←اعتزال در اخلاق
(←مقدمه) |
|||
| خط ۱۲: | خط ۱۲: | ||
[[گوشهگیری]]، ملکهای است که [[انسان]] بهواسطه آن، توان آن را مییابد که به تنهایی و در انزوای از [[مردم]] [[زندگی]] کند؛ از اینرو اگر در [[زندان]] یا در بیابانی به تنهایی بهسر بَرد، این تنهایی و خلوت نمیتواند او را از خود و از [[خداوند متعال]] [[غافل]] سازد. | [[گوشهگیری]]، ملکهای است که [[انسان]] بهواسطه آن، توان آن را مییابد که به تنهایی و در انزوای از [[مردم]] [[زندگی]] کند؛ از اینرو اگر در [[زندان]] یا در بیابانی به تنهایی بهسر بَرد، این تنهایی و خلوت نمیتواند او را از خود و از [[خداوند متعال]] [[غافل]] سازد. | ||
این [[فضیلت]] بزرگ بهسختی محبوب [[اولیاء الهی]] بوده، بهگونهای که بهدست آوردن مدارج کمال تنها با تحصیل آن فراهم میآید، تا آنجا که [[پیامبر اکرم]]{{صل}} از [[مردمان]] دوری جست، به [[غار حراء]] پناه برد و خلوت گزید تا [[وحی]] را از جانب خداوند متعال دریافت نمود؛ نیز چون [[خداوند]] [[اراده]] فرمود که دختر [[معصوم]] آن حضرت را به ایشان ببخشاید، چهل [[روز]] گوشه گرفت آنگاه از غذای | این [[فضیلت]] بزرگ بهسختی محبوب [[اولیاء الهی]] بوده، بهگونهای که بهدست آوردن مدارج کمال تنها با تحصیل آن فراهم میآید، تا آنجا که [[پیامبر اکرم]]{{صل}} از [[مردمان]] دوری جست، به [[غار حراء]] پناه برد و خلوت گزید تا [[وحی]] را از جانب خداوند متعال دریافت نمود؛ نیز چون [[خداوند]] [[اراده]] فرمود که دختر [[معصوم]] آن حضرت را به ایشان ببخشاید، چهل [[روز]] گوشه گرفت آنگاه از غذای بهشتی خورد، و [[همسر]] خویش [[حضرت خدیجه]]{{س}} را [[ملاقات]] فرمود، تا [[نور]] [[حضرت زهرا]]{{س}} از ایشان به وجود [[مبارک]] حضرت خدیجه انتقال یافت. | ||
کوتاه سخن آنکه [[تفکّر]] و [[اندیشه]]، که بهصورت مستقیم به [[عزلت]] نیازمند است، از [[برترین]] [[عبادات]] است؛ بهگونهای که لحظهای از آن [[برتر]] از هفتاد سال [[عبادت]] شمرده شده است. | کوتاه سخن آنکه [[تفکّر]] و [[اندیشه]]، که بهصورت مستقیم به [[عزلت]] نیازمند است، از [[برترین]] [[عبادات]] است؛ بهگونهای که لحظهای از آن [[برتر]] از هفتاد سال [[عبادت]] شمرده شده است. | ||
در مقابل این [[فضیلت]] بزرگ، "اُلفت" قرار دارد. اُلفت ملکهای است که صاحب آن، بهواسطه این | در مقابل این [[فضیلت]] بزرگ، "اُلفت" قرار دارد. اُلفت ملکهای است که صاحب آن، بهواسطه این ملکه میتواند با [[مردم]] در پیوند بوده آنان را به سوی خود جلب نماید، و خود نیز به سوی آنان جذب شود. در خبری از [[امیرمؤمنان]]{{ع}} اُلفت در شمار صفات مؤمنان دانسته شده، بالاتر از آن، کسانی که از آن بیبهرهاند را فاقد خیر دانستهاند؛ آن حضرت{{ع}} میفرمایند: "[[مؤمن]] [[الفت]] گیرنده است و هیچ خیری در کسی که نه الفت میگیرد و نه به او الفت میگیرند، نیست"<ref>{{متن حدیث|الْمُؤْمِنُ مَأْلُوفٌ وَ لَا خَيْرَ فِيمَنْ لَا يَأْلَفُ وَ لَا يُؤْلَفُ}}؛ اصول کافی، ج۲، ص۱۰۲.</ref>. | ||
حال میتوان گفت عُزلت و اُلفت دو بال هستند که هرکس سر در پی [[معراج]] دارد و خواستار پرواز در [[آسمان]] کمال میباشد، به ناگزیر میباید آن دو را طلبیده خود را به آن [[زینت]] بخشد؛ چه بال [[عزلت]] به تنهایی کافی نیست و بال اُلفت نیز؛ چه هیچ پرندهای با تنها یک بال نمیتواند به پرواز درآید؛ امّا با بهدست آوردن این دو بال بُراق معراج آماده شده [[انسان]] میتواند به سوی مدارج بالای کمال پرواز کند<ref>[[حسین مظاهری|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۴ (کتاب)| دانش اخلاق اسلامی ج۴]]، ص۴۷۲ ـ ۴۷۶.</ref>. | حال میتوان گفت عُزلت و اُلفت دو بال هستند که هرکس سر در پی [[معراج]] دارد و خواستار پرواز در [[آسمان]] کمال میباشد، به ناگزیر میباید آن دو را طلبیده خود را به آن [[زینت]] بخشد؛ چه بال [[عزلت]] به تنهایی کافی نیست و بال اُلفت نیز؛ چه هیچ پرندهای با تنها یک بال نمیتواند به پرواز درآید؛ امّا با بهدست آوردن این دو بال بُراق معراج آماده شده [[انسان]] میتواند به سوی مدارج بالای کمال پرواز کند<ref>[[حسین مظاهری|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۴ (کتاب)| دانش اخلاق اسلامی ج۴]]، ص۴۷۲ ـ ۴۷۶.</ref>. | ||