قرآن کریم واژۀ آخرت به کار رفته و توضیحاتی دربارۀ آن داده شده است مانند اینکه:
- در جهان آخرت، از نظام اجتماعی و تعاون و مدنیت، همانطور که در دنیا وجود دارد، خبری نیست.
- در آن جهان، هر انسانی به نتیجه اندیشه و گفتار و کردار خویش میرسد و با آنچه در دنیا کرده است، همراه میشود[۵].
- حقیقت ناب تنها در آخرت برای انسان آشکار میگردد و از این رو، شک و تردید در آنجا برای کسی پیش نمیآید و اختلاف نظری میان انسانها رخ نمیدهد[۶].
- انسان در آخرت متوجه میشود مؤثر راستین در وقایع جهان، تنها خداوند بوده و علل و اسباب دیگر تأثیر مستقلی نداشتهاند[۷].
- آنچه در آخرت به انسان میرسد، یا نعمت است و یا نقمت.
- لذت و رنج در آن جهان به گونۀ دیگری است و با دنیا قابل قیاس نیست: [۸]، [۹].
- دنیا قابلیت آن را ندارد که انسانها نتیجه تلاشهای خود را به صورت کامل بگیرند، ولی در آخرت، آنرا به گونه کامل درمییابد و هیچ عاملی مانع آن نیست[۱۰].
- هر کاری که انسان در دنیا انجام میدهد به منزلۀ بذری است که میکارد و در آخرت درو خواهد نمود[۱۱].
- از دیدگاه قرآن نه تنها انسان که همه آفریدگان در آخرت محشور میشوند و به بندگی خدا اقرار میکنند[۱۲].
ایمان به آخرت از آموزههای بنیادی دین اسلام و ادیان پیشین است[۱۳].[۱۴].
منابع
جستارهای وابسته
پانویس
- ↑ مرتضی مطهری، آشنایی با قرآن، جلد اول و دوم، ص۱۳۸.
- ↑ محمد علی زکریایی|زکریایی، محمد علی]]، فرهنگ مطهر، ص ۴۱.
- ↑ ر.ک: تفسیر نمونه، ۱۹/ ۷۱ و ۲۵/ ۴۰۱.
- ↑ فرهنگ شیعه، ص 40.
- ↑ ﴿وَأَن لَّيْسَ لِلإِنسَانِ إِلاَّ مَا سَعَى﴾؛ سوره نجم، آیه ۳۹.
- ↑ ﴿لَقَدْ كُنتَ فِي غَفْلَةٍ مِّنْ هَذَا فَكَشَفْنَا عَنكَ غِطَاءَكَ فَبَصَرُكَ الْيَوْمَ حَدِيدٌ﴾؛ سوره ق، آیه ۲۲.
- ↑ ﴿يَوْمَئِذٍ يُوَفِّيهِمُ اللَّهُ دِينَهُمُ الْحَقَّ وَيَعْلَمُونَ أَنَّ اللَّهَ هُوَ الْحَقُّ الْمُبِينُ﴾؛ سوره نور، ۲۵.
- ↑ ﴿يُطَافُ عَلَيْهِم بِصِحَافٍ مِّن ذَهَبٍ وَأَكْوَابٍ وَفِيهَا مَا تَشْتَهِيهِ الأَنفُسُ وَتَلَذُّ الأَعْيُنُ وَأَنتُمْ فِيهَا خَالِدُونَ﴾؛ سوره زخرف، ۷۱.
- ↑ ﴿إِلاَّ مَن تَوَلَّى وَكَفَرَ فَيُعَذِّبُهُ اللَّهُ الْعَذَابَ الأَكْبَرَ﴾؛ سوره غاشیه، آیه ۲۳ و ۲۴.
- ↑ ﴿فَمَن يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ خَيْرًا يَرَهُ وَمَن يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ شَرًّا يَرَهُ﴾؛ سوره زلزال، آیه ۷ و ۸.
- ↑ ﴿مَن كَانَ يُرِيدُ حَرْثَ الآخِرَةِ نَزِدْ لَهُ فِي حَرْثِهِ وَمَن كَانَ يُرِيدُ حَرْثَ الدُّنْيَا نُؤْتِهِ مِنْهَا وَمَا لَهُ فِي الآخِرَةِ مِن نَّصِيبٍ ﴾؛ سوره شوری، آیه ۲۰.
- ↑ ﴿إِن كُلُّ مَن فِي السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ إِلاَّ آتِي الرَّحْمَنِ عَبْدًا﴾؛ سوره مریم، آیه ۹۳.
- ↑ ر.ک: تفسیر نمونه، ۱۹/ ۷۱ و ۲۵/ ۴۰۱.
- ↑ فرهنگ شیعه، ص 40.