بنی کنانه: تفاوت میان نسخهها
جز (ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{ویرایش غیرنهایی}} +)) |
HeydariBot (بحث | مشارکتها) |
||
| (۱۵ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۴ کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = [[بنی کنانه در قرآن]] - [[بنی کنانه در تاریخ اسلامی]]| پرسش مرتبط = }} | |||
== مقدمه == | |||
< | * آنها از [[نسل]] [[کنانه بن خزیمه بن مدرکه بن الیاس بن مضر]] بودند که در اطراف [[مکه]] [[زندگی]] میکردند <ref>قلقشندی، نهایة الأرب فی معرفة أنساب العرب، ص۳۷۳؛ ابن خلدون، تاریخ ابن خلدون، ج۲، ص۳۸۳؛ احمد بن یحیی بلاذری، الانساب الاشراف، ج۱۱، ص۸۳.</ref>. کنانه بطون زیادی داشت که اشرف آنها [[قریش]] بود. کنانه و [[خزاعه]] در [[جنگ]] با جرهم با هم متحد شدند و با مشارکت هم جرهم را [[شکست]] دادند و از [[مکه]] اخراج کردند<ref>ابن خلدون، تاریخ ابن خلدون، ج۲، ص۳۹۷؛ ابن هشام، السیرة النبویه، ج۱، ص۱۱۳.</ref>. پس از [[شکست]] جرهم، رسماً تولیت امور [[کعبه]] به دست [[خزاعه]] افتاد. با این حال، کنانه نیز در امور [[مکه]] مشارکت داشتند. | ||
* قصی پس از بازگشت به [[مکه]]<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۱، ص۵۵.</ref> برای به دست گرفتن امور [[مکه]] با [[خزاعه]] و [[بنیبکر]] درگیر شد و توانست به کمک [[برادران]] خود<ref>برادران مادری قصی که در قضاعه زندگی میکردند.</ref> و بنیکنانه (غیر از [[بنیبکر]]) بر آنها [[پیروز]] شود<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۱، ص۵۶.</ref>. سپس قصی، [[قریش]] را از اطراف [[مکه]] گرد آورد و در [[مکه]] جای داد و منازل کنانه (غیر از [[بنیبکر]]) را بینشان تقسیم کرد<ref>ابن خلدون، تاریخ ابن خلدون، ج۲، ص۴۰۰.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[قبایل عرب مکه (مقاله)|قبایل عرب مکه]]، [[فرهنگنامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم ج۲ (کتاب)|فرهنگنامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم]]، ج۲، ص:۲۲۰-۲۲۱.</ref> | |||
< | |||
< | |||
== | == نسب == | ||
== | == [[آداب]] و [[سنن]] کنانیها == | ||
==[[ | == [[جنگها]] == | ||
==[[ | == [[حفاظت]] از [[کعبه]] و اهتمام به امور آن == | ||
==[[ | == [[تغییر]] در [[مناسک]] [[حج]] == | ||
==[[ | == [[اعتقاد]] به [[فرزند داشتن]] خداوند == | ||
==[[ | == کنانیها و [[اسلام]] == | ||
== | == واژگان کنانی در [[قرآن]] == | ||
== | == منابع == | ||
{{منابع}} | |||
# [[پرونده:42439.jpg|22px]] [[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[قبایل عرب مکه (مقاله)|قبایل عرب مکه]]، [[فرهنگنامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم ج۲ (کتاب)|'''فرهنگنامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم ج۲''']] | # [[پرونده:42439.jpg|22px]] [[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[قبایل عرب مکه (مقاله)|قبایل عرب مکه]]، [[فرهنگنامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم ج۲ (کتاب)|'''فرهنگنامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم ج۲''']] | ||
{{پایان منابع}} | |||
==پانویس== | == پانویس == | ||
{{ | {{پانویس}} | ||
[[رده:بنی کنانه]] | [[رده:بنی کنانه]] | ||
{{قبایل عرب}} | {{قبایل عرب}} | ||
نسخهٔ کنونی تا ۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۵۶
بنی کنانه از چند منظر متفاوت، بررسی میشود: بنی کنانه در قرآن - بنی کنانه در تاریخ اسلامی - پرسش مرتبط نداردمقدمه
- آنها از نسل کنانه بن خزیمه بن مدرکه بن الیاس بن مضر بودند که در اطراف مکه زندگی میکردند [۱]. کنانه بطون زیادی داشت که اشرف آنها قریش بود. کنانه و خزاعه در جنگ با جرهم با هم متحد شدند و با مشارکت هم جرهم را شکست دادند و از مکه اخراج کردند[۲]. پس از شکست جرهم، رسماً تولیت امور کعبه به دست خزاعه افتاد. با این حال، کنانه نیز در امور مکه مشارکت داشتند.
- قصی پس از بازگشت به مکه[۳] برای به دست گرفتن امور مکه با خزاعه و بنیبکر درگیر شد و توانست به کمک برادران خود[۴] و بنیکنانه (غیر از بنیبکر) بر آنها پیروز شود[۵]. سپس قصی، قریش را از اطراف مکه گرد آورد و در مکه جای داد و منازل کنانه (غیر از بنیبکر) را بینشان تقسیم کرد[۶][۷]
نسب
آداب و سنن کنانیها
جنگها
حفاظت از کعبه و اهتمام به امور آن
تغییر در مناسک حج
اعتقاد به فرزند داشتن خداوند
کنانیها و اسلام
واژگان کنانی در قرآن
منابع
پانویس
- ↑ قلقشندی، نهایة الأرب فی معرفة أنساب العرب، ص۳۷۳؛ ابن خلدون، تاریخ ابن خلدون، ج۲، ص۳۸۳؛ احمد بن یحیی بلاذری، الانساب الاشراف، ج۱۱، ص۸۳.
- ↑ ابن خلدون، تاریخ ابن خلدون، ج۲، ص۳۹۷؛ ابن هشام، السیرة النبویه، ج۱، ص۱۱۳.
- ↑ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۱، ص۵۵.
- ↑ برادران مادری قصی که در قضاعه زندگی میکردند.
- ↑ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۱، ص۵۶.
- ↑ ابن خلدون، تاریخ ابن خلدون، ج۲، ص۴۰۰.
- ↑ حسینی ایمنی، سید علی اکبر، قبایل عرب مکه، فرهنگنامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم، ج۲، ص:۲۲۰-۲۲۱.