عباس بن عبدالمطلب در معارف و سیره رضوی: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۲: | خط ۲: | ||
<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از زیرشاخههای بحث '''[[عباس بن عبدالمطلب]]''' است. "'''[[عباس بن عبدالمطلب]]'''" از چند منظر متفاوت، بررسی میشود:</div> | <div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از زیرشاخههای بحث '''[[عباس بن عبدالمطلب]]''' است. "'''[[عباس بن عبدالمطلب]]'''" از چند منظر متفاوت، بررسی میشود:</div> | ||
<div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">[[عباس بن عبدالمطلب در نهج البلاغه]] - [[عباس بن عبدالمطلب در تاریخ اسلامی]] - [[عباس بن عبدالمطلب در معارف و سیره رضوی]]</div> | <div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">[[عباس بن عبدالمطلب در نهج البلاغه]] - [[عباس بن عبدالمطلب در تاریخ اسلامی]] - [[عباس بن عبدالمطلب در معارف و سیره رضوی]]</div> | ||
[[عباس بن عبدالمطلب]] یکی از از بزرگان [[قریش]] بود که سقایت [[چاه زمزم]] بر عهده وی و فرزندانش بود. [[شغل]] عباس [[تجارت]] بود و در زمره [[ثروتمندان]] قریش محسوب میشد. بعد از [[اسلام آوردن]]، همراه [[پیامبر خدا]]{{صل}} در راه استیلای اسلام گام برمیداشت و در [[جنگهای پیامبر]]{{صل}} در [[شکست]] [[دشمنان]] از عناصر فعال بود. بعد از [[رحلت پیامبر]]، از [[بیعت]] با [[ابوبکر]] خودداری کرد و از آن به [[فتنه]] تعبیر نمود و در [[روز جمعه]] ۱۴ [[رجب]] [[سال ۳۲ هجری]] قمری در [[عهد]] [[خلافت عثمان]] در سن ۸۸ سالگی چشم از [[جهان]] فروبست و در [[قبرستان بقیع]] به [[خاک]] سپرده شد. | |||
==مقدمه== | ==مقدمه== | ||
نسخهٔ ۳ فوریهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۳۴
عباس بن عبدالمطلب یکی از از بزرگان قریش بود که سقایت چاه زمزم بر عهده وی و فرزندانش بود. شغل عباس تجارت بود و در زمره ثروتمندان قریش محسوب میشد. بعد از اسلام آوردن، همراه پیامبر خدا(ص) در راه استیلای اسلام گام برمیداشت و در جنگهای پیامبر(ص) در شکست دشمنان از عناصر فعال بود. بعد از رحلت پیامبر، از بیعت با ابوبکر خودداری کرد و از آن به فتنه تعبیر نمود و در روز جمعه ۱۴ رجب سال ۳۲ هجری قمری در عهد خلافت عثمان در سن ۸۸ سالگی چشم از جهان فروبست و در قبرستان بقیع به خاک سپرده شد.
مقدمه
حضرت عبدالمطلب(ع)، جدّ رسول اللّه، ده پسر داشت که یکی از آنها «عباس» بود. عباس از بزرگان قریش محسوب میشد و بعد از حضرت ابوطالب(ع) در عهد جاهلی و سپس در اسلام، سقایت چاه زمزم بر عهده وی و فرزندانش بود[۱]. او مهربانترین پسران عبدالمطلب(ع) بعد از ابوطالب(ع) و حمزه(ع)، نسبت به پیامبر اسلام(ص) بود. عباس در دامان مادری به نام «نتیله» تربیت یافت[۲] و حدود سه سال از پیامبر(ص) بزرگتر بود[۳]. او در کودکی و نوجوانی و بزرگسالی، همواره ملازم پیغمبر(ص) بود، چنان که هر کس از پیغمبر(ص) نشانی میجست، ابتدا او را سراغ عباس میفرستادند[۴]. شغل عباس تجارت بود و در زمره ثروتمندان قریش محسوب میشد[۵]. با شروع جنگ بدر، عباس در مقابل سپاه اسلام قرار گرفته بود که در این جنگ اسیر و برای آزادی فدیه پرداخت[۶]، ولی در جنگهای بعدی پیامبر(ص) او در سپاه اسلام قرار داشت. ذهبی میگوید: «ظاهر امر این است که عباس بعد از جنگ بدر اسلام آورد»[۷].
وی بعد از اسلام آوردن، همراه پیامبر خدا(ص) در راه استیلای اسلام گام برمیداشت و در جنگهای پیامبر(ص) همچون شیری دلاور با کافران میجنگید و در شکست دشمنان از عناصر فعال بود. عباس مردی زیبا رو و سفید چهره و درشت هیکل و بلند آوازه بود. قریش در شرافت، ابهت، بردباری و بخشنده بودن او شکی نداشت. او ریشی زیبا و کم پشت و پیشانی گشاده و چشمانی درشت داشت[۸].
عباس همواره به کمک مساکین میشتافت و آنگاه که برادرش ابوطالب دچار فقر گردید، جعفر، برادر زادهاش را به خانه خویش برد تا باری از دوش برادر بکاهد[۹].
بعد از رحلت پیامبر، او از بیعت با ابوبکر خودداری کرد و بیعت با آنها را انحراف خلافت تلقی و از آن به فتنه تعبیر نمود[۱۰]. عباس در روز جمعه ۱۴ رجب سال ۳۲ هجری قمری، و در عهد خلافت عثمان در سن ۸۸ سالگی چشم از جهان فروبست. حضرت علی(ع) و فرزندان عباس، پیکر پاک ایشان را غسل دادند و عثمان به عنوان خلیفه، بر جنازه او نماز خواند و سپس ایشان را در قبرستان بقیع به خاک سپردند[۱۱]. بعدها با شهادت امام سجاد(ع)، امام محمد باقر(ع) و امام جعفر صادق(ع)، پیکر این امامان شریف را در جوار قبر عباس ـ عموی پیامبر(ص) ـ به خاک سپردند و بر مزار ایشان بارگاه باشکوهی بنا نمودند. اما با استیلای وهابیون بر حجاز، این بارگاه ویران شد و همچنان این مکان مقدس بدون بارگاه و گنبد است[۱۲].[۱۳]
جستارهای وابسته
منابع
پانویس
- ↑ انساب الاشراف، ج۳، ص۱۵-۱۶؛ الکامل، ج۲، ص۲۲.
- ↑ انساب الاشراف، ج۱، ص۶۶؛ تاریخ یعقوبی، ج۱، ص۲۵۹؛ تسیره ابن هشام، ج۱، ص۱۱۳-۱۱۴.
- ↑ المعارف، ص۱۲۱؛ اسد الغابه، ج۳، ص۱۰۹؛ انساب الاشراف، ج۳، ص۳۰۱.
- ↑ سیره ابن هشام، ج۱، ص۸۲؛ شرح نهج البلاغه، ج۱۳، ص۲۲۵-۲۲۶.
- ↑ سیره ابن هشام، ج۲، ص۳۰۱؛ شرح نهج البلاغه، ج۱۳، ص۱۹۸؛ ج۱۴، ص۱۸۱.
- ↑ تاریخ طبری، ج۲، ص۱۶۰، الکامل، ج۲، ص۱۲۸.
- ↑ انساب الاشراف، ج۳، ص۳۱۰؛ سیره ابن هشام، ج۲، ص۳۰۱؛ شرح نهج البلاغه، ج۱۴، ص۱۳۲.
- ↑ انساب الاشراف، ج۲۴، ص۲۲؛ المعارف، ص۵۹۲؛ الاعلاق النفیسه، ص۲۷۶؛ وفیات الاعیان، ج۲، ص۴۳۹؛ أخبارالدولة، ص۲۴؛ تهذیب ابن عساکر، ج۷، ص۲۳۰ و ۲۵۳.
- ↑ انساب الاشراف، ج۳، ص۱۲؛ تهذیب ابن عساکر، ج۷، ص۲۳۱؛ سیر اعلام النبلاء، ج۲، ص۸۰.
- ↑ عبداللّه بن عباس، ص۸۴؛ بحارالانوار، ج۲۸، ص۲۹۳.
- ↑ طبقات ابن سعد، ج۴، ص۲۳؛ اخبار الدولة، ص۲۱؛ سیراعلام النبلاء، ج۲، ص۱۰۰-۱۰۱.
- ↑ کشف الارتیاب، ص۳۲-۳۳؛ الذریعه، ص۹.
- ↑ محمدی، حسین، رضانامه ص۴۸۷.