احسان در فقه سیاسی: تفاوت میان نسخه‌ها

}}

إحسان در لغت به معنای [[نیکوکاری]] و نیکی‌کردن<ref>سیدعلی‌اکبر قرشی، قاموس قرآن، ج۲، ص۱۳۶؛ بهاءالدین خرمشاهی، قرآن کریم، ترجمه، توضیحات و واژه‌نامه، ص۷۰۱.</ref> آمده است.

احسان در عرصه [[فرهنگ]] عمومی، [[نیکوکاری]] به عمل دارای [[ارزش]] [[اخلاقی]] مثبت که [[وجدان]] [[دینی]] و [[اخلاقی]] [[جامعه]] آن را [[نیک]] و خیر می‌شمارد و معمولاً با کارهای خوب مشخص می‌شود، اطلاق می‌گردد<ref>علی‌اکبر آقابخشی و مینو افشاری‌راد، فرهنگ علوم سیاسی، ص۳۷.</ref>.

[[احسان]] از جنس کنش است که در [[اجتماع]] [[ظهور]] می‌یابد و نوعی کنش [[اجتماعی]] مثبت و ثمرات و تأثیرات آن علاوه بر [[جامعه]]، به فاعل آن (مُحسن) نیز باز می‌گردد: {{متن قرآن|إِنْ أَحْسَنْتُمْ أَحْسَنْتُمْ لِأَنْفُسِكُمْ}}<ref>محمود سرمدی، «حسن/احسان»، دانشنامه قرآن و قرآن‌پژوهی، ج۱،ص۹۳۰.</ref><ref>[[عبدالله نظرزاده|نظرزاده، عبدالله]]، [[فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم (کتاب)|فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم]]، ص:۵۰-۵۱.</ref>

[[احسان]] از «حسن» به معنای [[نیکی]] است. و احسان یعنی [[نیکوکاری]]. معنای احسان در [[قرآن]] و [[روایات]]، وسیع‌تر از آن است که در عرف از آن فهمیده می‌شود. [[آیه]] ۹۰ [[سوره نحل]] ضمن [[دعوت]] به [[عدل]]، به احسان نیز [[فرمان]] داده شده است: {{متن قرآن|إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَالْإِحْسَانِ}}<ref>«به راستی خداوند به دادگری و نیکی کردن فرمان می‌دهد» سوره نحل، آیه ۹۰.</ref>. تکافل و احسان در [[اسلام]] ناشی از مسئولیتی است که همه افراد نسبت به یکدیگر دارند به طوری که [[امام علی]]{{ع}} رأس [[ایمان]] را احسان به [[مردم]] می‌داند: {{متن حدیث|رَأْسُ الْإِيمَانِ الْإِحْسَانُ إِلَى النَّاسِ}}.