قیام مختار: تفاوت میان نسخه‌ها

== آشنایی اجمالی با مختار ==

[[مختار بن ابی عبیده ثقفی]]، پنج سال پس از [[حادثه کربلا]] و یک سال پس از [[نهضت توّابین]]، در [[سال ۶۶ هجری]] در [[کوفه]] [[قیام]] کرد. [[هدف]] [[نهضت]] او [[خون‌خواهی حسین]] {{ع}} و [[انتقام]] از [[قاتلان شهدای کربلا]] و [[جنایتکاران]] [[حادثه عاشورا]] بود. قیام او و خونخواهی‌اش موجب [[خرسندی]] [[ائمّه]] بود. از [[امام باقر]] {{ع}} [[روایت]] شده که: {{متن حدیث|لاَ تَسُبُّوا الْمُخْتَارَ فَإِنَّهُ قَدْ قَتَلَ قَتَلَتَنَا وَ طَلَبَ بِثَأْرِنَا}}<ref>بحار الأنوار، ج ۴۵، ص۳۴۳.</ref>. مختار را [[ناسزا]] نگویید،؛ چراکه او [[قاتلان]] ما را کشت و به [[خون‌خواهی]] ما برخاست. خلاصه‌ای از قیام او (طبق [[نفس المهموم]]) چنین است:

مختار، در ۱۴ [[ربیع الاول]] [[سال ۶۶]] در کوفه قیام کرد و [[عبد الله بن مطیع]] را که [[کارگزار]] [[عبد الله بن زبیر]] بود بیرون نمود. آغاز قیامشان با [[شعار]] «[[یا منصور امت]]» و «[[یا لثارات الحسین]]» بود. درگیری‌های [[سختی]] در محلّه‌ها و میدان‌های کوفه پیش آمد. گروه‌هایی کشته و گروه‌هایی [[تسلیم]] شدند و مختار وارد قصر شد و فردایش برای [[مردم]] [[سخنرانی]] کرد، [[اشراف کوفه]] با او [[بیعت]] کردند. مختار پس از [[استیلا]] بر اوضاع، یکایک [[قاتلان حسین]] {{ع}} را دستگیر می‌‌کرد و می‌‌کشت. نیروهایی هم به اطراف می‌‌فرستاد تا هم بر آن مناطق استیلا یابد و هم جنایتکاران را گرفته و به [[کیفر]] رساند. مدّت‌ها این تحرّکات و دستگیری‌ها و [[نبرد]] با [[مقاومت]] کنندگان از طرفداران [[بنی امیّه]] ادامه داشت. مختار موفق شد کسانی چون [[عمر سعد]]، [[شمر]]، [[ابن زیاد]]، [[خولی]]، [[سنان]]، [[حرمله]]، [[حکیم بن طفیل]]، [[منقذ بن مره]]، [[زید بن رقاد]]، [[زیاد بن مالک]]، [[مالک بن بشر]]، [[عبد الله بن اسید]]، [[عمرو بن حجاج]] و بسیاری از کسان را که در [[کربلا]] دستشان به [[خون شهدا]] [[آلوده]] بود از دم تیغ گذراند و پیکرشان را بسوزاند و یا در مقابل سگ‌ها بیندازد<ref>برگرفته و تلخیص شده از: در کربلا چه گذشت (ترجمه نفس المهموم)، ص۷۷۶ به بعد.</ref>. مختار، سر «ابن زیاد» را به [[مدینه]] نزد [[محمد حنفیه]] فرستاد، او هم آن سر را پیش [[امام سجاد]] {{ع}} آورد. آن [[حضرت]] مشغول [[غذا خوردن]] بود. با دیدن این صحنه، [[سجده شکر]] به جای آورد و فرمود: {{متن حدیث|الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَدْرَكَ لِي ثَارِي مِنْ أَعْدَائِي، وَ جَزَى اللَّهُ الْمُخْتَارَ خَيْراً}}<ref>معالی السبطین، ج ۲، ص۲۶۰.</ref>. مختار، هجده ماه [[حکومت]] کرد (تا ۱۴ [[رمضان]] [[سال ۶۷]]) و در سنّ ۶۷ سالگی در درگیری با [[سپاهیان]] [[عبد الله بن زبیر]] به [[شهادت]] رسید<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|فرهنگ عاشورا]]، ص۱۷۱.</ref>.

== [[یاری]] [[زنان]] به [[نهضت]] [[مختار ثقفی]] ==

[[قیام]] مختار با [[شعار]] {{عربی|"یَا لَثَارَاتِ الْحُسَیْنِ"}}، در سال ۶۶ هجری، تحولی بزرگ و [[تاریخی]] بود که پس از رویداد [[کربلا]] به وقوع پیوست. قیام مختار موجب خوش حالی [[اهل بیت امام حسین]] {{ع}} در [[مدینه]] شد، تا جایی که یکی از [[دختران]] [[امام علی]] می‌گوید: هیچ یک از زنان [[بنی‌هاشم]]، پس از رویداد کربلا خود را [[آرایش]] نکرد، تا این که مختار سر [[ابن زیاد]] را برای ما فرستاد<ref>بحارالانوار، ج۴۵، ص۳۸۶؛ تنقیح المقال، ج۳، ص۲۰۴.</ref>.  

از [[امام صادق]] {{ع}} نیز [[روایت]] شده که پس از [[حادثه کربلا]] هیچ زنی از [[بنی هاشم]] خود را آرایش نکرد و [[اهل بیت]] در [[ماتم]] بودند و پنج سال تمام، دودی از [[خانه]] بنی‌هاشم دیده نشد (غذای گرم تهیه نکردند و این کنایه از [[غم]] و [[اندوه]] است) تا این که ابن زیاد کشته شد<ref>بحارالانوار، ج۴۵، ص۳۸۴.</ref>.