تشیع در فقه سیاسی

اين مدخل از زیرشاخه‌های بحث تشیع است. "تشیع" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:

تشیع در قرآن - تشیع در حدیث - تشیع در فقه اسلامی - تشیع در فقه سیاسی

در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل تشیع (پرسش) قابل دسترسی خواهند بود.

مقدمه

تشیع، دعوی مذهب شیعه کردن، و شیعه به گروهی همدل، یاران و پیرو کسی گویند و در اصطلاح، به کسانی گفته می‌شود که امام علی(ع) را جانشین و خلیفۀ بلافصل پیامبر(ص) می‌دانند. از این‌رو، بسیاری از صحابه بزرگ پیامبر(ص)، از جمله اباذر، سلمان، عمار، جابر بن عبدالله، عباس بن عبدالمطلب و دیگران، به مخالفت با عمل"سقیفه بنی ساعده" برخاسته و آن را غصب مقام خلافت تلقی کردند. واژه شیعه را نخستین بار، پیامبر اکرم(ص) به کار بردند؛ آنجا که فرمود: « يَا عَلِيُّ... أَنْتَ وَ شِيعَتُكَ الْفَائِزُونَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ»؛ -ای علی! تو و پیروانت روز قیامت رستگارید-. شیعه در طول تاریخ، فرقه‌ای حق طلب، همیشه در حال مبارزه با حکومت‌های جائر در کشورهای اسلامی بوده و دارای فرقه‌های گوناگون است که مهم‌ترین آن امامیه، اسماعیلیه و زیدیه است. در اصول عقاید نیز، دارای شعب مختلفی است؛ از جمله غلات، زیدیه و امامیه که هر یک از آنها خود، دارای فرقه‌های متعددی هستند؛ چنانکه غلات: افراطیان در مورد علی(ع) شامل سبائیه، کاملیه، نبائیه و مفوضه می‌باشد و زیدیه: شامل جارودیه، سلیمانیه و مزّیه است؛ ولی امامیه اثناعشریه، انشعاب نپذیرفته است.

منابع

• فروتن، اباصلت، مرادی، علی اصغر، واژه‌نامه فقه سیاسی