جمعه در حدیث: تفاوت میان نسخه‌ها

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت
بدون خلاصۀ ویرایش
برچسب‌ها: برگردانده‌شده پیوندهای ابهام‌زدایی
خط ۱۴: خط ۱۴:
# [[امام صادق]] {{ع}} فرمودند: «[[قائم]] ما [[اهل بیت]] در [[روز جمعه]] خروج می‌‏کند»<ref>{{متن حدیث|یخرج قائمنا أهل‌البیت یوم الجمعه}}؛ مجلسی، محمد باقر، بحار الانوار، ج ۹۹، ص ۲۱۵.</ref>.<ref>ر.ک: تونه‌ای، مجتبی، موعود‌نامه، ص ۲۵۰.</ref>  
# [[امام صادق]] {{ع}} فرمودند: «[[قائم]] ما [[اهل بیت]] در [[روز جمعه]] خروج می‌‏کند»<ref>{{متن حدیث|یخرج قائمنا أهل‌البیت یوم الجمعه}}؛ مجلسی، محمد باقر، بحار الانوار، ج ۹۹، ص ۲۱۵.</ref>.<ref>ر.ک: تونه‌ای، مجتبی، موعود‌نامه، ص ۲۵۰.</ref>  
# در روایاتی آمده است: «روزی که [[پیامبر اکرم]] {{صل}} [[حضرت علی]] {{ع}} را در [[غدیر خم]] [[نصب]] فرمود، جمعه بود و روز [[قیام قائم]] {{ع}} جمعه خواهد بود و روز برپایی [[رستاخیز]] جمعه خواهد بود»<ref>.{{متن حدیث|وَ کَانَ الْیَوْمُ الَّذِی نَصَبَ فِیهِ ـ رَسُولُ اللَّهِ {{صل}} أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ {{ع}} ـ بِغَدِیرِ خُمٍ‏ یَوْمَ‏ الْجُمُعَةِ وَ قِیَامُ‏ الْقَائِمِ‏{{ع}} یَکُونُ فِی یَوْمِ الْجُمُعَةِ وَ تَقُومُ الْقِیَامَةُ فِی یَوْمِ الْجُمُعَة‏‏‏‏‏‏‏‏}}؛ ابن بابویه، محمد بن علی، من لا یحضره الفقیه، ج۱، ص ۴۲۲.</ref>. البته بین این سه رخداد عظیم، وجوه مشترک فراوانی وجود دارد<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگ‌نامه مهدویت (کتاب)|فرهنگ‌نامه مهدویت]]، ص۱۶۱ ـ ۱۶۲.</ref>.
# در روایاتی آمده است: «روزی که [[پیامبر اکرم]] {{صل}} [[حضرت علی]] {{ع}} را در [[غدیر خم]] [[نصب]] فرمود، جمعه بود و روز [[قیام قائم]] {{ع}} جمعه خواهد بود و روز برپایی [[رستاخیز]] جمعه خواهد بود»<ref>.{{متن حدیث|وَ کَانَ الْیَوْمُ الَّذِی نَصَبَ فِیهِ ـ رَسُولُ اللَّهِ {{صل}} أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ {{ع}} ـ بِغَدِیرِ خُمٍ‏ یَوْمَ‏ الْجُمُعَةِ وَ قِیَامُ‏ الْقَائِمِ‏{{ع}} یَکُونُ فِی یَوْمِ الْجُمُعَةِ وَ تَقُومُ الْقِیَامَةُ فِی یَوْمِ الْجُمُعَة‏‏‏‏‏‏‏‏}}؛ ابن بابویه، محمد بن علی، من لا یحضره الفقیه، ج۱، ص ۴۲۲.</ref>. البته بین این سه رخداد عظیم، وجوه مشترک فراوانی وجود دارد<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگ‌نامه مهدویت (کتاب)|فرهنگ‌نامه مهدویت]]، ص۱۶۱ ـ ۱۶۲.</ref>.
===در روایات===
در روایتی از [[امام صادق]]{{ع}} آمده است: «[[خداوند]] از هرچیزی، چیزی را برگزیده است... و از روزها جمعه را [[اختیار]] کرده است»<ref>وسائل الشیعة، ج ۷، ص۳۷۵.</ref>.
در روایتی از [[رسول خدا]]{{صل}}، [[روز جمعه]] به عنوان [[سرور]] و آقای روزها معرفی شده است.<ref>وسائل الشیعة، ج ۷، ص۳۷۶.</ref> در [[روایات]] متعددی آمده است: جمعه روز [[عبادت]] و [[تقرّب]] به [[خدای متعال]] با [[عمل صالح]] و [[ترک گناه]] است و [[ثواب]] عبادت در این روز بیش از روزهای دیگر می‌باشد.<ref>وسائل الشیعة، ج ۷، ص۳۷۵ ـ ۳۸۲.</ref> از این رو، بر بسیار [[دعا کردن]]<ref>وسائل الشیعة، ج ۷، ص۳۸۳.</ref> و درخواست [[رحمت]] و [[آمرزش]] نمودن<ref>وسائل الشیعة، ج ۷، ص۳۷۹.</ref> در روز جمعه و بسیار [[صلوات]] فرستادن بر [[محمّد]] و [[آل محمّد]] در این روز سفارش شده است.<ref>وسائل الشیعة، ج ۷، ص۳۸۶.</ref> و نیز از [[امیر مؤمنان]]{{ع}} [[روایت]] شده که فرمود: «در روز جمعه [[ساعت]] مبارکی است که [[بنده]] در آن ساعت چیزی از [[خدا]] نمی‌خواهد مگر آنکه به او عطا می‌کند».<ref>وسائل الشیعة، ج ۷، ص۳۷۹.</ref>


== منابع ==
== منابع ==

نسخهٔ ‏۲۴ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۱۷:۱۴

مقدمه

اهمیت و فضیلت شب و روز جمعه در احادیث بسیاری بیان شده و اعمال و ادعیۀ فراوانی برای آن مقرر گشته است. برخی از احادیثی که در فضیلت روز جمعه وارد شده عبارت‌اند از:

  1. راوی می‌‌گوید: خدمت امام هادی (ع) رسیدم و گفتم: ای سید من! حدیثی از رسول خدا (ص) روایت شده که معنای آن را نمی‌‌فهمم. فرمودند: چیست‌؟ گفتم: «لَا تُعَادُوا الْأَیَّامَ فَتُعَادِیَکُمْ» یعنی با روزها دشمنی نکنید که آنها با شما دشمنی خواهند کرد. حضرت فرمودند: «مراد از ایام، ما هستیم مادامی که آسمان‌‌ها و زمین بپا‎ست. شنبه اسم رسول خدا (ص) و یکشنبه امیر المؤمنین (ع) و دوشنبه امام حسن و امام حسین (ع) و سه‌شنبه علی بن الحسین و محمد بن علی و جعفر بن محمد (ع) و چهارشنبه موسی بن جعفر و علی بن موسی و محمد بن علی (ع) و منم و پنجشنبه فرزندم حسن (ع) و جمعه فرزند فرزندم است و به سوی او اهل حق جمع می‎شوند و روزی است که در آن روز ظهور خواهد نمود»[۱].
  2. پیامبر اکرم (ص) فرمودند: «روز جمعه، بهترین روزها‌ست و نزد خداوند از روز عید قربان و عید فطر ارجمند‌تر است»[۲].
  3. امام باقر (ع) فرمودند: «خوبی و بدی در روز جمعه دو چندان می‌‌شود»[۳].
  4. پیامبر (ص) فرمودند: «خداوند در روز جمعه، ششصد هزار نفر را از آتش آزاد می‌‎سازد که همه مستحق دوزخ بوده‎اند»[۴].
  5. امام صادق (ع) فرمودند: «قائم ما اهل بیت در روز جمعه خروج می‌‏کند»[۵].[۶]
  6. در روایاتی آمده است: «روزی که پیامبر اکرم (ص) حضرت علی (ع) را در غدیر خم نصب فرمود، جمعه بود و روز قیام قائم (ع) جمعه خواهد بود و روز برپایی رستاخیز جمعه خواهد بود»[۷]. البته بین این سه رخداد عظیم، وجوه مشترک فراوانی وجود دارد[۸].

در روایات

در روایتی از امام صادق(ع) آمده است: «خداوند از هرچیزی، چیزی را برگزیده است... و از روزها جمعه را اختیار کرده است»[۹].

در روایتی از رسول خدا(ص)، روز جمعه به عنوان سرور و آقای روزها معرفی شده است.[۱۰] در روایات متعددی آمده است: جمعه روز عبادت و تقرّب به خدای متعال با عمل صالح و ترک گناه است و ثواب عبادت در این روز بیش از روزهای دیگر می‌باشد.[۱۱] از این رو، بر بسیار دعا کردن[۱۲] و درخواست رحمت و آمرزش نمودن[۱۳] در روز جمعه و بسیار صلوات فرستادن بر محمّد و آل محمّد در این روز سفارش شده است.[۱۴] و نیز از امیر مؤمنان(ع) روایت شده که فرمود: «در روز جمعه ساعت مبارکی است که بنده در آن ساعت چیزی از خدا نمی‌خواهد مگر آنکه به او عطا می‌کند».[۱۵]

منابع

پانویس

  1. ر.ک: حیدرزاده، عباس، فرهنگنامه آخرالزمان، ص۲۰۶.
  2. مجلسی، محمد باقر، بحار الانوار، ج ۸۹، ص ۳۶۷.
  3. «اَلْخَیْرُ وَ اَلشَّرُّ یُضَاعَفُ یَوْمَ اَلْجُمُعَةِ»؛ ابن بابویه، محمد بن علی، ثواب الاعمال، ج۲، ص۱۴۲.
  4. مجلسی، محمد باقر، بحار الانوار، ج ۸۹، ص ۲۶۸؛ ج ۵۹، ص ۳۶.
  5. «یخرج قائمنا أهل‌البیت یوم الجمعه»؛ مجلسی، محمد باقر، بحار الانوار، ج ۹۹، ص ۲۱۵.
  6. ر.ک: تونه‌ای، مجتبی، موعود‌نامه، ص ۲۵۰.
  7. .«وَ کَانَ الْیَوْمُ الَّذِی نَصَبَ فِیهِ ـ رَسُولُ اللَّهِ (ص) أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ (ع) ـ بِغَدِیرِ خُمٍ‏ یَوْمَ‏ الْجُمُعَةِ وَ قِیَامُ‏ الْقَائِمِ‏(ع) یَکُونُ فِی یَوْمِ الْجُمُعَةِ وَ تَقُومُ الْقِیَامَةُ فِی یَوْمِ الْجُمُعَة‏‏‏‏‏‏‏‏»؛ ابن بابویه، محمد بن علی، من لا یحضره الفقیه، ج۱، ص ۴۲۲.
  8. ر.ک: سلیمیان، خدامراد، فرهنگ‌نامه مهدویت، ص۱۶۱ ـ ۱۶۲.
  9. وسائل الشیعة، ج ۷، ص۳۷۵.
  10. وسائل الشیعة، ج ۷، ص۳۷۶.
  11. وسائل الشیعة، ج ۷، ص۳۷۵ ـ ۳۸۲.
  12. وسائل الشیعة، ج ۷، ص۳۸۳.
  13. وسائل الشیعة، ج ۷، ص۳۷۹.
  14. وسائل الشیعة، ج ۷، ص۳۸۶.
  15. وسائل الشیعة، ج ۷، ص۳۷۹.