غصب خلافت: تفاوت میان نسخهها
جز (ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{پانویس2}} +{{پانویس}})) |
جز (ربات: جایگزینی خودکار متن (-<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">\n: +)) |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{امامت}} | {{امامت}} | ||
<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">این مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی میشود:</div> | |||
<div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">[[غصب خلافت در حدیث]] - [[غصب خلافت در کلام اسلامی]]</div> | |||
<div style="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسشهای عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[غصب خلافت (پرسش)]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div> | |||
<div style="padding: 0.4em 0em 0.0em;"> | <div style="padding: 0.4em 0em 0.0em;"> | ||
نسخهٔ ۱۱ نوامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۰:۱۷
این مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی میشود:
در این باره، تعداد بسیاری از پرسشهای عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل غصب خلافت (پرسش) قابل دسترسی خواهند بود.
غصب خلافت جانشینی پیامبر اکرم و پیشوایی امّت پس از آن حضرت، امری تعیینی از سوی خداست. بارها از جمله در غدیر خم، رسول خدا(ص) جانشین خود را تعیین کرد و علی(ع) را به خلافت نصب نمود و از مردم هم بیعت گرفت[۱].
مقدمه
- پس از پیامبر، توطئهای در سقیفه شکل گرفت و امیر المؤمنین را از صحنه کنار زدند و با دیگری بیعت کردند و این نقطۀ انحراف، سبب شد که امامان معصوم از اهل بیت در دورهها و قرنهای بعدی هم مظلوم و از حق خود محروم شدند. امامان، پیوسته مدّعی این حق بودند و برای اثبات آن برای خود و غصب آن توسط دیگران احتجاج میکردند. حضرت علی(ع) در خطبه شقشقیه میفرماید: اری تراثی نهبا[۲] میراث خلافت را که از آن من بود، غارتشده میبینم. در جای دیگر میفرماید: اجمعوا علی منازعتی أمرا هو لی[۳] با من به منازعۀ حق و حکومتی برخاستند و هماهنگ شدند که از آن من است. در جای دیگر خود را به خلافت شایستهتر میداند و کوتاه آمدن خود را برای مراعات مصلحت مسلمین و حفظ وحدت میداند[۴] و در موردی اهل بیت را محور و مدار دین و رهبری و شایستۀ وصایت و وراثت معرفی کرده، و به خلافت رسیدن خویش را بازگشت حق به صاحب حق میداند.[۵] غصب خلافت از آل پیغمبر، بزرگترین ظلمی بود که هم به اهل بیت شد، هم به امّت محمّدی، چراکه زیان آن به همۀ مسلمین رسید و مصالح اسلام و امّت در پای ریاستطلبی و قبیلهگرایی عدّهای قربانی شد. شیعه پیوسته بر ضدّ این غصب خروشیده و شاعران متعهد شیعی سقیفه را به محاکمه کشیدهاند. حتی در خطبۀ حضرت زهرا(ع) در مسجد نبوی نیز از آن غصب و کنار نهادن علی(ع) انتقاد شده است.[۶] امام حسین(ع) نیز به نقل از رسول خدا که فرموده است انّ الخلافة محرّمة علی آل أبی سفیان[۷]، خلافت یزید را نامشروع میدانست و با او بیعت نکرد. خانهنشینی علی، آغاز یک تاریخ هولناک و خونین است و بیعت سقیفه، که آرام و هوشیارانه آغاز شد، بیعتهای خونینی را به دنبال خواهد داشت و فدک، سرآغاز غصبهای بزرگ و ستمهای بزرگ فردا خواهد بود. فردا، سیاه و هولناک و خونین است و فرداها و فرداها و فرداها و غارتها و قتلعامها، و "خلافتهای فردا" مصیبتی بزرگ برای اسلام، فاجعهای سنگین برای بشریّت.[۸][۹].
جستارهای وابسته
منابع
پانویس
با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل میشوید:
- ↑ محدثی، جواد، فرهنگ غدیر، ص۴۴۶.
- ↑ نهج البلاغه، صبحی صالح، خطبۀ ۳
- ↑ نهج البلاغه، صبحی صالح، خطبۀ ۱۷۲
- ↑ نهج البلاغه، صبحی صالح، خطبۀ ۷۴
- ↑ نهج البلاغه، صبحی صالح، خطبۀ ۲
- ↑ دربارۀ فتنههای پس از پیامبر، ر. ک: «بحار الأنوار»، ج ۲۸ به بعد
- ↑ موسوعة کلمات الامام الحسین، ص ۲۸۵
- ↑ فاطمه فاطمه است، شریعتی، ص ۱۷۹
- ↑ محدثی، جواد، فرهنگ غدیر، ص۴۴۶.