احمد بن محمد بن صقر صائغ عدل

آشنایی اجمالی

ابوالحسن احمد بن محمد بن الصقر الصائغ العدل، معروف به احمد بن محمد الصائغ، از محدثان اهل ری بود که به شغل زرگری و ساخت زیورآلات اشتغال داشت^[۱] و در طبقه نهم راویان قرار می‌گیرد^[۲]. احمد بن محمد از مشایخی همچون محمد بن عباس بن بسام، عبدالرحمن بن ابی‌حاتم، ابوحصین محمد بن جعفر بن محمد بن زیاد زعفرانی و عیسی بن محمد علوی حدیث آموخته و روایت کرده است^[۳]. تنها شاگرد حدیثی شناخته‌شده ایشان شیخ صدوق می‌باشد.

نام این راوی در کتب رجالی قدما ذکر نشده است و از راویان مجهول یا مهمل شمرده می‌شود؛ از آنجا که دوران زندگانی وی در شهر ری همزمان با رواج اعتقادات شیعی بوده و بیشتر روایاتش در فضائل اهل بیت به ویژه حضرت علی(ع) و معایب مخالفان ایشان است، می‌توان گرایش وی به تشیع را استظهار کرد^[۴]. در مقابل، برخی از بزرگان کاربرد پسوند «العدل» توسط شیخ صدوق برای وی را نشانه تسنن او دانسته‌اند^[۵].^[۶]

منابع

جوادی آملی، عبدالله، رجال تفسیری ج۳

پانویس

↑ تفسیر کنز الدقائق، ج۱۲، ص۴۶۹ به نقل از الأمالی (صدوق)، ص۵۶۶، ح۵؛ الأمالی (صدوق)، ص۳۶۴، ح۶؛ ص۵۱۳، ح۱۰؛ ص۱۹۷، ح۲؛ کمال الدین، ج۱، ص۱۷۴، ح۳۲؛ عیون أخبار الرضا(ع)، ج۱، ص۳۰۴، ح۶۴؛ کمال الدین، ج۱، ص۲۹۳.
↑ عیون أخبار الرضا(ع)، ج۱، ص۳۰۴، ح۶۴؛ شواهد التنزیل، ج۱، ص۱۹۷، ح۲۰۷.
↑ صدوق، الأمالی، ص۵۱۳، ح۱۰؛ عیون أخبار الرضا(ع)، ج۱، ص۳۰۴، ح۶۴؛ الخصال، ج۱، ص۱۹۱، ح۲۶۴؛ معانی الأخبار، ص۹۵.
↑ «... لَمَّا أُنْزِلَتْ هَذِهِ الْآيَةُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ(ص) ﴿وَكُلَّ شَيْءٍ أَحْصَيْنَاهُ فِي إِمَامٍ مُبِينٍ﴾ قَامَ أَبُو بَكْرٍ وَ عُمَرُ مِنْ مَجْلِسِهِمَا فَقَالا يَا رَسُولَ اللَّهِ هُوَ التَّوْرَاةُ- قَالَ لَا قَالا فَهُوَ الْإِنْجِيلُ قَالَ لَا قَالا فَهُوَ الْقُرْآنُ قَالَ لَا قَالَ فَأَقْبَلَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ عَلِيٌّ(ع) فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ(ص) هُوَ هَذَا إِنَّهُ الْإِمَامُ الَّذِي أَحْصَى اللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى فِيهِ عِلْمَ كُلِّ شَيْءٍ»؛ معانی الأخبار، ص۹۵؛ معجم البلدان، ج۳، ص۱۲۱؛ الکافی، ص۱۳۵.
↑ ر.ک: قاموس الرجال، ج۳، ص۵۱۹، ش۲۲۴۲؛ ج۷، ص۴۷۷، ش۵۱۶۴؛ معجم رجال الحدیث، ج۲، ص۹۳، ش۵۱۱؛ ج۶، ص۲۱۰، ش۳۳۰۲.
↑ ر.ک: جوادی آملی، عبدالله، رجال تفسیری ج۳، ص۸۵-۸۹.

[1] تفسیر کنز الدقائق، ج۱۲، ص۴۶۹ به نقل از الأمالی (صدوق)، ص۵۶۶، ح۵؛ الأمالی (صدوق)، ص۳۶۴، ح۶؛ ص۵۱۳، ح۱۰؛ ص۱۹۷، ح۲؛ کمال الدین، ج۱، ص۱۷۴، ح۳۲؛ عیون أخبار الرضا(ع)، ج۱، ص۳۰۴، ح۶۴؛ کمال الدین، ج۱، ص۲۹۳.

[2] عیون أخبار الرضا(ع)، ج۱، ص۳۰۴، ح۶۴؛ شواهد التنزیل، ج۱، ص۱۹۷، ح۲۰۷.

[3] صدوق، الأمالی، ص۵۱۳، ح۱۰؛ عیون أخبار الرضا(ع)، ج۱، ص۳۰۴، ح۶۴؛ الخصال، ج۱، ص۱۹۱، ح۲۶۴؛ معانی الأخبار، ص۹۵.

[4] «... لَمَّا أُنْزِلَتْ هَذِهِ الْآيَةُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ(ص) ﴿وَكُلَّ شَيْءٍ أَحْصَيْنَاهُ فِي إِمَامٍ مُبِينٍ﴾ قَامَ أَبُو بَكْرٍ وَ عُمَرُ مِنْ مَجْلِسِهِمَا فَقَالا يَا رَسُولَ اللَّهِ هُوَ التَّوْرَاةُ- قَالَ لَا قَالا فَهُوَ الْإِنْجِيلُ قَالَ لَا قَالا فَهُوَ الْقُرْآنُ قَالَ لَا قَالَ فَأَقْبَلَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ عَلِيٌّ(ع) فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ(ص) هُوَ هَذَا إِنَّهُ الْإِمَامُ الَّذِي أَحْصَى اللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى فِيهِ عِلْمَ كُلِّ شَيْءٍ»؛ معانی الأخبار، ص۹۵؛ معجم البلدان، ج۳، ص۱۲۱؛ الکافی، ص۱۳۵.

[5] ر.ک: قاموس الرجال، ج۳، ص۵۱۹، ش۲۲۴۲؛ ج۷، ص۴۷۷، ش۵۱۶۴؛ معجم رجال الحدیث، ج۲، ص۹۳، ش۵۱۱؛ ج۶، ص۲۱۰، ش۳۳۰۲.

[6] ر.ک: جوادی آملی، عبدالله، رجال تفسیری ج۳، ص۸۵-۸۹.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]