امام سجاد (ع) فرمودند: "صبر و رضایت از خداوند، اصل اطاعت از اوست، و کسی که صبر پیشه کند و از خداوند در آنچه مقدّر فرموده خواه مورد علاقه او باشد و یا مورد نفرتش، راضی باشد، خداوند از میان آنچه او علاقه دارد یا ندارد، تنها آن چیزی که برای او بهتر است را برایش مقدّر میفرماید".[۳]؛
امام صادق (ع) فرمودند: "خداوند -عزَّوجلَّ!- میفرماید: بندهمؤمن خود را از حالتی به حالتی دیگر در نمیآوردم، مگر آنکه حالت جدید را برای او بهتر از حالت قبلی قرار میدهم. از این رو بنده من باید به تقدیر من راضی بوده و بر بلای من صبر ورزد و نعمتهای مرا سپاس گوید، در این صورت ای محمّد نام او را نزد خود در شمار صدّیقان خواهم نوشت"[۴]؛
امام صادق (ع) فرمودند: "از انسانمسلمان در تعجّبم که خداوند هیچ تقدیری برای او نمینویسد، مگر آن که برای او نیکو باشد. او اگر به وسیله قیچیها تکّهتکّه گردد برای او بهتر است، و اگر بر شرق و غرب عالم سلطنت یابد نیز برای او بهتر است" [۵]؛
امام سجاد (ع) فرمودند: "زهد ده درجه دارد که بالاترین درجه زهد پایینترین درجه ورع است، و بالاترین درجه ورع پایینترین درجه یقین است، و بالاترین درجه یقین پایینترین درجه رضا است" [۷]؛
امام صادق (ع) فرمودند: "اصل اطاعت از خداوندرضایت به آن چیزی است که او انجام میدهد، خواه بنده آن را بپسندد و یا نپسندد. و خداوند نسبت به بنده کاری انجام نمیدهد، مگر آنکه آن کار برای او بهتر باشد" [۱۴]؛
امیرالمؤمین (ع) فرمودند: "هرکس از خداوند به آنچه که برای او تقسیم فرموده راضی باشد، بدنش راحت شده از تعب و اندوه به در میآید" [۱۶]؛
امام باقر (ع) درباره آیه شریفه﴿فَلَا وَرَبِّكَ لَا يُؤْمِنُونَ حَتَّى يُحَكِّمُوكَ﴾[۱۷] فرمودند: "نسبت به قضاءالهیتسلیم بوده از آن راضی باشد، و به آن تقدیر قانع گردد" [۱۸]؛
امام صادق (ع) فرمودند: "ماگروهی هستیم که از خداوند آنچه را دوست داریم درباره کسی که دوست داریم درخواست میکنیم و او نیز همان را به ما میبخشد، و هرگاه خداوند آنچه را ما درباره دوستان خود نمیپسندیم بخواهد، به همان راضی میشویم"[۲۱]؛
موسی عرض کرد: پروردگارا! مرا به عملی راهنمایی کن که چون آن را عمل کنم رضایت تو را به دست آورم، خداوند نیز به او وحی کرد: ای فرزندعمران! رضایت من در ناخشنودی تو است و تو توان آن را نداری، موسی چون این شنید به سجده افتاد و گریه کنان عرض کرد: پروردگارا! مرا به سخن گفتن خود اختصاص دادی و با هیچ انسانی قبل از من سخن نگفتی، در عین حال مرا به عملی که با آن رضایت تو را به دست آورم هدایت نمیکنی؟!، پس خداوند به او وحی فرمود: رضایت من در رضایت تو از تقدیر من است"[۲۳]؛
↑«پس نه، به پروردگارت سوگند که ایمان نمیآورند تا در آنچه میانشان ستیز رخ داده است تو را داور کنند سپس از آن داوری که کردهای در خود دلتنگی نیابند و یکسره (بدان) تن در دهند» سوره نساء، آیه ۶۵.