حدیث باب حطه: تفاوت میان نسخهها
HeydariBot (بحث | مشارکتها) جز (وظیفهٔ شمارهٔ ۵) |
HeydariBot (بحث | مشارکتها) |
||
| خط ۸: | خط ۸: | ||
در [[قرآن کریم]]، دربارۀ ورود [[بنی اسرائیل]] به [[بیت المقدس]] پس از [[هجرت از مصر]] آمده است که به آنان گفته شد وارد [[اورشلیم]] ([[شهر خدا]]) شوید و هنگام ورود، به [[سجده]] بیفتید و بگویید: "حطّه"، تا [[گناهان]] شما آمرزیده شود {{متن قرآن|وَإِذْ قُلْنَا ادْخُلُواْ هَذِهِ الْقَرْيَةَ فَكُلُواْ مِنْهَا حَيْثُ شِئْتُمْ رَغَدًا وَادْخُلُواْ الْبَابَ سُجَّدًا وَقُولُواْ حِطَّةٌ نَّغْفِرْ لَكُمْ خَطَايَاكُمْ وَسَنَزِيدُ الْمُحْسِنِينَ }}<ref> و (یاد کنید) آنگاه را که گفتیم: بدین شهر در آیید و از (نعمتهای) آن از هر جا که خواستید فراوان بخورید و با فروتنی از دروازه وارد شوید و بگویید: از لغزش ما بگذر! تا از لغزشهای شما درگذریم، و به زودی (پاداش) نکوکاران را میافزاییم؛ سوره بقره، آیه:۵۸.</ref>، {{متن قرآن|وَإِذْ قِيلَ لَهُمُ اسْكُنُواْ هَذِهِ الْقَرْيَةَ وَكُلُواْ مِنْهَا حَيْثُ شِئْتُمْ وَقُولُواْ حِطَّةٌ وَادْخُلُواْ الْبَابَ سُجَّدًا نَّغْفِرْ لَكُمْ خَطِيئَاتِكُمْ سَنَزِيدُ الْمُحْسِنِينَ }}<ref> و (یاد کن) آنگاه را که به ایشان گفته شد: در این شهر (بیت المقدس) جای گیرید و از هر جای آن خواستید بخورید و بگویید: «از لغزش ما بگذر!» و از این دروازه، سجدهکنان (به شهر) در آیید تا گناهانتان را بیامرزیم، به زودی بر (پاداش) نیکوکاران میافزاییم؛ سوره اعراف، آیه:۱۶۱.</ref>. "[[باب حطّه]]"، یعنی دری که هنگام ورود از آن حطّه میگفتند تا آمرزیده شوند. البته به [[نقل]] [[قرآن]] و [[منابع روایی]]، آنان از روی [[استهزاء]] آن کلمه را عوض میکردند و به جای آن حنطه (گندم) میگفتند<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|فرهنگ غدیر]]، ص۲۰۵.</ref>. | در [[قرآن کریم]]، دربارۀ ورود [[بنی اسرائیل]] به [[بیت المقدس]] پس از [[هجرت از مصر]] آمده است که به آنان گفته شد وارد [[اورشلیم]] ([[شهر خدا]]) شوید و هنگام ورود، به [[سجده]] بیفتید و بگویید: "حطّه"، تا [[گناهان]] شما آمرزیده شود {{متن قرآن|وَإِذْ قُلْنَا ادْخُلُواْ هَذِهِ الْقَرْيَةَ فَكُلُواْ مِنْهَا حَيْثُ شِئْتُمْ رَغَدًا وَادْخُلُواْ الْبَابَ سُجَّدًا وَقُولُواْ حِطَّةٌ نَّغْفِرْ لَكُمْ خَطَايَاكُمْ وَسَنَزِيدُ الْمُحْسِنِينَ }}<ref> و (یاد کنید) آنگاه را که گفتیم: بدین شهر در آیید و از (نعمتهای) آن از هر جا که خواستید فراوان بخورید و با فروتنی از دروازه وارد شوید و بگویید: از لغزش ما بگذر! تا از لغزشهای شما درگذریم، و به زودی (پاداش) نکوکاران را میافزاییم؛ سوره بقره، آیه:۵۸.</ref>، {{متن قرآن|وَإِذْ قِيلَ لَهُمُ اسْكُنُواْ هَذِهِ الْقَرْيَةَ وَكُلُواْ مِنْهَا حَيْثُ شِئْتُمْ وَقُولُواْ حِطَّةٌ وَادْخُلُواْ الْبَابَ سُجَّدًا نَّغْفِرْ لَكُمْ خَطِيئَاتِكُمْ سَنَزِيدُ الْمُحْسِنِينَ }}<ref> و (یاد کن) آنگاه را که به ایشان گفته شد: در این شهر (بیت المقدس) جای گیرید و از هر جای آن خواستید بخورید و بگویید: «از لغزش ما بگذر!» و از این دروازه، سجدهکنان (به شهر) در آیید تا گناهانتان را بیامرزیم، به زودی بر (پاداش) نیکوکاران میافزاییم؛ سوره اعراف، آیه:۱۶۱.</ref>. "[[باب حطّه]]"، یعنی دری که هنگام ورود از آن حطّه میگفتند تا آمرزیده شوند. البته به [[نقل]] [[قرآن]] و [[منابع روایی]]، آنان از روی [[استهزاء]] آن کلمه را عوض میکردند و به جای آن حنطه (گندم) میگفتند<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|فرهنگ غدیر]]، ص۲۰۵.</ref>. | ||
==مقدمه== | == مقدمه == | ||
اینکه [[اهل بیت]] [[پیامبر]]{{صل}} در [[روایات]] به عنوان [[باب حطه]] معرفی شدهاند، یعنی این [[خاندان]] و [[محبت]] و [[ولایت]] آنان وسیلۀ [[آمرزش]] و [[رحمت]] [[الهی]] و برخورداری از [[نعمتهای فراوان]] و [[برکت]] در [[زندگی]] است و [[پذیرش]] [[ولایت]] [[اهل بیت]]{{عم}} و [[پنج تن آل عبا]] زمینهساز شمول [[رحمت]] [[الهی]] و رسیدن به [[سعادت ابدی]] است. | اینکه [[اهل بیت]] [[پیامبر]] {{صل}} در [[روایات]] به عنوان [[باب حطه]] معرفی شدهاند، یعنی این [[خاندان]] و [[محبت]] و [[ولایت]] آنان وسیلۀ [[آمرزش]] و [[رحمت]] [[الهی]] و برخورداری از [[نعمتهای فراوان]] و [[برکت]] در [[زندگی]] است و [[پذیرش]] [[ولایت]] [[اهل بیت]] {{عم}} و [[پنج تن آل عبا]] زمینهساز شمول [[رحمت]] [[الهی]] و رسیدن به [[سعادت ابدی]] است. | ||
[[بنی اسرائیل]] که آن واژه را از روی [[استهزاء]] عوض کردند، [[کیفر الهی]] بر آنان نازل شد و دچار [[طاعون]] شدند. رهاکنندگان [[اهل بیت]]{{عم}} نیز از [[سعادت]] محرومند. [[امام علی]]{{ع}} فرمود: {{متن حدیث|أَنَا بَابُ حِطَّة}}<ref>بحار الأنوار، ج ۴ ص ۹</ref> و [[پیامبر خاتم|پیامبر خدا]]{{صل}} فرمود: {{متن حدیث|عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ بَابُ حِطَّةٍ مَنْ دَخَلَ مِنْهُ كَانَ مُؤْمِناً وَ مَنْ خَرَجَ مِنْهُ كَانَ كَافِرا}}<ref>بحار الأنوار، ج ۴ ص ۹</ref> نیز فرمود: {{متن حدیث|مَثَلُ أَهْلِ بَيْتِي فِيكُمْ... مَثَلِ بَابِ حِطَّةٍ مَنْ دَخَلَهُ نَجَا وَ مَنْ لَمْ يَدْخُلْهُ هَلَك}}<ref>بحار الأنوار، ج ۴ ص ۹</ref> و نیز فرمود: {{متن حدیث| مَثَلُ أَهْلِ بَيْتِي مَثَلُ بَابِ حِطَّةٍ فِي بَنِي إِسْرَائِيل}}<ref>بحار الأنوار، ج ۴ ص ۹</ref>. [[علامه مجلسی]] پس از [[نقل]] این [[حدیث]]، از [[تفسیر]] [[امام عسکری]]{{ع}} [[نقل]] میکند که: در باب حطّۀ [[بنی اسرائیل]]، نامهای [[پیامبر]] و [[أئمه]]{{عم}} نوشته شده بود و به آنان امر شد که در برابر آنها [[خضوع]] و به [[فضیلت]] آنان [[اقرار]] کنند و نپذیرفتند و [[عذاب]] بر آنان نازل شد. این [[حدیث]]، از [[فضایل]] مهمّ [[خاندان پیامبر]] و [[امام علی|علی بن ابی طالب]]{{ع}} است و [[شأن]] و [[مقام]] آنان را نزد [[خدای متعال]] نشان میدهد.<ref>دربارۀ این حدیث، از جمله ر. ک: احقاق الحق، ج ۷ص ۱۴۳، بحار الأنوار، ج ۲۳ ص ۱۰۴، اهل البیت فی الکتاب و السّنة ص ۸۹، دانشنامه امام علی، ج ۱۰ ص ۲۸۰</ref>.<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|فرهنگ غدیر]]، ص۲۰۵.</ref> | [[بنی اسرائیل]] که آن واژه را از روی [[استهزاء]] عوض کردند، [[کیفر الهی]] بر آنان نازل شد و دچار [[طاعون]] شدند. رهاکنندگان [[اهل بیت]] {{عم}} نیز از [[سعادت]] محرومند. [[امام علی]] {{ع}} فرمود: {{متن حدیث|أَنَا بَابُ حِطَّة}}<ref>بحار الأنوار، ج ۴ ص ۹</ref> و [[پیامبر خاتم|پیامبر خدا]] {{صل}} فرمود: {{متن حدیث|عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ بَابُ حِطَّةٍ مَنْ دَخَلَ مِنْهُ كَانَ مُؤْمِناً وَ مَنْ خَرَجَ مِنْهُ كَانَ كَافِرا}}<ref>بحار الأنوار، ج ۴ ص ۹</ref> نیز فرمود: {{متن حدیث|مَثَلُ أَهْلِ بَيْتِي فِيكُمْ... مَثَلِ بَابِ حِطَّةٍ مَنْ دَخَلَهُ نَجَا وَ مَنْ لَمْ يَدْخُلْهُ هَلَك}}<ref>بحار الأنوار، ج ۴ ص ۹</ref> و نیز فرمود: {{متن حدیث| مَثَلُ أَهْلِ بَيْتِي مَثَلُ بَابِ حِطَّةٍ فِي بَنِي إِسْرَائِيل}}<ref>بحار الأنوار، ج ۴ ص ۹</ref>. [[علامه مجلسی]] پس از [[نقل]] این [[حدیث]]، از [[تفسیر]] [[امام عسکری]] {{ع}} [[نقل]] میکند که: در باب حطّۀ [[بنی اسرائیل]]، نامهای [[پیامبر]] و [[أئمه]] {{عم}} نوشته شده بود و به آنان امر شد که در برابر آنها [[خضوع]] و به [[فضیلت]] آنان [[اقرار]] کنند و نپذیرفتند و [[عذاب]] بر آنان نازل شد. این [[حدیث]]، از [[فضایل]] مهمّ [[خاندان پیامبر]] و [[امام علی|علی بن ابی طالب]] {{ع}} است و [[شأن]] و [[مقام]] آنان را نزد [[خدای متعال]] نشان میدهد.<ref>دربارۀ این حدیث، از جمله ر. ک: احقاق الحق، ج ۷ص ۱۴۳، بحار الأنوار، ج ۲۳ ص ۱۰۴، اهل البیت فی الکتاب و السّنة ص ۸۹، دانشنامه امام علی، ج ۱۰ ص ۲۸۰</ref>.<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|فرهنگ غدیر]]، ص۲۰۵.</ref> | ||
==دلالت حدیث== | == دلالت حدیث == | ||
===دلالت بر عصمت === | === دلالت بر عصمت === | ||
== جستارهای وابسته == | == جستارهای وابسته == | ||
نسخهٔ ۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۳۷
حدیث باب حطه از چند منظر متفاوت، بررسی میشود: حدیث باب حطه در حدیث - حدیث باب حطه در کلام اسلامی - حدیث باب حطه در گفتگوهای بینالمذاهب - پرسشهای مرتبطدر قرآن کریم، دربارۀ ورود بنی اسرائیل به بیت المقدس پس از هجرت از مصر آمده است که به آنان گفته شد وارد اورشلیم (شهر خدا) شوید و هنگام ورود، به سجده بیفتید و بگویید: "حطّه"، تا گناهان شما آمرزیده شود ﴿وَإِذْ قُلْنَا ادْخُلُواْ هَذِهِ الْقَرْيَةَ فَكُلُواْ مِنْهَا حَيْثُ شِئْتُمْ رَغَدًا وَادْخُلُواْ الْبَابَ سُجَّدًا وَقُولُواْ حِطَّةٌ نَّغْفِرْ لَكُمْ خَطَايَاكُمْ وَسَنَزِيدُ الْمُحْسِنِينَ ﴾[۱]، ﴿وَإِذْ قِيلَ لَهُمُ اسْكُنُواْ هَذِهِ الْقَرْيَةَ وَكُلُواْ مِنْهَا حَيْثُ شِئْتُمْ وَقُولُواْ حِطَّةٌ وَادْخُلُواْ الْبَابَ سُجَّدًا نَّغْفِرْ لَكُمْ خَطِيئَاتِكُمْ سَنَزِيدُ الْمُحْسِنِينَ ﴾[۲]. "باب حطّه"، یعنی دری که هنگام ورود از آن حطّه میگفتند تا آمرزیده شوند. البته به نقل قرآن و منابع روایی، آنان از روی استهزاء آن کلمه را عوض میکردند و به جای آن حنطه (گندم) میگفتند[۳].
مقدمه
اینکه اهل بیت پیامبر (ص) در روایات به عنوان باب حطه معرفی شدهاند، یعنی این خاندان و محبت و ولایت آنان وسیلۀ آمرزش و رحمت الهی و برخورداری از نعمتهای فراوان و برکت در زندگی است و پذیرش ولایت اهل بیت (ع) و پنج تن آل عبا زمینهساز شمول رحمت الهی و رسیدن به سعادت ابدی است. بنی اسرائیل که آن واژه را از روی استهزاء عوض کردند، کیفر الهی بر آنان نازل شد و دچار طاعون شدند. رهاکنندگان اهل بیت (ع) نیز از سعادت محرومند. امام علی (ع) فرمود: «أَنَا بَابُ حِطَّة»[۴] و پیامبر خدا (ص) فرمود: «عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ بَابُ حِطَّةٍ مَنْ دَخَلَ مِنْهُ كَانَ مُؤْمِناً وَ مَنْ خَرَجَ مِنْهُ كَانَ كَافِرا»[۵] نیز فرمود: «مَثَلُ أَهْلِ بَيْتِي فِيكُمْ... مَثَلِ بَابِ حِطَّةٍ مَنْ دَخَلَهُ نَجَا وَ مَنْ لَمْ يَدْخُلْهُ هَلَك»[۶] و نیز فرمود: « مَثَلُ أَهْلِ بَيْتِي مَثَلُ بَابِ حِطَّةٍ فِي بَنِي إِسْرَائِيل»[۷]. علامه مجلسی پس از نقل این حدیث، از تفسیر امام عسکری (ع) نقل میکند که: در باب حطّۀ بنی اسرائیل، نامهای پیامبر و أئمه (ع) نوشته شده بود و به آنان امر شد که در برابر آنها خضوع و به فضیلت آنان اقرار کنند و نپذیرفتند و عذاب بر آنان نازل شد. این حدیث، از فضایل مهمّ خاندان پیامبر و علی بن ابی طالب (ع) است و شأن و مقام آنان را نزد خدای متعال نشان میدهد.[۸].[۹]
دلالت حدیث
دلالت بر عصمت
جستارهای وابسته
منابع
پانویس
- ↑ و (یاد کنید) آنگاه را که گفتیم: بدین شهر در آیید و از (نعمتهای) آن از هر جا که خواستید فراوان بخورید و با فروتنی از دروازه وارد شوید و بگویید: از لغزش ما بگذر! تا از لغزشهای شما درگذریم، و به زودی (پاداش) نکوکاران را میافزاییم؛ سوره بقره، آیه:۵۸.
- ↑ و (یاد کن) آنگاه را که به ایشان گفته شد: در این شهر (بیت المقدس) جای گیرید و از هر جای آن خواستید بخورید و بگویید: «از لغزش ما بگذر!» و از این دروازه، سجدهکنان (به شهر) در آیید تا گناهانتان را بیامرزیم، به زودی بر (پاداش) نیکوکاران میافزاییم؛ سوره اعراف، آیه:۱۶۱.
- ↑ محدثی، جواد، فرهنگ غدیر، ص۲۰۵.
- ↑ بحار الأنوار، ج ۴ ص ۹
- ↑ بحار الأنوار، ج ۴ ص ۹
- ↑ بحار الأنوار، ج ۴ ص ۹
- ↑ بحار الأنوار، ج ۴ ص ۹
- ↑ دربارۀ این حدیث، از جمله ر. ک: احقاق الحق، ج ۷ص ۱۴۳، بحار الأنوار، ج ۲۳ ص ۱۰۴، اهل البیت فی الکتاب و السّنة ص ۸۹، دانشنامه امام علی، ج ۱۰ ص ۲۸۰
- ↑ محدثی، جواد، فرهنگ غدیر، ص۲۰۵.
