|
|
| (۱۴ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۵ کاربر نشان داده نشد) |
| خط ۱: |
خط ۱: |
| | {{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = [[آداب سفر در معارف و سیره نبوی]]| پرسش مرتبط = }} |
|
| |
|
| {{سیره معصوم}}
| | == مقدمه == |
| <div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">مدخلهای وابسته به این بحث:</div>
| | [[رسول خدا]]{{صل}} ضمن [[تشویق]] [[مسلمانان]] به [[مسافرت]]، [[آداب]] و سننی را برای مسافر برشمرده است که در ادامه به مواردی از آنها اشاره میشود: |
| <div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">[[آداب سفر در قرآن]] - [[آداب سفر در حدیث]] - [[آداب سفر در نهج البلاغه]] - [[آداب سفر در اخلاق اسلامی]] - [[آداب سفر در معارف دعا و زیارات]] - [[آداب سفر در سیره پیامبر خاتم]]</div>
| |
| <div style="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسشهای عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[آداب سفر (پرسش)]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>
| |
|
| |
|
| ==مقدمه== | | == پیش از [[سفر]] == |
| *[[رسول خدا]]{{صل}} ضمن [[تشویق]] [[مسلمانان]] به مسافرت، [[آداب]] و سننی را برای مسافر برشمرده است که در ادامه به مواردی از آنها اشاره میشود<ref>[[سید جواد موسوی بردکشکی|موسوی بردکشکی، سید جواد]] و [[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۵۵.</ref>:
| | # '''پاکسازی [[اموال]]:''' از توصیههای رسول خدا{{صل}} به مسلمانان پیش از سفر این بود که به حسابرسی اموال خود و پاکسازی آن بپردازند. آن حضرت، پاکسازی [[مال]] را پیش از مسافرت جزو [[شرافت]] مرد میدانست<ref>کلینی، الکافی، ج ۸، ص۳۰۳ و من لا یحضره الفقیه، ج ۲، ص۲۸۱.</ref>. |
| == پیش از سفر ==
| | # '''همراه داشتن توشه:''' از سنتهای رسول خدا{{صل}} بر داشتن توشه کافی برای سفر است. [[خاتم انبیا]]{{صل}} مسلمانان را نیز به این عمل سفارش میکرد و میفرمود: "چون گروهی [از شما] به سفر بروند، توشه خویش را با خود بردارند؛ زیرا این کار سبب دلخوشی، دلگرمی و [[خوش خلقی]] آنان خواهد بود"<ref>مکارم الاخلاق، ص۲۵۱؛ [[المحاسن]]، ج ۲، ص۳۵۹ و من لا یحضره الفقیه، ج ۲، ص۲۷۸.</ref>. آن حضرت هنگام سفر، غیر از توشههای معمول، پنج چیز دیگر را نیز برمیداشت: "آینه، سرمهدان، شانه، مسواک و قیچی"<ref>نعمان بن محمد تمیمی مغربی، دعائم الاسلام، ج ۱، ص۱۱۸؛ محمد بن محمد کوفی، الجعفریات، ص۱۸۵؛ محدث نوری، مستدرک الوسائل، ج ۸، ص۲۱۷؛ مکارم الاخلاق، ص۳۵ و ابوسعید خرگوشی، شرف المصطفی{{صل}}، ج۳، ص۳۳۳.</ref> و به نقل دیگر، "نخ و سوزن خیاطی، درفش کفاشی و بند چرمی کفش" را نیز به همراه برمی داشت<ref>مستدرک الوسائل، ج ۸، ص۲۱۷ و مکارم الاخلاق، ص۳۵.</ref>. |
| #'''پاکسازی [[اموال]]:''' از توصیههای [[رسول خدا]]{{صل}} به [[مسلمانان]] پیش از سفر این بود که به حسابرسی [[اموال]] خود و پاکسازی آن بپردازند. آن [[حضرت]]، پاکسازی [[مال]] را پیش از مسافرت جزو [[شرافت]] مرد میدانست<ref>همان، ج ۲، ص ۳۶۰؛ کلینی، الکافی، ج ۸، ص ۳۰۳ و من لا یحضره الفقیه، ج ۲، ص ۲۸۱. </ref><ref>[[سید جواد موسوی بردکشکی|موسوی بردکشکی، سید جواد]] و [[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۵۵.</ref>.
| | # '''[[دعا کردن]]: '''[[دعا]] از [[اعمال]] دیگری است که [[رسول خدا]]{{صل}} پیش از [[سفر]] به انجام آن مقید بود؛ به گونهای که در [[منابع روایی]]، دعاهایی را از ایشان نقل کردهاند؛ [[انس بن مالک]] ۔ خادم پیامبر{{صل}} - از آن حضرت [[روایت]] کرده است که آن حضرت، هیچ گاه به سفر نمیرفت، جز آنکه هنگام برخاستن از جا میفرمود: "خدایا! به [[یاری]] تو سفر میکنم و به سوی تو روی میآورم و به دامن [[رحمت]] تو چنگ میزنم؛ تو پشتیبان و نقطه [[امید]] [[منی]]؛ خداوندا! مرا در آنچه برایم مهم است و آنچه مهم نمیشمارم و آنچه که تو خود بهتر از من میدانی، کفایت فرما! خدایا! [[تقوا]] را توشه من ساز و گناهم را بیامرز و به هر سو رو کنم مرا با خیر روبرو ساز!" حضرت، این [[دعا]] را میخواند و به سفر میرفت<ref>ابویعلی الموصلی، مسند، ج ۵، ص۱۵۸؛ البیهقی، السنن الکبری، ج ۵، ص۲۵ و مکارم الاخلاق، ص۲۴۶.</ref>. |
| #'''همراه داشتن توشه:''' از سنتهای [[رسول خدا]]{{صل}} بر داشتن توشه کافی برای سفر است. [[خاتم انبیا]]{{صل}} [[مسلمانان]] را نیز به این عمل سفارش میکرد و میفرمود: "چون گروهی [از شما] به سفر بروند، توشه خویش را با خود بردارند؛ زیرا این کار سبب دلخوشی، دلگرمی و خوش خلقی آنان خواهد بود"<ref>مکارم الاخلاق، ص ۲۵۱؛ [[المحاسن]]، ج ۲، ص ۳۵۹ و من لا یحضره الفقیه، ج ۲، ص ۲۷۸.</ref>. آن [[حضرت]] هنگام سفر، غیر از توشههای معمول، پنج چیز دیگر را نیز برمیداشت: "آینه، سرمهدان، شانه، مسواک و قیچی"<ref>نعمان بن محمد تمیمی مغربی، دعائم الاسلام، ج ۱، ص ۱۱۸؛ محمد بن محمد کوفی، الجعفریات، ص ۱۸۵؛ محدث نوری، مستدرک الوسائل، ج ۸، ص ۲۱۷؛ مکارم الاخلاق، ص ۳۵ و ابوسعید خرگوشی، شرف المصطفی{{صل}}، ج۳، ص ۳۳۳.</ref> و به [[نقل]] دیگر، "نخ و سوزن خیاطی، درفش کفاشی و بند چرمی کفش" را نیز به همراه برمی داشت<ref>مستدرک الوسائل، ج ۸، ص ۲۱۷ و مکارم الاخلاق، ص ۳۵.</ref><ref>[[سید جواد موسوی بردکشکی|موسوی بردکشکی، سید جواد]] و [[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۵۵.</ref>. | | # '''بدرقه مسافر:''' از سنتهای رسول خدا{{صل}} بدرقه مسافران بود و [[روایات]] بسیاری از بدرقهها و دعاهای آن حضرت، هنگام وداع با مسافران نقل شده است<ref>ر. ک: المحاسن، ج ۲، ص۳۵۴ - ۳۵۵.</ref>. این [[دعاها]] از نظر مضمون بسیار متنوع هستند و در آنها دعا برای سلامتی و کسب [[غنایم]] مادی و [[معنوی]] شخص مسافر دیده میشود. نقل شده است، هرگاه رسول خدا{{صل}} مسافری را بدرقه میکرد، دستانش را میگرفت و میفرمود: "[[خداوند متعال]]، تقوا را توشهات و خیر را متوجهات سازد و حاجتت را بر آورد و [[دین]] و دنیایت را برایت سالم نگه دارد و تو را سالم به من باز گرداند!"<ref>من لا یحضره الفقیه، ج ۲، ص۲۷۶؛ المحاسن، ج ۲، ص۳۵۴ و مکارم الاخلاق، ص۲۴۹. </ref>. از [[امام صادق]]{{ع}} نیز روایت شده است که رسول خدا{{صل}} هنگام وداع با مسافران چنین میفرمود: "[[دین]] و امانتت را به [[خدا]] سپردم. [[خداوند]]، [[تقوا]] را توشه تو و هرجا رو کنی، تو را با خیر روبرو سازد!"<ref>شیخ حر عاملی، وسائل الشیعه، ج ۱۱، ص۴۰۷.</ref>. |
| #'''[[دعا کردن]]:''' [[دعا]] از [[اعمال]] دیگری است که [[رسول خدا]]{{صل}} پیش از سفر به انجام آن [[مقید]] بود؛ به گونهای که در [[منابع روایی]]، دعاهایی را از ایشان [[نقل]] کردهاند؛ انس بن مالک ۔ خادم [[پیامبر]]{{صل}} - از آن [[حضرت]] [[روایت]] کرده است که آن [[حضرت]]، هیچ گاه به سفر نمیرفت، جز آنکه هنگام برخاستن از جا میفرمود: "خدایا! به [[یاری]] تو سفر میکنم و به سوی تو روی میآورم و به دامن [[رحمت]] تو چنگ میزنم؛ تو [[پشتیبان]] و نقطه [[امید]] [[منی]]؛ خداوندا! مرا در آنچه برایم مهم است و آنچه مهم نمیشمارم و آنچه که تو خود بهتر از من میدانی، [[کفایت]] فرما! خدایا! [[تقوا]] را توشه من ساز و گناهم را بیامرز و به هر سو رو کنم مرا با خیر روبرو ساز!" [[حضرت]]، این [[دعا]] را میخواند و به سفر میرفت<ref>ابویعلی الموصلی، مسند، ج ۵، ص ۱۵۸؛ البیهقی، السنن الکبری، ج ۵، ص ۲۵ و مکارم الاخلاق، ص ۲۴۶. </ref><ref>[[سید جواد موسوی بردکشکی|موسوی بردکشکی، سید جواد]] و [[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۵۶.</ref>.
| | # '''انتخاب همسفر:''' از دیگر امور [[سفر]] که [[پیامبر اکرم]]{{صل}} نیز بر آن به طور ویژه تأکید داشت، [[انتخاب]] همراه و همسفر مناسب برای سفر است<ref>«پیش از خریدن [[خانه]] در پی یافتن [[همسایه]] و پیش از سفر در پی همراه باشید». ([[الکافی]]، ج ۸، ص۲۴؛ حسن بن شعبه [[حرانی]]، [[تحف العقول]]، ص۹۸ و [[کنز العمال]]، ج۱۶، ص۱۸۲.</ref>. آن حضرت، در این باره فرموده است: {{متن حدیث|الرَّفِيقَ ثُمَ السَّفَرَ}}<ref>الکافی، ج۴، ص۲۸۶؛ مکارم الاخلاق، ص۲۵۱؛ من لایحضره الفقیه، ج۲، ص۲۷۹ و الجعفریات، ص۱۶۴.</ref>؛ اول، انتخاب همسفر، بعد انجام سفر. [[رسول خدا]]{{صل}} خود نیز تنها سفر کردن را خوش نداشت و نیز [[دوست]] نمیداشت کسی بدون همسفر [[مسافرت]] کند<ref>دعائم الاسلام، ج ۱، ص۳۴۸؛ مجموعه ورام، ج۱، ص۳۴ و مستدرک الوسائل، ج۸، ص۲۰۹.</ref> و بدترین [[مردم]] را کسی میدانست که به تنهایی [[سفر]] میکند<ref>المحاسن، ج ۲، ص۳۵۶؛ مکارم الاخلاق، ص۲۵۹ و ابراهیم بن علی الکفعمی، المصباح، ص۱۸۴. </ref>. آن حضرت، [[همراهی]] حداقل سه نفر را در مسافرت، مناسب میدانست<ref>الکافی، ج ۸، ص۳۰۳؛ من لا یحضره الفقیه، ج ۲، ص۲۷۷ و المحاسن، ج ۲، ص۳۵۶.</ref> و در توصیههایی به [[حضرت علی]]{{ع}} میفرمود: "ای علی{{ع}} تنهایی مسافرت نرو! همانا [[شیطان]] با [[انسان]] تنهاست و از دو نفر، دورتر است؛ ای علی{{ع}}، هرگاه مردی تنها سفر کند، پس او [[گمراه]] است؛ و اگر دو نفر با هم سفر کنند، آنها [هم] گمراهاند و هرگاه سه نفر با هم سفر کنند، پس، شرایط سفر را به جا آوردهاند"<ref>الکافی، ج ۸، ص۳۰۳؛ من لا یحضره الفقیه، ج ۲، ص۲۷۷ و المحاسن، ج ۲، ص۳۵۶.</ref>.<ref>[[سید جواد موسوی بردکشکی|موسوی بردکشکی، سید جواد]] و [[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص۵۵ ـ ۵۷.</ref> |
| #'''بدرقه مسافر:''' از سنتهای [[رسول خدا]]{{صل}} بدرقه مسافران بود و [[روایات]] بسیاری از بدرقهها و دعاهای آن [[حضرت]]، هنگام وداع با مسافران [[نقل]] شده است<ref>ر. ک: المحاسن، ج ۲، ص ۳۵۴ - ۳۵۵.</ref>. این [[دعاها]] از نظر مضمون بسیار متنوع هستند و در آنها [[دعا برای سلامتی]] و کسب [[غنایم]] مادی و [[معنوی]] شخص مسافر دیده میشود. [[نقل]] شده است، هرگاه [[رسول خدا]]{{صل}} مسافری را بدرقه میکرد، دستانش را میگرفت و میفرمود: "[[خداوند متعال]]، [[تقوا]] را توشهات و خیر را متوجهات سازد و حاجتت را بر آورد و [[دین]] و دنیایت را برایت سالم نگه دارد و تو را سالم به من باز گرداند!"<ref>من لا یحضره الفقیه، ج ۲، ص ۲۷۶؛ المحاسن، ج ۲، ص ۳۵۴ و مکارم الاخلاق، ص ۲۴۹. </ref>. از [[امام صادق]]{{ع}} نیز [[روایت]] شده است که [[رسول خدا]]{{صل}} هنگام وداع با مسافران چنین میفرمود: "[[دین]] و امانتت را به [[خدا]] سپردم. [[خداوند]]، [[تقوا]] را توشه تو و هرجا رو کنی، تو را با خیر روبرو سازد!"<ref>همان و شیخ حر عاملی، وسائل الشیعه، ج ۱۱، ص ۴۰۷.</ref><ref>[[سید جواد موسوی بردکشکی|موسوی بردکشکی، سید جواد]] و [[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۵۶.</ref>.
| |
| #'''[[انتخاب]] همسفر :''' از دیگر امور سفر که [[پیامبر اکرم]]{{صل}} نیز بر آن به طور ویژه تأکید داشت، [[انتخاب]] همراه و همسفر مناسب برای سفر است<ref>«پیش از خریدن خانه در پی یافتن همسایه و پیش از سفر در پی همراه باشید». (الکافی، ج ۸، ص ۲۴؛ حسن بن شعبه حرانی، تحف العقول، ص ۹۸ و کنز العمال، ج۱۶، ص۱۸۲.</ref>. آن [[حضرت]]، در این باره فرموده است: {{متن حدیث|الرَّفِيقَ ثُمَ السَّفَرَ}}<ref>الکافی، ج۴، ص۲۸۶؛ مکارم الاخلاق، ص۲۵۱؛ من لایحضره الفقیه، ج۲، ص۲۷۹ و الجعفریات، ص۱۶۴.</ref>؛ اول، [[انتخاب]] همسفر، بعد انجام سفر. [[رسول خدا]]{{صل}} خود نیز تنها سفر کردن را خوش نداشت و نیز [[دوست]] نمیداشت کسی بدون همسفر مسافرت کند<ref>دعائم الاسلام، ج ۱، ص ۳۴۸؛ مجموعه ورام، ج۱، ص۳۴ و مستدرک الوسائل، ج۸، ص۲۰۹.</ref> و بدترین [[مردم]] را کسی میدانست که به تنهایی سفر میکند<ref>المحاسن، ج ۲، ص ۳۵۶؛ مکارم الاخلاق، ص ۲۵۹ و ابراهیم بن علی الکفعمی، المصباح، ص ۱۸۴. </ref>. آن [[حضرت]]، [[همراهی]] حداقل سه نفر را در مسافرت، مناسب میدانست<ref>الکافی، ج ۸، ص ۳۰۳؛ من لا یحضره الفقیه، ج ۲، ص ۲۷۷ و المحاسن، ج ۲، ص ۳۵۶.</ref> و در توصیههایی به [[حضرت علی]]{{ع}} میفرمود: "ای [[علی]]{{ع}} تنهایی مسافرت نرو! همانا [[شیطان]] با [[انسان]] تنهاست و از دو نفر، دورتر است؛ ای [[علی]]{{ع}}، هرگاه مردی تنها سفر کند، پس او [[گمراه]] است؛ و اگر دو نفر با هم سفر کنند، آنها [هم] گمراهاند و هرگاه سه نفر با هم سفر کنند، پس، شرایط سفر را به جا آوردهاند"<ref>الکافی، ج ۸، ص ۳۰۳؛ من لا یحضره الفقیه، ج ۲، ص ۲۷۷ و المحاسن، ج ۲، ص ۳۵۶.</ref><ref>[[سید جواد موسوی بردکشکی|موسوی بردکشکی، سید جواد]] و [[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۵۷.</ref>.
| |
| ==در سفر==
| |
| #'''آغاز سفر:''' از دیگر سنتهای [[پیامبر]]{{صل}} آغاز سفر در روز [[پنجشنبه]] بود<ref>من لا یحضره الفقیه، ج۲، ص۲۶۶؛ شیخ صدوق، عیون اخبار الرضا{{ع}}، ج۲، ص۳۷؛ مکارم الاخلاق، ص ۲۴۰؛ الطبرانی، المعجم الکبیر ، ص۲۶۰ و ابن ابی شیبه کوفی، المصنّف، ج۷، ص۷۲۳.</ref>. [[رسول اکرم]]{{صل}} هنگام سفر، صبح زود از منزل خارج میشد<ref>محمد حسین طباطبایی، سنن النبی، ج ۱، ص۱۱۸.</ref> و [[مسلمانان]] را از [[اعتقاد]] به فال بد بهویژه پیش از سفر [[نهی]] میکرد و میفرمود: "جبران فال بد زدن، [[توکل]] بر [[خداوند متعال]] است"<ref>الکافی، ج ۸، ص ۱۹۸ و وسائل الشیعة، ج ۱۱، ص ۳۶۲.</ref>. [[امیر]] قرار دادن یکی از همراهان هم از دیگر سفارشهای [[رسول خدا]]{{صل}} به مسافران بود. آن [[حضرت]] به [[مسلمانان]] توصیه میفرمود که هرگاه گروهی از شما آهنگ سفر کردید، باید از میان خود فردی را [[امیر]] خود کنید<ref>الجامع الصغیر، ج ۱، ص ۸۹؛ علی بن الجعد، مسند ابن الجعد، ص ۷۸ و الطبرانی، المعجم الاوسط، ج ۸، ص ۱۰۰.</ref><ref>[[سید جواد موسوی بردکشکی|موسوی بردکشکی، سید جواد]] و [[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۵۷-۵۸.</ref>.
| |
| #'''خوش برخوردی و [[یاری]] کردن همراهان در سفر:''' بیتردید، مسافرت با سختیهایی همراه است که [[تحمل]] آن بدون [[استقامت]] و نیز [[همراهی]] همسفرانی شفیق و یکدل، [[طاقت]] فرسا خواهد بود. در روایتی از [[پیامبر خدا]]{{صل}} آمده است: "[[رنجها]] همزاد سفرند و زمینههای [[عصبانیت]] و اوقات تلخی [به [[علت]] سختیهای سفر] در آن بسیار است؛ بنابراین شش چیز نشان دهنده [[جوانمردی]] است: سه چیز در غیر سفر و سه چیز در مسافرت؛ در سفر، بخشیدن توشه [خود به همراهان] و خوش [[اخلاقی]] و شوخی کردن؛ البته آن شوخی کردنی که در آن [[معصیت خدا]] نباشد"<ref>شیخ مفید، الامالی، ص ۴۴؛ عیون اخبار الرضا{{ع}}، ج ۲، ص ۲۷؛ شیخ صدوق، الخصال، ج ۱، ص ۳۲۴ و همو، معانی الاخبار، ص ۲۵۸.</ref>. [[رسول خدا]]{{صل}} [[کمک]] به [[مؤمنان]] را در سفر، مایه رفع [[اندوه]] در [[دنیا]] و [[آخرت]] دانسته، بدان سفارش میکرد<ref>من لایحضره الفقیه، ج ۲، ص ۲۹۳؛ المحاسن، ص ۲۶۲؛ مکارم الاخلاق، ص ۲۶۶ و الجعفریات، ص ۱۹۸.</ref>. از [[ابوسعید خدری]] [[روایت]] شده است که در یکی از سفرها در رکاب [[پیامبر اکرم]]{{صل}} بودیم. ناگهان مردی سوار بر مرکبش به سوی ما آمد؛ در حالی که به سوی [[چپ و راست]] [به حیوانات و مرکبهای خود مینگریست. [[رسول خدا]]{{صل}} با دیدن این صحنه فرمود: " کسی که مرکبی افزون بر نیاز خود دارد باید آن را به کسی که مرکبی ندارد، [[صدقه]] دهد و کسی که ره توشهای افزون بر نیاز خویش دارد، باید آن را به کسی که توشهای ندارد، [[صدقه]] دهد"<ref>نووی دمشقی، ریاض الصالحین، ص ۱۶۹؛ مسلم نیشابوری، صحیح، ج ۵، ص ۱۳۸ و محیی الدین النووی، المجموع، ج ۴، ص ۳۹۳. </ref>.<ref>گویا این فرد در این سفر، مرکبهای متعددی داشته، از توجه به پیادههای کاروان که با سختیهایی روبرو بودند، غافل بوده است.</ref>. از دیگر اعمالی که [[رسول خدا]]{{صل}} در سفر، بر آن تأکید و آن را [[تشویق]] کرده است، [[خدمت]] به همسفران و کاستن از مشقتهای سفر آنان است. ایشان ضمن [[تمجید]] از چنین افرادی، آنها را "سرور افراد در سفر"<ref>من لا یحضره الفقیه، ج ۴، ص ۳۷۸؛ مکارم الاخلاق، ص ۲۵۱؛ الجامع الصغیر، ج ۲، ص ۵۹ و کنزالعمال، ج ۶، ص ۷۱.</ref> معرفی کرد. همچنین آن [[حضرت]] در روایتی دیگر فرمود: "کسی که مسافر [[دینداری]] را [[یاری]] کند، [[خداوند]]، ۷۳ [[اندوه]] از وی میزداید و او را در این [[جهان]] و آن [[جهان]] از [[اندوه]] [[پناه]] میدهد و [[غم]] بزرگش را در روزی که [[مردمان]]، [[نفس]] در گلویشان حبس میشود، از او برطرف میکند"<ref>من لا یحضره الفقیه، ج ۲، ص ۲۹۳؛ الجعفریات، ص ۱۹۸ و المحاسن، ج ۲، ص ۳۶۲.</ref>. [[پیامبر اکرم]]{{صل}} [[مسلمانان]] را به [[همکاری]] و [[همیاری]] همسفران با یکدیگر فرا میخواند و آنان را از [[سستی]] در این کار بر حذر میداشت. [[نقل]] شده است که روزی در حضور [[رسول]] خاتم{{صل}} از مردی سخن به میان آمد و گفته شد: "او [[آدم]] خوبی است"؛ سپس عدهای گفتند: "ای [[رسول خدا]]{{صل}} آن مرد، در سفر [[حج]]، همسفر ما بود؛ هرگاه در منزلی فرود میآمدیم، پیوسته زبانش به ذکر، گویا بود تا آنکه حرکت میکردیم و در بین راه نیز همواره ذکر [[خدا]] میگفت تا اینکه دوباره فرود میآمدیم". در این هنگام، آن [[حضرت]] فرمود: "پس چه کسی به شترش علوفه میداد و غذایش را تأمین میکرد"؟ گفتند: "ما" پس [[پیامبر خدا]]{{صل}} فرمود: "همه شما از او بهترید"<ref>مکارم الاخلاق، ص ۲۶۵؛ [[محمدباقر مجلسی]]، [[بحارالانوار]]، ج ۷۳، ص ۲۷۴، مستدرک الوسائل، ج ۸، ص ۲۲۰ و ابن ابی جمهور، [[عوالی]] اللآلی، ج ۱، ص ۷۰.</ref>. خود [[حضرت]] نیز در مسافرتها در سفر با همسفران [[همکاری]] میکرد و همانند دیگر همسفران، عهدهدار انجام کاری میشد. [[روایت]] شده است که ایشان در یکی از مسافرتها زمانی که گروه به استراحت پرداخته بود، به همراهان فرمود تا گوسفندی را [[ذبح]] کنند. یکی از همراهان گفت: "من گوسفند را سر میبرم"؛ دیگری گفت: "من پوستش را میکنم"؛ فرد سومی گفت: "من گوشتش را [[خرد]] میکنم"؛ چهارمی گفت: پختن آن با من"؛ [[رسول الله]]{{صل}} نیز فرمود: "جمع کردن هیزم هم با من"؛ [[اصحاب]] گفتند: "یا [[رسول الله]]، [[پدران]] و مادران ما به فدایتان! شما خودتان را به زحمت نیندازید؛ تعداد ما کافی است و خودمان [[کارها]] را انجام میدهیم". [[پیامبر]]{{صل}} فرمود: "میدانم تعدادتان کافی است و میتوانید [[کارها]] را انجام دهید؛ اما [[خداوند]] [[دوست]] ندارد که بندهاش با عدهای از [[دوستان]] و همسفران خود باشد، اما میانشان فردی متمایز باشد"<ref>مکارم الاخلاق، ص ۲۵۱ - ۲۵۲؛ شرف المصطفی، ج ۴، ص ۳۷۸، الصفدی، الوافی بالوفیات، ج ۱، ص ۷۲ – ۷۳.</ref><ref>[[سید جواد موسوی بردکشکی|موسوی بردکشکی، سید جواد]] و [[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۵۸-۶۰.</ref>.
| |
| #'''[[حق]] همسفر بر همسفر:''' [[نبی اکرم]]{{صل}} یکی از [[حقوقی]] را که یک مسافر بر همسفران دیگر خود دارد، [[صبر]] کردن تا سه روز برای [حرکت] همسفر مریض دانسته است<ref>المحاسن، ج۲، ص۳۵۸.</ref><ref>[[سید جواد موسوی بردکشکی|موسوی بردکشکی، سید جواد]] و [[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۰.</ref>.
| |
| #'''سنتهای آن [[حضرت]] در سفر:''' [[رسول خدا]]{{صل}} [[دوست]] میداشت با دراز گوشی سفر کند که فقط پالانی روی آن انداخته باشند<ref>مستدرک الوسائل، ج ۸، ص ۲۶۸.</ref>. آن [[حضرت]] در سفرهایش در هر منزلی که اقامت میگزید، در آن منزل، دو رکعت [[نماز]] میگزارد و میفرمود: "میخواهم این مکان برایم به [[نماز خواندن]] [[گواهی]] دهد"<ref>المعجم الکبیر، ج ۱۸، ص ۳۰۰؛ کنز العمال، ج ۷، ص ۱۰۰؛ الهیثمی، مجمع الزوائد، ۱۹۸۸ م، ج ۲، ص ۲۸۳ و مستدرک الوسائل، ج ۸، ص ۲۴۵.</ref>. [[رسول خدا]]{{صل}} در سفرها وقتی از بلندی بالا میرفت، میفرمود: "اللّه اکبر" و چون سرازیر میشد، میفرمود: "سبحان اللّه"<ref>من لا یحضره الفقیه، ج ۲، ص ۲۷۳؛ الکافی، ج ۴، ص ۲۸۷ و مکارم الاخلاق، ص ۲۶۱.</ref> و راه رفتنش در سفرها چنان بود که [[ناتوان]] به نظر نمیرسید<ref>مکارم الاخلاق، ص ۲۲ و مستدرک الوسائل، ج ۸، ص ۲۴۰.</ref>. [[نقل]] شده است، [[حضرت]] در مسافرتها، هنگام [[خواب]]، اول شب بر روی ساق دستش میظ خوابید و در آخر شب، دست خود را بلند میکرد و سر را روی [[کف دست]] میگذاشت و میخوابید<ref>سنن النبی، ج ۱، ص ۱۱۸. </ref><ref>[[سید جواد موسوی بردکشکی|موسوی بردکشکی، سید جواد]] و [[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۰.</ref>.
| |
|
| |
|
| ==پس از سفر == | | == در سفر == |
| *[[پیامبر]]{{صل}} مسافرت را بخشی از [[عذاب]] ([[رنج]]) میدانست و میفرمود: "هر گاه فردی از شما سفرش را به پایان رساند، باید زودتر نزد خانوادهاش باز گردد"<ref>من لا یحضره الفقیه، ج ۲، ص ۳۰۰: الجعفریات، ص ۱۷۰؛ عوالی اللآلی، ج ۱، ص ۱۰۲ و مکارم الاخلاق، ص ۲۶۶.</ref>. [[پیامبر خاتم]]{{صل}} عادت داشت که روز از سفر برگردد <ref>احمد بن حنبل، مسند احمد، ج ۳، ص ۴۵۵؛ صحیح مسلم، ج ۲، ص ۱۵۶ و المعجم الکبیر ، ج ۱۹، ص ۵۹.</ref> و چون از سفر باز میگشت، نخست به [[مسجد]] میرفت و دو رکعت رفت [[نماز]] میخواند و پس از سر زدن به [[خانه حضرت زهرا]]{{س}}<ref>ابن حجر، فتح الباری، ج ۸، ص ۸۹، المعجم الکبیر، ج ۲۲، ۲۲۵ و الجامع الصغیر، ج ۲، ص ۲۴۵.</ref> به خانه نزد همسرانش میرفت<ref>ابن حبان، صحیح، ج ۸، ص ۱۵۸؛ امتاع الاسماع، ج ۸، ص ۱۶۹ و البخاری، صحیح، ج ۴، ص ۴۰.</ref><ref>[[سید جواد موسوی بردکشکی|موسوی بردکشکی، سید جواد]] و [[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱.</ref>.
| | # '''آغاز سفر:''' از دیگر سنتهای [[پیامبر]]{{صل}} آغاز سفر در [[روز]] پنجشنبه بود<ref>من لا یحضره الفقیه، ج۲، ص۲۶۶؛ شیخ صدوق، عیون اخبار الرضا{{ع}}، ج۲، ص۳۷؛ مکارم الاخلاق، ص۲۴۰؛ الطبرانی، المعجم الکبیر، ص۲۶۰ و ابن ابی شیبه کوفی، المصنّف، ج۷، ص۷۲۳.</ref>. [[رسول اکرم]]{{صل}} هنگام [[سفر]]، صبح زود از [[منزل]] خارج میشد<ref>محمد حسین طباطبایی، سنن النبی، ج ۱، ص۱۱۸.</ref> و [[مسلمانان]] را از [[اعتقاد]] به فال بد بهویژه پیش از سفر [[نهی]] میکرد و میفرمود: "جبران فال بد زدن، [[توکل]] بر [[خداوند متعال]] است"<ref>الکافی، ج ۸، ص۱۹۸ و وسائل الشیعة، ج ۱۱، ص۳۶۲.</ref>. [[امیر]] قرار دادن یکی از همراهان هم از دیگر سفارشهای [[رسول خدا]]{{صل}} به مسافران بود. آن حضرت به مسلمانان توصیه میفرمود که هرگاه گروهی از شما آهنگ سفر کردید، باید از میان خود فردی را امیر خود کنید<ref>الجامع الصغیر، ج ۱، ص۸۹؛ علی بن الجعد، مسند ابن الجعد، ص۷۸ و الطبرانی، المعجم الاوسط، ج ۸، ص۱۰۰.</ref>. |
| #'''استقبال از مسافر :''' از سنتهای دیگر [[حضرت]]، درباره سفر، استقبال از مسافران بود. ایشان گاه در دیدارهایش با مسافران تازه از راه رسیده، دعاهایی را بیان میفرمود و [[نقل]] شده است که ایشان در [[دیدار]] با [[حجاج]] بیتالله الحرام به یکی از آنها فرمود: {{متن حدیث|تَقَبَّلَ اللَّهُ مِنْكَ نُسُكَكَ وَ غَفَرَ ذَنْبَكَ وَ أَخْلَفَ عَلَيْكَ نَفَقَتَكَ}}<ref>الجعفریات، ص ۷۵ - ۷۶؛ المحاسن، ج ۲، ص ۳۷۷ و مکارم الاخلاق، ص ۲۶۱.</ref> [[خداوند]]، [[اعمال]] [[حج]] تو را بپذیرد و گناهانت را بیامرزد و آنچه خرج کردهای، به تو باز گرداند!<ref>[[سید جواد موسوی بردکشکی|موسوی بردکشکی، سید جواد]] و [[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱.</ref>. | | # '''[[خوش برخوردی]] و [[یاری کردن]] همراهان در سفر:''' بیتردید، [[مسافرت]] با سختیهایی همراه است که تحمل آن بدون [[استقامت]] و نیز [[همراهی]] همسفرانی شفیق و یکدل، طاقتفرسا خواهد بود. در روایتی از [[پیامبر خدا]]{{صل}} آمده است: "[[رنجها]] همزاد سفرند و زمینههای [[عصبانیت]] و اوقات تلخی [به علت سختیهای سفر] در آن بسیار است؛ بنابراین شش چیز نشان دهنده [[جوانمردی]] است: سه چیز در غیر سفر و سه چیز در مسافرت؛ در سفر، بخشیدن توشه [خود به همراهان] و [[خوش اخلاقی]] و شوخی کردن؛ البته آن شوخی کردنی که در آن [[معصیت خدا]] نباشد"<ref>شیخ مفید، الامالی، ص۴۴؛ عیون اخبار الرضا{{ع}}، ج ۲، ص۲۷؛ شیخ صدوق، الخصال، ج ۱، ص۳۲۴ و همو، معانی الاخبار، ص۲۵۸.</ref>. رسول خدا{{صل}} کمک به [[مؤمنان]] را در سفر، مایه رفع [[اندوه]] در [[دنیا]] و [[آخرت]] دانسته، بدان سفارش میکرد<ref>من لایحضره الفقیه، ج ۲، ص۲۹۳؛ المحاسن، ص۲۶۲؛ مکارم الاخلاق، ص۲۶۶ و الجعفریات، ص۱۹۸.</ref>. از [[ابوسعید خدری]] [[روایت]] شده است که در یکی از سفرها در رکاب [[پیامبر اکرم]]{{صل}} بودیم. ناگهان مردی سوار بر مرکبش به سوی ما آمد؛ در حالی که به سوی چپ و راست به حیوانات و مرکبهای خود مینگریست. [[رسول خدا]]{{صل}} با دیدن این صحنه فرمود: " کسی که مرکبی افزون بر نیاز خود دارد باید آن را به کسی که مرکبی ندارد، [[صدقه]] دهد و کسی که ره توشهای افزون بر نیاز خویش دارد، باید آن را به کسی که توشهای ندارد، صدقه دهد"<ref>نووی دمشقی، ریاض الصالحین، ص۱۶۹؛ مسلم نیشابوری، صحیح، ج ۵، ص۱۳۸ و محیی الدین النووی، المجموع، ج ۴، ص۳۹۳. </ref>.<ref>گویا این فرد در این سفر، مرکبهای متعددی داشته، از توجه به پیادههای کاروان که با سختیهایی روبرو بودند، غافل بوده است.</ref>. از دیگر اعمالی که [[رسول خدا]]{{صل}} در [[سفر]]، بر آن تأکید و آن را [[تشویق]] کرده است، خدمت به همسفران و کاستن از مشقتهای سفر آنان است. ایشان ضمن [[تمجید]] از چنین افرادی، آنها را "[[سرور]] افراد در سفر"<ref>من لا یحضره الفقیه، ج ۴، ص۳۷۸؛ [[مکارم الاخلاق]]، ص۲۵۱؛ [[الجامع الصغیر]]، ج ۲، ص۵۹ و کنزالعمال، ج ۶، ص۷۱.</ref> معرفی کرد. همچنین آن حضرت در روایتی دیگر فرمود: "کسی که مسافر [[دینداری]] را [[یاری]] کند، [[خداوند]]، ۷۳ [[اندوه]] از وی میزداید و او را در این [[جهان]] و آن جهان از اندوه پناه میدهد و [[غم]] بزرگش را در روزی که [[مردمان]]، نفس در گلویشان [[حبس]] میشود، از او برطرف میکند"<ref>من لا یحضره الفقیه، ج ۲، ص۲۹۳؛ الجعفریات، ص۱۹۸ و المحاسن، ج ۲، ص۳۶۲.</ref>. [[پیامبر اکرم]]{{صل}} [[مسلمانان]] را به [[همکاری]] و [[همیاری]] همسفران با یکدیگر فرا میخواند و آنان را از [[سستی]] در این کار بر حذر میداشت. نقل شده است که روزی در حضور [[رسول خاتم]]{{صل}} از مردی سخن به میان آمد و گفته شد: "او [[آدم]] خوبی است"؛ سپس عدهای گفتند: "ای رسول خدا{{صل}} آن مرد، در [[سفر حج]]، همسفر ما بود؛ هرگاه در منزلی فرود میآمدیم، پیوسته زبانش به ذکر، گویا بود تا آنکه حرکت میکردیم و در بین راه نیز همواره [[ذکر خدا]] میگفت تا اینکه دوباره فرود میآمدیم". در این هنگام، آن حضرت فرمود: "پس چه کسی به شترش علوفه میداد و غذایش را تأمین میکرد"؟ گفتند: "ما" پس [[پیامبر خدا]]{{صل}} فرمود: "همه شما از او بهترید"<ref>مکارم الاخلاق، ص۲۶۵؛ [[محمدباقر مجلسی]]، [[بحارالانوار]]، ج ۷۳، ص۲۷۴، مستدرک الوسائل، ج ۸، ص۲۲۰ و ابن ابی جمهور، [[عوالی]] اللآلی، ج ۱، ص۷۰.</ref>. خود حضرت نیز در مسافرتها در [[سفر]] با همسفران [[همکاری]] میکرد و همانند دیگر همسفران، عهدهدار انجام کاری میشد. [[روایت]] شده است که ایشان در یکی از مسافرتها زمانی که گروه به استراحت پرداخته بود، به همراهان فرمود تا گوسفندی را [[ذبح]] کنند. یکی از همراهان گفت: "من گوسفند را سر میبرم"؛ دیگری گفت: "من پوستش را میکنم"؛ فرد سومی گفت: "من گوشتش را [[خرد]] میکنم"؛ چهارمی گفت: پختن آن با من"؛ [[رسول الله]]{{صل}} نیز فرمود: "جمع کردن هیزم هم با من"؛ [[اصحاب]] گفتند: "یا رسول الله، پدران و مادران ما به فدایتان! شما خودتان را به زحمت نیندازید؛ تعداد ما کافی است و خودمان کارها را انجام میدهیم". [[پیامبر]]{{صل}} فرمود: "میدانم تعدادتان کافی است و میتوانید کارها را انجام دهید؛ اما [[خداوند]] [[دوست]] ندارد که بندهاش با عدهای از [[دوستان]] و همسفران خود باشد، اما میانشان فردی متمایز باشد"<ref>مکارم الاخلاق، ص۲۵۱ - ۲۵۲؛ [[شرف]] المصطفی، ج ۴، ص۳۷۸، الصفدی، [[الوافی]] بالوفیات، ج ۱، ص۷۲ ـ ۷۳.</ref>. |
| #'''ولیمه دادن :''' همچنین ایشان ولیمه دادن پس از سفر را از چهار موردی میدانست که دادن ولیمه در آنها لازم است<ref>الکافی، ج ۶، ص ۲۸۱ - ۲۸۲؛ المحاسن، ج ۲، ص ۴۱۷ و بحارالانوار، ج ۲۳، ص ۲۸۸.</ref><ref>[[سید جواد موسوی بردکشکی|موسوی بردکشکی، سید جواد]] و [[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱.</ref>. | | # '''[[حق]] همسفر بر همسفر:''' [[نبی اکرم]]{{صل}} یکی از [[حقوقی]] را که یک مسافر بر همسفران دیگر خود دارد، [[صبر]] کردن تا سه [[روز]] برای حرکت همسفر مریض دانسته است<ref>المحاسن، ج۲، ص۳۵۸.</ref>. |
| #'''تهیه هدیه و سوغات سفر برای [[خانواده]]:''' همراه آوردن سوغاتی از مسافرتهای دور یا نزدیک برای اهل خانه از تأکیدات [[رسول خدا]]{{صل}} برای مسافر بود و میفرمود: "هر گاه یکی از شما به سفر رفت، هنگام بازگشت، برای خانوادهاش هدیه بیاورد، اگرچه یک قطعه سنگ میباشد"<ref>مکارم الاخلاق، ص ۲۶۶ و [[بحارالانوار]]، ج ۲۳، ص ۲۸۳. | | # '''سنتهای آن حضرت در [[سفر]]:''' [[رسول خدا]]{{صل}} دوست میداشت با دراز گوشی سفر کند که فقط پالانی روی آن انداخته باشند<ref>مستدرک الوسائل، ج ۸، ص۲۶۸.</ref>. آن حضرت در سفرهایش در هر منزلی که اقامت میگزید، در آن [[منزل]]، دو رکعت [[نماز]] میگزارد و میفرمود: "میخواهم این مکان برایم به [[نماز خواندن]] [[گواهی]] دهد"<ref>المعجم الکبیر، ج ۱۸، ص۳۰۰؛ کنز العمال، ج ۷، ص۱۰۰؛ الهیثمی، مجمع الزوائد، ۱۹۸۸ م، ج ۲، ص۲۸۳ و مستدرک الوسائل، ج ۸، ص۲۴۵.</ref>. [[رسول خدا]]{{صل}} در سفرها وقتی از بلندی بالا میرفت، میفرمود: "[[اللّه]] اکبر" و چون سرازیر میشد، میفرمود: "سبحان اللّه"<ref>من لا یحضره الفقیه، ج ۲، ص۲۷۳؛ الکافی، ج ۴، ص۲۸۷ و مکارم الاخلاق، ص۲۶۱.</ref> و راه رفتنش در سفرها چنان بود که [[ناتوان]] به نظر نمیرسید<ref>مکارم الاخلاق، ص۲۲ و مستدرک الوسائل، ج ۸، ص۲۴۰.</ref>. نقل شده است، حضرت در مسافرتها، هنگام [[خواب]]، اول شب بر روی ساق دستش میظ خوابید و در آخر شب، [[دست]] خود را بلند میکرد و سر را روی [[کف دست]] میگذاشت و میخوابید<ref>سنن النبی، ج ۱، ص۱۱۸. </ref>.<ref>[[سید جواد موسوی بردکشکی|موسوی بردکشکی، سید جواد]] و [[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص۵۷ ـ ۶۰.</ref> |
| </ref>. تا بدین طریق، [[رنج]] دوری از او برایشان جبران شود و او [[همسر]] و فرزندانش را خوشحال سازد<ref>[[سید جواد موسوی بردکشکی|موسوی بردکشکی، سید جواد]] و [[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۲.</ref>. | | |
| | == پس از [[سفر]] == |
| | [[پیامبر]]{{صل}} [[مسافرت]] را بخشی از [[عذاب]] ([[رنج]]) میدانست و میفرمود: "هر گاه فردی از شما سفرش را به پایان رساند، باید زودتر نزد خانوادهاش باز گردد"<ref>من لا یحضره الفقیه، ج ۲، ص۳۰۰: [[الجعفریات]]، ص۱۷۰؛ [[عوالی]] اللآلی، ج ۱، ص۱۰۲ و مکارم الاخلاق، ص۲۶۶.</ref>. [[پیامبر خاتم]]{{صل}} عادت داشت که [[روز]] از سفر برگردد <ref>احمد بن حنبل، مسند احمد، ج ۳، ص۴۵۵؛ صحیح مسلم، ج ۲، ص۱۵۶ و المعجم الکبیر، ج ۱۹، ص۵۹.</ref> و چون از سفر باز میگشت، نخست به [[مسجد]] میرفت و دو رکعت رفت [[نماز]] میخواند و پس از سر زدن به [[خانه حضرت زهرا]]{{س}}<ref>ابن حجر، فتح الباری، ج ۸، ص۸۹، المعجم الکبیر، ج ۲۲، ۲۲۵ و الجامع الصغیر، ج ۲، ص۲۴۵.</ref> به [[خانه]] نزد همسرانش میرفت<ref>ابن حبان، صحیح، ج ۸، ص۱۵۸؛ امتاع الاسماع، ج ۸، ص۱۶۹ و البخاری، صحیح، ج ۴، ص۴۰.</ref>. |
| | # '''استقبال از مسافر:''' از سنتهای دیگر حضرت، درباره سفر، استقبال از مسافران بود. ایشان گاه در دیدارهایش با مسافران تازه از راه رسیده، دعاهایی را بیان میفرمود و نقل شده است که ایشان در دیدار با حجاج [[بیتالله الحرام]] به یکی از آنها فرمود: {{متن حدیث|تَقَبَّلَ اللَّهُ مِنْكَ نُسُكَكَ وَ غَفَرَ ذَنْبَكَ وَ أَخْلَفَ عَلَيْكَ نَفَقَتَكَ}}<ref>الجعفریات، ص۷۵ - ۷۶؛ المحاسن، ج ۲، ص۳۷۷ و مکارم الاخلاق، ص۲۶۱.</ref> [[خداوند]]، [[اعمال]] [[حج]] تو را بپذیرد و گناهانت را بیامرزد و آنچه [[خرج]] کردهای، به تو باز گرداند! |
| | # '''ولیمه دادن:''' همچنین ایشان ولیمه دادن پس از [[سفر]] را از چهار موردی میدانست که دادن ولیمه در آنها لازم است<ref>الکافی، ج ۶، ص۲۸۱ - ۲۸۲؛ المحاسن، ج ۲، ص۴۱۷ و بحارالانوار، ج ۲۳، ص۲۸۸.</ref>. |
| | # '''تهیه [[هدیه]] و سوغات سفر برای [[خانواده]]:''' همراه آوردن سوغاتی از مسافرتهای دور یا نزدیک برای [[اهل]] [[خانه]] از تأکیدات [[رسول خدا]]{{صل}} برای مسافر بود و میفرمود: "هر گاه یکی از شما به سفر رفت، هنگام بازگشت، برای خانوادهاش هدیه بیاورد، اگرچه یک قطعه سنگ میباشد"<ref>مکارم الاخلاق، ص۲۶۶ و [[بحارالانوار]]، ج ۲۳، ص۲۸۳.</ref>. تا بدین طریق، [[رنج]] دوری از او برایشان جبران شود و او [[همسر]] و فرزندانش را خوشحال سازد<ref>[[سید جواد موسوی بردکشکی|موسوی بردکشکی، سید جواد]] و [[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص۶۱ ـ ۶۲.</ref>. |
|
| |
|
| == منابع == | | == منابع == |
| {{منابع}} | | {{منابع}} |
| * [[پرونده:152259.jpg|22px]] [[سید جواد موسوی بردکشکی|موسوی بردکشکی، سید جواد]] و [[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)|'''فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم''']]
| | # [[پرونده:152259.jpg|22px]] [[سید جواد موسوی بردکشکی|موسوی بردکشکی، سید جواد]] و [[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)|'''فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم''']] |
| {{پایان منابع}} | | {{پایان منابع}} |
|
| |
|
| خط ۳۴: |
خط ۳۱: |
| {{پانویس}} | | {{پانویس}} |
|
| |
|
| [[رده:مدخل]]
| |
| [[رده:فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]] | | [[رده:فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]] |
| [[رده:آداب سفر]] | | [[رده:آداب سفر]] |