نهاد وکالت در معارف و سیره امام هادی

مقدمه

سازمان وکالت و نیابت امامان(ع) که از دوره امامان پیشین سامان یافته بود، در دوران امام هادی(ع) اهمیت بیشتری یافت. آن حضرت نیز از این فرصت به بهترین وجه بهره گرفت و توانست با تعیین نایبان و وکیلان در مناطق مختلف ضمن گسترش و تقویت این نهاد کارآمد، از این طریق در راستای امامت خود نیز بیشترین بهره‌برداری را داشته باشد. تعیین وکیل از سوی امام هادی(ع) در مناطق مختلف^[۱]، رسیدگی به امور وکلا و حل مشکلات آنان^[۲]، توصیه به آنان برای رعایت نکات ایمنی در زمان حاکمان ستمگر عباسی، به ویژه در زمان متوکل عباسی^[۳]، تأکید بر رعایت پاکدستی از جانب آنان^[۴]، تعیین جایگزین، عزل یکی و نصب دیگری برای انجام وظایف مربوط به وکالت امام در صورت انحراف برخی از آنان که در منابع گزارش شده است^[۵]، همه نشان از آن دارد که امام هادی(ع) با این اقدامات برای تثبیت جایگاه و پایگاه امامت و نیز پویایی این نهاد و همچنین زمینه‌سازی موضوع غیبت از این طریق گام‌های مؤثری برداشته است^[۶].

منابع

پژوهشگاه حوزه و دانشگاه، تاریخ اسلام بخش دوم ج۲

پانویس

↑ به عنوان نمونه، ر.ک: طوسی، الغیبة، ص۳۵۰.
↑ ابن شهر آشوب، مناقب، ج۴، ص۴۰۹.
↑ طوسی، اختیار معرفة الرجال، ج۲، ص۸۰۰، ش۹۹۲.
↑ طوسی، اختیار معرفة الرجال، ج۲، ص۸۰۸، ش۱۰۰۷.
↑ طوسی، اختیار معرفة الرجال، ج۲، ص۷۹۹، ش۹۹۱.
↑ پژوهشگاه حوزه و دانشگاه، تاریخ اسلام بخش دوم ج۲ ص ۱۹۸.

[1] به عنوان نمونه، ر.ک: طوسی، الغیبة، ص۳۵۰.

[2] ابن شهر آشوب، مناقب، ج۴، ص۴۰۹.

[3] طوسی، اختیار معرفة الرجال، ج۲، ص۸۰۰، ش۹۹۲.

[4] طوسی، اختیار معرفة الرجال، ج۲، ص۸۰۸، ش۱۰۰۷.

[5] طوسی، اختیار معرفة الرجال، ج۲، ص۷۹۹، ش۹۹۱.

[6] پژوهشگاه حوزه و دانشگاه، تاریخ اسلام بخش دوم ج۲ ص ۱۹۸.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]