اسب امام مهدی: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱۹: | خط ۱۹: | ||
{{ویرایش غیرنهایی}} | {{ویرایش غیرنهایی}} | ||
[[امام کاظم]] {{ع}} مرکب امام مهدی (ع) را بهترین، نیرومندترین و تندروترین وسیله سواری از چارپایان شمرده است | [[امام کاظم]] {{ع}} مرکب امام مهدی (ع) را بهترین، نیرومندترین و تندروترین وسیله سواری از چارپایان شمرده است. | ||
در روایتی از [[امام علی (ع)]] آمده است | در روایتی از [[امام علی (ع)]] آمده است پس از [[ظهور امام مهدی (ع)|ظهور]] و هنگام حرکت آن حضرت از [[نجف]] به سوی [[مسجد سهله]]، امام مهدی (ع) بر اسب دست و پا سفیدی سوار است که پیشانی سفید و درخشندهای دارد و همه درخشندگی آنرا چون چراغ و ستاره میبینند<ref>[[منتخب الاثر (کتاب)|منتخب الاثر]]، ص ۵۱۹؛ بحارالانوار، ج ۵۲، ص ۳۹۱.</ref>. [[امام صادق]] {{ع}} فرمودهاند گویی [[امام مهدی|قائم]] {{ع}} را در پشت نجف به چشم خود میبینم که بر اسب تیرهرنگی، سیاه و سفید که متمایل به مشکی است سوار است و در میان دو چشمش سفیدی خیرهکنندهای است<ref>بحارالانوار، ج ۵۲، ص ۳۲۵؛ غیبة نعمانى، ص ۳۰۹، به نقل از [[مجتبی تونهای|تونهای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص ۹۵.</ref>.<ref>[[مجتبی تونهای|تونهای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص ۹۵.</ref> | ||
==پرسش مستقیم== | ==پرسش مستقیم== | ||
نسخهٔ ۲۷ فوریهٔ ۲۰۲۱، ساعت ۰۸:۲۵
متن این جستار آزمایشی و غیرنهایی است. برای اطلاع از اهداف و چشم انداز این دانشنامه به صفحه آشنایی با دانشنامه مجازی امامت و ولایت مراجعه کنید.
امام کاظم (ع) مرکب امام مهدی (ع) را بهترین، نیرومندترین و تندروترین وسیله سواری از چارپایان شمرده است.
در روایتی از امام علی (ع) آمده است پس از ظهور و هنگام حرکت آن حضرت از نجف به سوی مسجد سهله، امام مهدی (ع) بر اسب دست و پا سفیدی سوار است که پیشانی سفید و درخشندهای دارد و همه درخشندگی آنرا چون چراغ و ستاره میبینند[۱]. امام صادق (ع) فرمودهاند گویی قائم (ع) را در پشت نجف به چشم خود میبینم که بر اسب تیرهرنگی، سیاه و سفید که متمایل به مشکی است سوار است و در میان دو چشمش سفیدی خیرهکنندهای است[۲].[۳]
پرسش مستقیم
منابع
پانویس
- ↑ منتخب الاثر، ص ۵۱۹؛ بحارالانوار، ج ۵۲، ص ۳۹۱.
- ↑ بحارالانوار، ج ۵۲، ص ۳۲۵؛ غیبة نعمانى، ص ۳۰۹، به نقل از تونهای، مجتبی، موعودنامه، ص ۹۵.
- ↑ تونهای، مجتبی، موعودنامه، ص ۹۵.