بحث:محتوای زیارت ناحیه مقدسه چیست؟ (پرسش)

Page contents not supported in other languages.
از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت

زیارت ناحیه مقدسه از زیارت‌نام‌ه‏ای است که به امام مهدی|امام زمان(ع) نسبت داده شده است. مضامین بلند و نیز تأیید برخی از علمای شیعه، این نسبت را تقویت می‏‌کند[۱]. اگرچه برخی نیز به انتساب آن به حضرت امام مهدی|ولی عصر(ع) تردید کرده، آن را از نگارش‏‌های سید مرتضی دانسته‌‏اند[۲]. ممکن است گفته شود اصل زیارت از امام مهدی|حضرت مهدی(ع) نقل شده است؛ اما سید مرتضی بخش‌‏هایی را به تناسب به آن افزوده است[۳]. متن زیارت، خطاب به امام حسین|سید الشهدا(ع) و شهدای کربلا است و نام یکایک آنان، بیشتر با ذکر اوصاف و خصوصیاتشان و نیز اسامی قاتلان آن شهدا در آن آمده است. آغاز زیارت، این گونه است: «السَّلَامُ‏ عَلَيْكَ‏ يَا أَوَّلَ‏ قَتِيلٍ‏ مِنْ‏ نَسْلِ‏ خَيْرِ سَلِيلٍ‏‏‏"». زیارت ناحیه، عملکرد ستمگرانه بنی امیه را به گونه‏‌ای بازگو کرده که تمام مردم دنیا متوجه می‏‌شوند که در کربلا چه جرم و جنایت بزرگی، به فرزندان پیامبر اکرم(ص) واقع شده است. هیچ زیارتی، عمق فاجعه کربلا را همانند زیارت ناحیه بیان نکرده است. این زیارت، ترسیم و توصیف لحظه‌های شهادت ابا عبدالله(ع)، غربت و مظلومیت اهل بیت(ع)، معتبرترین، مستندترین و بلندترین روضه‌ای است که از زبان معصوم منتقم و خونخواه سید شهیدان به ما رسیده است. این زیارت‌نامه شامل هشت بخش است: 1. سلام بر انبیاء و اولیاء، 2. سلام بر امام شهید و صحابه فداکارش، 3. آرزوی زیارت امام حسین(ع)، 4. طرح اوصاف، ویژگی‌ها و سیرت امام حسین(ع) و تأثیر شهادت آن حضرت، 5. طرح نهضت و انقلاب مقدس ابا عبدالله(ع)، 6. توصیف صحنه کربلا، شهادت، رنج‌ها و مصائب بازماندگان و قافله اسیران، 7. تحلیل بازتاب حادثه کربلا و غربت اسلام پس از شهادت و سوگواری کائنات و موجودات در شهادت ابا عبدالله(ع)، 8. نیایش، دعا و طرح درخواست‌های امام زمان(ع) با پروردگار[۴]. این زیارت در کتاب اقبال سید بن طاووس، ص ٥٧٣ و نیز در بحار الانوار، ج ٩٨، ص ٢٦٩ نقل شده است[۵]»[۶].

  1. محمد باقر مجلسی، بحار الانوار، ج ۹۸، ص ۳۲۸
  2. محمد باقر مجلسی، بحار الانوار، ج ۹۸، ص ۲۳۱، ح ۳۸: "و الظّاهر انّه من تألیف السّید المرتضی"
  3. ر. ک: محمد باقر مجلسی، بحار الانوار، ج ۹۸، ص ۲۳۱، ح ۳۸
  4. سلام موعود، دکتر سنگری، ص ۵.
  5. فرهنگ عاشورا، جواد محدثی، ص ۲۲۷.
  6. تونه‌ای، مجتبی، موعودنامه، ص۳۹۰؛ سلیمیان، خدامراد، فرهنگنامه مهدویت، ص۲۵۲ - ۲۵۴.