عبدالرحمن بن عبد رب انصاری در تراجم و رجال: تفاوت میان نسخهها
جز (ربات: جایگزینی خودکار متن (-]] | + - [[)) |
جز (ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{پانویس2}} +{{پانویس}})) |
||
| خط ۳۰: | خط ۳۰: | ||
==پانویس== | ==پانویس== | ||
{{یادآوری پانویس}} | {{یادآوری پانویس}} | ||
{{ | {{پانویس}} | ||
[[رده:عبدالرحمان بن عبد ربه خزرجی]] | [[رده:عبدالرحمان بن عبد ربه خزرجی]] | ||
نسخهٔ ۱ مهٔ ۲۰۲۱، ساعت ۲۰:۵۲
- اين مدخل از زیرشاخههای بحث عبدالرحمن بن عبد رب انصاری است. "عبدالرحمن بن عبد رب انصاری" از چند منظر متفاوت، بررسی میشود:
مقدمه
- عبدالرحمان فرزند عبد ربه خزرجی، منسوب به قبیله خزرج؛ و خزرج یکی از دو طایفه بزرگ مدینه - اوس و خزرج - و از انصار است.
- آری، عبدالرحمان در مسیر زندگی همواره، راه حق پیمود و جزء یاران صدیق امیرمؤمنان(ع) قرار گرفت و از تربیت شدگان با اخلاص امام(ع) بود که از حضرت قرآن آموخت و از اصحاب پیامبر(ص) به شمار میآید[۱].
- شیخ طوسی، عبدالرحمان را از اصحاب امیرمؤمنان(ع) به شمار آورده و در ادامه مینویسد: او از اصحاب خزرجی امام حسین(ع) است[۲].[۳]
عبدالرحمان و شهادت به حدیث «مَنْ كُنْتُ مَوْلَاهُ...»
- ابن اثیر و دیگران از اصبغ بن نباته نقل میکنند که گفت: امیرمؤمنان(ع) در یکی از روزهای خلافت خود، مردم را در رحبه (دهلیز جلو) مسجد کوفه به خدا سوگند داد که هر کسی خطبه رسول خدا(ص) را درباره من در روز غدیر خم شنیده از جا بلند شود و شهادت دهد، و حضرت تأکید کرد فقط کسانی برخیزند که این خطبه را خود به گوش خویش شنیدهاند و در این میان بیش از دوازده نفر از جمله، ابو ایوب انصاری، ابو عمره، سهل بن حنیف، خزیمة بن ثابت، عبدالله بن ثابت و عبدالرحمان بن عبد ربه خزرجی انصاری و... از جا برخاستند و گفتند: ما شهادت میدهیم که از پیامبر خدا(ص) شنیدیم که میفرمود:آگاه باشید، همانا خداوند عزوجل ولیّ من است، و من ولیّ مؤمنانم، آگاه باشید کسانی که من مولای آنانم علی مولای آنان است، خدایا، دوست بدار دوستداران علی را و دشمن بدار دشمنانش را، خدایا، آنان که به او محبت میکنند مورد محبت خویش قرار بده و آنها که بغض او را دارند، مورد خشم خود قرار بده. خدایا، آنان که علی را یاری کردهاند، یاری نما![۴].[۵]
غسل شهادت در شب عاشورا
- همانطوری که اشاره شد عبدالرحمان از دیرباز عشق به خاندان پیامبر(ص) داشت و لذا پس از هلاکت معاویه، با امام حسین(ع) عازم مکه و از آنجا به کربلا آمد[۶].
- چون شب عاشورا فرا رسید، امام حسین(ع) دستور داد خیمهای جهت استحمام و غسل اختصاص دهند، عبدالرحمان و بریر بن خضیر در نوبت ایستاده بودند تا داخل خیمه شوند و استحمام و غسل کنند. در این موقع، بریر با عبدالرحمان مزاح کرد، عبدالرحمان با اعتراض گفت: این کار را ترک کن، حالا که وقت مزاح و این سخنان باطل نیست!
- بریر در پاسخ او گفت: "به خدا قسم! خویشان من میدانند که من در جوانی و پیری اهل مزاح و حرف باطل نبودهام، ولکن به خدا قسم، به من بشارت داده شد به آنچه به زودی با آن ملاقات خواهیم کرد، به خدا بین ما و بین حور العین فاصلهای نیست جز شمشیر این قوم ستمکار، من دوست دارم هرچه زودتر ایشان با شمشیرهایشان به سراغ ما بیایند تا با شهادتمان به آرزوهایمان برسیم[۷].[۸]
شهادت در روز عاشورا
- عبدالرحمان، با شعلهور شدن آتش جنگ در روز عاشورا، با اجازه امام(ع) به میدان شتافت و در نبرد نخست و به قولی در نبرد تن به تن به فیض شهادت نایل گشت[۹].[۱۰]
جستارهای وابسته
منابع
پانویس
با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل میشوید:
- ↑ تنقیح المقال، ج۲، ص۱۴۵؛ ابصار العین، ص۱۳۸.
- ↑ رجال طوسی، ص۵۰.
- ↑ ناظمزاده، سید اصغر، اصحاب امام علی، ج۲، ص۸۲۸.
- ↑ «أَلاَ إنَّ اللَّهَ وَلِيِّي وَ أَنَا وَلِيُّ الْمُؤْمِنِينَ، أَلاَ فَمَنْ كُنْتُ مَوْلاَهُ فَعَليٌّ مَوْلاَهُ، اَللَّهُمَّ والِ مَنْ والاهُ، وَ عَادِ مَنْ عاداهُ، وَ أَحِبَّ مَنْ أَحَبَّهُ، وَ أَبْغِضْ مَنْ أَبْغَضَهُ، وَ أَعِنْ مَنْ أَعانَهُ»؛ اسدالغابة، ج۳، ص۳۰۷؛ و نیز، ر.ک: تنقیح المقال، ج۲، ص۱۴۵؛ ابصار العین، ص۱۳۹.
- ↑ ناظمزاده، سید اصغر، اصحاب امام علی، ج۲، ص۸۲۸-۸۲۹.
- ↑ ر.ک: تنقیح المقال، ج۲، ص۱۴۵؛ ابصار العین، ص۱۳۸.
- ↑ وَاللَّهِ، لَقَد عَلِمَ قَومي أنّي ما أحبَبتُ الباطِلَ شابّاً ولا كَهلًا، ولكِن -وَاللَّهِ- إنّي لَمُستَبشِرٌ بِما نَحنُ لاقونَ، وَاللَّهِ، إن بَينَنا وَ بَينَ الحورِ العينِ إلّا أن يَميلَ هؤُلاءِ عَلَينا بِأَسيافِهِم، ولَوَدِدتُ أنَّهُم قَد مالوا عَلَينا بِأَسيافِهِم؛ تاریخ طبری، ج۵، ص۴۲۳؛ کامل ابن اثیر، ج۲، ص۵۶۱؛ و با اختصار در کتاب اللهوف، ص۱۵۵.
- ↑ ناظمزاده، سید اصغر، اصحاب امام علی، ج۲، ص۸۲۹-۸۳۰.
- ↑ ر.ک: تنقیح المقال، ج۲، ص۱۴۵؛ ابصار العین، ص۱۳۹.
- ↑ ناظمزاده، سید اصغر، اصحاب امام علی، ج۲، ص۸۳۰.