نماز امام زمان

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت
پرش به ناوبری پرش به جستجو
متن این جستار آزمایشی است؛ امید می رود در آینده نه چندان دور آماده شود. برای اطلاع از جزئیات بیشتر به بانک جامع پرسش و پاسخ مهدویت مراجعه کنید.

مقدمه

نماز امام زمان در موعودنامه

  • نماز حضرت صاحب الزمان(ع) دو رکعت است. در هر رکعت سوره حمد را تا ﴿إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَإِيَّاكَ نَسْتَعِينُ می‌خوانی و چون به این آیه رسیدی آن را صد مرتبه می‌گویی و در مرتبه آخر، سوره را تمام می‌کنی. سپس ﴿قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ را یک بار می‌خوانی و چون از نماز فارغ شدی این دعا را می‌خوانی: "اللَّهُمَّ عَظُمَ الْبَلَاءُ، وَ بَرِحَ الْخَفَاءُ، وَ انْكَشَفَ الْغِطَاءُ..." تا آخر[۹].

پرسش‌های وابسته

جستارهای وابسته

منابع

پانویس

Icon4.png با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل می‌شوید:  

  1. " رَكْعَتَانِ‏ فِي‏ كُلِ‏ رَكْعَةٍ الْحَمْدُ مَرَّةً وَ مِائَةَ مَرَّةٍ إِيَّاكَ‏ نَعْبُدُ وَ إِيَّاكَ‏ نَسْتَعِينُ‏ وَ يُصَلِّي‏ عَلَى‏ النَّبِيِ‏ (ص) مِائَةَ مَرَّةٍ بَعْدَ كُلِّ صَلَاةٍ مِنْ هَذِهِ الصَّلَوَاتِ ثُمَّ يَسْأَلُ اللَّهَ حَاجَتَهُ"، قطب الدین راوندی، الدعوات، ص ۸۹
  2. " صَلَاةُ الْحُجَّةِ (ع) رَكْعَتَانِ‏ يَقْرَأُ فِي‏ كُلِ‏ رَكْعَةٍ إِلَى‏ إِيَّاكَ‏ نَعْبُدُ وَ إِيَّاكَ‏ نَسْتَعِينُ‏- ثُمَ‏ يَقُولُ‏ مِائَةَ مَرَّةٍ إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَ إِيَّاكَ نَسْتَعِينُ‏- ثُمَّ يُتِمُّ قِرَاءَةَ الْفَاتِحَةِ- وَ يَقْرَأُ بَعْدَهَا الْإِخْلَاصَ مَرَّةً وَاحِدَةً ثُمَّ يَدْعُو عَقِيبَهَا فَيَقُولُ اللَّهُمَّ عَظُمَ الْبَلَاء"، سید بن طاوس، جمال الاسبوع، ص ۲۸۸
  3. کفعمی، البلد الامین، ص ۱۶۴
  4. شیخ حر عاملی، وسائل الشیعة، ج ۸، ص ۱۸۴، ح ۱۰۳۷۴
  5. محمد باقر مجلسی، بحار الانوار، ج ۸۸، ص ۱۸۹
  6. محدث نوری، مستدرک الوسائل، ج ۶، ص ۳۸۲، ح ۷۰۴۲- ۱۰
  7. " مَنْ كَانَ لَهُ إِلَى اللَّهِ حَاجَةٌ فَلْيَغْسِلْ لَيْلَةَ الْجُمُعَةِ بَعْدَ نِصْفِ اللَّيْلِ وَ يَأْتِي مُصَلَّاهُ وَ يُصَلِّي رَكْعَتَيْنِ يَقْرَأُ فِي الرَّكْعَةِ الْأُولَى الْحَمْدَ فَإِذَا بَلَغَ ﴿ إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَإِيَّاكَ نَسْتَعِينُ ‏ يُكَرِّرُهَا مِائَةَ مَرَّةٍ وَ يُتَمِّمُ فِي الْمِائَةِ إِلَى آخِرِهَا وَ يَقْرَأُ سُورَةَ التَّوْحِيدِ مَرَّةً وَاحِدَةً ثُمَّ يَرْكَعُ وَ يَسْجُدُ وَ يُسَبِّحُ‏ فِيهَا سَبْعَةً سَبْعَةً وَ يُصَلِّي‏ الرَّكْعَةَ الثَّانِيَةَ عَلَى‏ هَيْئَتِهِ‏ "، محدث نوری، مستدرک الوسائل، ج ۶، ص ۷۵
  8. سلیمیان، خدامراد، فرهنگ‌نامه مهدویت، ص: ۴۴۹ - ۴۵۱.
  9. مجتبی تونه‌ای، موعودنامه، ص:۷۳۷.