احمد بن حسین بیهقی: تفاوت میان نسخه‌ها

نام کامل راوی [[أبوبکر أحمد بن الحسین بن علی بن موسی بن عبدالله البیهقی]]<ref>الأنساب، ج۱، ص۴۳۸.</ref> است. وی از [[راویان]]، [[فقیهان]]، [[محدثان]] و [[سیره‌نویسان]] بزرگ [[اهل سنت]] در منطقه [[خراسان]] و [[نیشابور]] بود و از [[مذهب شافعی]] [[پیروی]] می‌کرد و از بزرگان و سرآمدان این [[فرقه]] به حساب می‌آید. او به [[زهد]] و [[تقوا]] مشهور بود و سفرهای [[علمی]] بسیاری برای شنیدن [[احادیث]] و [[روایات]] داشت و از [[قدرت]] [[فهم]] بالا و حافظه‌ای [[قوی]] برخوردار بود و تألیفات بسیاری از خود بر جای گذاشت که تعداد آنها را نزدیک به هزار نوشته و رساله گفته‌اند که برخی از آنها عبارتند از: «جماع أبواب وجوه قرائة القرآن»<ref>هدیة العارفین، ج۱، ص۷۸.</ref>، «السنن الکبیر»، «السنن الصغیر»، «السنن و الآثار»، «دلائل النبوة»، «شعب الإیمان»، «الأسماء و الصفات» و...<ref>الأنساب، ج۱، ص۴۳۸ - ۴۳۹.</ref>.

 

[[ذهبی]] نوشته است: {{عربی|"الامام الحافظ العلامة شیخ خراسان أبوبکر أحمد بن الحسین بن علی بن موسی الخسروجردی<ref>{{عربی|الخسروجردی: بضم الخاء المعجمة و سکون السین المهملة و فتح الراء و سکون الواو و کسر الجیم و سکون الراء و فی آخرها الدال المهملة، هذه النسبة إلی خسروجرد، و هی قریة من ناحیة بیهق و کانت قصبتها ثم صارت القصبة سبزوار}}؛ الأنساب، ج۲، ص۳۶۴.</ref> البیهقی صاحب التصانیف...؛ و لم یکن عنده سنن النسائی ولا جامع الترمذی و لا سنن ابن ماجة بل کان عنده الحاکم فأکثر عنه و عنده عوال [و مسانید] و بورک له فی علمه لحسن قصده و قوة فهمه و حفظه. و عمل کتباً لم یسبق إلی تحریرها، منها...؛ قال عبد الغافر فی تاریخه: کان البیهقی علی سیرة العلماء قانعاً بالیسیر متجملاً فی زهده و ورعه. وعن إمام الحرمین أبی المعالی قال: ما من شافعی إلا و للشافعی علیه منة إلا أبابکر البیهقی فإن له المنة علی الشافعی لتصانیفه فی نصرة مذهبه؛... قال أبوالحسن عبدالغافر فی ذیل تاریخ نیسابور: أبوبکر البیهقی الفقیه الحافظ الأصولی الدین الورع واحد زمانه فی الحفظ و فرد أقرانه فی الإتقان و الضبط من کبار أصحاب الحاکم و یزید علیه بأنواع من العلوم، کتب الحدیث و حفظه من صباه و تفقه و برع و أخذ فی الأصول و ارتحل إلی العراق و الجبال و الحجاز ثم صنف و توالیفه تقارب ألف جزء مما لم یسبقه إلیه أحد، جمع بین علم الحدیث و الفقه و بیان علل الحدیث و وجه الجمع بین الأحادیث، طلب منه الأئمة الإنتقال من الناحیة إلی نیسابور لسماع الکتب فأتی فی سنة إحدی و أربعین و عقدوا له المجلس لسماع کتاب المعرفة و حضره الأئمة}}<ref>تذکرة الحفاظ، ج۳، ص۱۱۳۲، ش۱۰۱۴.</ref>.

 

 

{{متن حدیث|قَالَ أَخْبَرَنَا دَاهِرٌ قَالَ أَخْبَرَنَا الْبَيْهَقِيُّ قَالَ أَخْبَرَنَا الْحَاكِمُ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ الْحَافِظُ حَدَّثَنَا... عَنْ أَبِي ذَرٍّ قَالَ: سَمِعْتُ النَّبِيَّ{{صل}} يَقُولُ لِعَلِيٍّ{{ع}} أَنْتَ أَوَّلُ مَنْ آمَنَ بِي وَ صَدَّقَنِي وَ أَنْتَ أَوَّلُ مَنْ يُصَافِحُنِي يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَ أَنْتَ الصِّدِّيقُ الْأَكْبَرُ وَ أَنْتَ الْفَارُوقُ الْأَعْظَمُ تُفَرِّقُ بَيْنَ الْحَقِّ وَ الْبَاطِلِ وَ أَنْتَ يَعْسُوبُ الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمَالُ يَعْسُوبُ الظَّلَمَةِ}}<ref>الیقین، ص۵۰۳. </ref>.<ref>[[عبدالله جوادی آملی|جوادی آملی، عبدالله]]، [[رجال تفسیری ج۲ (کتاب)|رجال تفسیری]]، ج۲ ص ۲۱۳-۲۱۵.</ref>

 

== [[طبقه راوی]] ==