امانت در سبک زندگی اسلامی

مقدمه

«امانت‌داری» یکی از اوصاف پیامبران است. خداوند سبحان در قرآن کریم یکی از مهم‌ترین اوصاف مؤمنان را امانت‌داری و وفای به عهد و پیمان برشمرده است. ﴿وَالَّذِينَ هُمْ لِأَمَانَاتِهِمْ وَعَهْدِهِمْ رَاعُونَ﴾^[۱].

قرآن ناطق، امام صادق(ع) فرمود: در امانت خیانت نکنید؛ زیرا رسول خدا اگر نخ و سوزنی هم به او می‌‌سپردند، آن را به صاحبش بازمی‌‌گردانید^[۲] و نیز فرمود: «اگر قاتل امیرالمؤمنین(ع) چیزی را نزد من به امانت گذارد، به او باز خواهم گرداند»^[۳].

موقع امانت گرفتن، شایسته است شخص گیرنده، به زمان بازگشت شیء امانی به صراحت اشاره کند، تا از دلخوری‌های بعدی پیش‌گیری به عمل آید.

اگر از کسی چیزی به امانت می‌گیرید، بازگرداندن به موقع آن وظیفه شماست نه آنکه منتظر بمانید تا صاحب آن با شرمندگی درِ خانه شما را بزند، یا نسبت به عودت آن به شما تلفنی تذکر دهد. امانت گیرنده ضامن سلامت کامل آن چیزی است که به امانت گرفته است.

اگر کسی سخن و رازی را پیش شما به ودیعت نهاد، فاش ساختن آن خیانت در امانت است. انسان کامل، امام صادق(ع) فرمودند: «مجلس‌ها امانت است. روا نیست سخن کسی را که می‌خواهند پوشیده بماند، برای دیگران نقل کنند»^[۴].

رسول الله(ص) فرمودند: «به کثرت نماز و روزه‌هایشان، و به زیادی حج و کارهای نیک و زمزمه‌های شبانه‌شان منگرید، نگاه کنید به راستی گفتارشان و میزان امانت‌داری آنان»^[۵].^[۶]

منابع

دشتی نیشابوری، محمد، سبک زندگی

پانویس

↑ «و آنان که سپرده‌های نزد خویش و پیمان خود را پاس می‌دارند» سوره مؤمنون، آیه ۸.
↑ سنن النبی، ص۱۰۵.
↑ میزان‌الحکمه، ج۱، ص۲۱۴.
↑ آداب معاشرت از دیدگاه معصومین، ص۸۵.
↑ میزان الحکمه، ج۱، ص۲۱۴؛ (ر.ک: عهد و پیمان).
↑ دشتی نیشابوری، محمد، سبک زندگی، ص ۸۴.

[1] «و آنان که سپرده‌های نزد خویش و پیمان خود را پاس می‌دارند» سوره مؤمنون، آیه ۸.

[2] سنن النبی، ص۱۰۵.

[3] میزان‌الحکمه، ج۱، ص۲۱۴.

[4] آداب معاشرت از دیدگاه معصومین، ص۸۵.

[5] میزان الحکمه، ج۱، ص۲۱۴؛ (ر.ک: عهد و پیمان).

[6] دشتی نیشابوری، محمد، سبک زندگی، ص ۸۴.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]