بحث:شمر بن ذی الجوشن در معارف و سیره حسینی

مقدمه

وی از طایفۀ بنی کلاب و از رؤسای هوازن و مردی شجاع بود که در جنگ صفین در لشکر امیرالمؤمنین (ع) بود، سپس ساکن کوفه شد و به روایت حدیث پرداخت. نامش "شرحبیل" و کنیه‌اش "ابو السابغه" بود. وی از فرماندهان سپاه عمر سعد در حادثۀ کربلا بود و پس از سستی ابن سعد در برخورد قاطع با امام حسین (ع) همراه با فرمانی از سوی ابن زیاد به کربلا آمد که اگر عمر سعد حاضر به انجام مأموریت نباشد، وی آن را بر عهده گیرد. در کربلا، فرمانده جناح چپ میدان بود.

پس از شهادت امام حسین (ع)، عبید الله سر امام حسین را همراه او به شام نزد یزید فرستاد. سپس وی به کوفه بازگشت. وقتی قیام مختار در کوفه پیش آمد، شمر از کوفه بیرون رفت. مختار غلام خویش را با گروهی به طلب او فرستاد. شمر غلام مختار را کشت و به "کلتانیه" از قرای خوزستان رفت. جمعی از سپاهیان مختار به سرکردگی "ابو عمره" به جنگ او رفتند. شمر در این نبرد کشته شد و تن او را پیش سگان انداختند. به نقلی دیگر، پس از خروج مختار، دستگیر و کشته شد.

نشستن او روی سینۀ امام حسین (ع) برای بریدن سر مطهّر، حمله به خیام اهل بیت، امان نامه آوردن برای عباس تا او را از امام جدا کند، از جنایات دیگر اوست. مردی آبله‌رو و بد سیرت و زشت صورت بود و زنازاده به حساب می‌آمد. نامش در زیارت عاشورا، همراه با لعنت آمده است: «وَ لَعَنَ الله شِمْراً». امام حسین (ع)، سخن پرشور «إِنْ لَمْ يَكُنْ لَكُمْ دِينٌ» را هنگام هجوم شمر به سراپرده امامت و خیمه‌های اهل بیت فرمود. در آخرین لحظات حیات امام حسین (ع) هم که آن حضرت بر زمین افتاده بود، باز عدّه‌ای را تحریک کرد که بر آن حضرت حمله آوردند.