نجبا

از امامت‌پدیا
پرش به ناوبری پرش به جستجو

متن این جستار آزمایشی است، امید می رود در آینده نه چندان دور آماده شود.

این مدخل مرتبط با مباحث پیرامون امام مهدیعلیه السلام است. "امام مهدی" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:
در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل امام مهدی (پرسش) قابل دسترسی خواهند بود.

مقدمه

  • یاران حضرت مهدیعلیه السلام از سرزمین مصر هنگام ظهور.
  • حضرت علیعلیه السلام فرمود: "نجبا از مصر بیرون می‏‌آیند ... که راهبان شب و شیران روز هستند؛ دل‏‌هایشان چون فولاد سخت است. میان رکن و مقام با او بیعت می‏‌کنند"[۱].
  • امام باقرعلیه السلام نیز فرمود: "سیصد و چند نفر، به شمار اهل بدر بین رکن و مقام با قائم بیعت می‌‏کنند. بین آنان نجبا، از اهل مصر ... وجود دارند .... "[۲][۳].

نجبا در موعودنامه

  • طبق روایتی که از حضرت علی و امام باقر علیهم السلام نقل شده، اینان از یاران حضرت مهدی علیه السلام از سرزمین مصر هستند[۴]. و در روایتی از امام صادق علیه السلام رسیده است که نجبا از سرزمین کوفه هستند[۵]. باتوجه به‌معنای نجبا که جمع "نجیب" و به‌معنای افراد پاک‌سرشت و خوش‌نفس و جوانمرد است، به ویژگی دیگری از یاران حضرت مهدی علیه السلام پی می‌بریم. تعداد نجبا را هفتاد نفر آورده‌اند و گفته‌اند گاهی می‌شود که بیشتر از این باشند[۶]. امام صادق علیه السلام فرمود: "آنان که در امر دین به بحث و جدال نشستند، تباه گشتند و آن‌ها که به حقایق دین تسلیم شدند، اهل نجات خواهند بود، همانا تسلیم‌شدگان نجبا باشند[۷][۸].

جستارهای وابسته

منابع

پانویس

Icon4.png با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل می‌شوید:  

  1. " فَيَخْرُجُ‏ النُّجَبَاءُ مِنْ‏ مِصْر... رُهْبَانٌ بِاللَّيْلِ لُيُوثٌ بِالنَّهَارِ كَأَنَّ قُلُوبَهُمْ زُبَرُ الْحَدِيدِ فَيُبَايِعُونَهُ بَيْنَ الرُّكْنِ وَ الْمَقَامِ ‏‏‏"، شیخ مفید، الاختصاص، ص ۲۰۸
  2. " يُبَايِعُ‏ الْقَائِمَ‏ بَيْنَ‏ الرُّكْنِ‏ وَ الْمَقَامِ‏ ثَلَاثُمِائَةٍ وَ نَيِّفٌ‏ عِدَّةَ أَهْلِ‏ بَدْرٍ فِيهِمُ‏ النُّجَبَاءُ مِنْ‏ أَهْلِ‏ مِصْر ‏‏‏"، شیخ طوسی، کتاب الغیبة، ص ۴۷۶، ح ۵۰۲
  3. سلیمیان، خدامراد، فرهنگ‌نامه مهدویت، ص: ۴۴۱.
  4. بحار الانوار، ج ۶۲، ص ۳۳۴.
  5. بحار الانوار، ج ۶۲، ص ۳۳۴.
  6. نجم الثاقب، باب نهم.
  7. بحار الانوار، ج ۲، ص ۱۳۲.
  8. مجتبی تونه‌ای، موعودنامه، ص:۷۲۹.