توحید عبادی در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

نسخهٔ کنونی تا ‏۱۶ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۳۸

مقدمه

یکی از اقسام و مراتب توحید، اختصاص عبادت و پرستش به خداوند متعال می‌باشد که از آن به «توحید عبادی» تعبیر می‌شود. اینجا برای توضیح بیشتر مدعا نخست مقصود خود از «عبادت» را روشن می‌کنیم: «عبادت»، هرگونه خضوع، کرنش و پرستش شیء یا کسی است به این اعتقاد که او خدا و دارای سلطه و سلطنت بر امور جهان یا بخشی از آن است. چنان‌که عرب جاهلی در عرض الله الهه‌هایی داشتند که معتقد بودند آنها بر امور جهان سلطه و اختیار دارند؛ لذا عبادت و پرستش خود را به آنها متوجه نموده و از آنان عزت، شفاعت و نصرت طلب می‌نمودند. برخی آیات به این نوع شرک در عبادت تصریح دارند.

﴿وَاتَّخَذُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ آلِهَةً لِيَكُونُوا لَهُمْ عِزًّا﴾^[۱]؛
﴿وَاتَّخَذُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ آلِهَةً لَعَلَّهُمْ يُنْصَرُونَ﴾^[۲].

مسئله عبادت به سوی یک خدا یا خدایان متعدد بر اعتقاد به توحید ربوبی یا انکار آن مبتنی است، کسانی که بر توحید افعالی و ربوبی اعتقاد دارند، هیچ داعی و توجیهی برای عبادت غیر خدا ندارند، اما معتقدان به ارباب و خدایان متعدد در تدبیر و اداره جهان معبود خودشان را همان الهه‌های خود قرار دادند^[۳].

ادله توحید عبادی

قرآن به ادله انحصار عبادت برای الله تصریح داشته که اینجا به اختصار بسنده می‌‌شود:

۱. خالقیت: عبادت و کرنش به عنوان خدایی تنها در برابر خدایی سزاوار است که آفریننده و فیاض اصل هستی و حیات ما و وجود دیگر موجودات باشد، از آنجا که خالق و آفریننده منحصر جهان و وجود ما به عنوان «عابد» تنها خداوند می‌باشد؛ لذا معبود واقعی و منحصر نیز او باید باشد. این وجه استدلال در بعضی آیات دال بر توحید عبادی مورد استفاده قرار گرفته است:

﴿يَا أَيُّهَا النَّاسُ اعْبُدُوا رَبَّكُمُ الَّذِي خَلَقَكُمْ﴾^[۴].
﴿ذَلِكُمُ اللَّهُ رَبُّكُمْ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ خَالِقُ كُلِّ شَيْءٍ فَاعْبُدُوهُ﴾^[۵].
﴿لَا تَسْجُدُوا لِلشَّمْسِ وَلَا لِلْقَمَرِ وَاسْجُدُوا لِلَّهِ الَّذِي خَلَقَهُنَّ﴾^[۶].
﴿وَمَا لِيَ لَا أَعْبُدُ الَّذِي فَطَرَنِي وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ﴾^[۷].

آیات فوق ضمن امر به عبادت خدا و نهی از عبادت غیر خدا به تعلیل چنین امری می‌پردازد و دلیل آن را وصف خالقیت خداوند برای همه انسان‌ها و همه اشیاء بیان می‌کند. از مفهوم آن آیات برمی‌آید که چون خدایان مشرکان خالق هیچ چیز و همچنین قادر و مؤثر در امور جهان نیستند، در خور عبادت نیستند. آیات دال بر این نکته در توحید ربوبی گذشت.

۲. ربوبیت: چنان که اشاره رفت با پذیرفتن توحید ربوبی، دیگر به تصور الهه‌ها و خدایان متعدد مجالی باقی نمی‌ماند تا مورد پرستش و عبادت قرار گیرد، وقتی پذیرفته شود که همه فعل و آثار جهان به خداوند واحد مستند است، عقل هیچ توجیهی برای عبادت غیر خداوند نمی‌بیند؛ چراکه عبادت به خدایان متعدد باید به دلیل اعتقاد به قدرت و تأثیر آنها بر جهان و انسان باشد و با بطلان این پیش‌فرض اصلاً خدایانی وجود ندارد، تا مورد عبادت قرار گیرند.

بعضی آیات در تعلیل توحید عبادی به مسئله رب اشاره داشتند:

﴿يَا أَيُّهَا النَّاسُ اعْبُدُوا رَبَّكُمُ﴾^[۸].
﴿وَإِنَّ اللَّهَ رَبِّي وَرَبُّكُمْ فَاعْبُدُوهُ﴾^[۹].

برخی دیگر از آیات در استدلال به توحید عبادی به جای تکیه به عنوان «رب» به لازمه، یعنی افعال و سلطه تام آن بر جهان استشهاد نموده است:

﴿أَعْبُدُ اللَّهَ الَّذِي يَتَوَفَّاكُمْ﴾^[۱۰].
﴿وَلِلَّهِ غَيْبُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَإِلَيْهِ يُرْجَعُ الْأَمْرُ كُلُّهُ فَاعْبُدْهُ﴾^[۱۱]. مفهوم این آیات این است که عبادت خدایان مدعی که هیچ فعل و اثری از آنان برنمی‌آید سزاوار انسان نیست.
﴿قُلْ أَنَدْعُو مِنْ دُونِ اللَّهِ مَا لَا يَنْفَعُنَا وَلَا يَضُرُّنَا﴾^[۱۲].
﴿وَيَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ مَا لَا يَضُرُّهُمْ وَلَا يَنْفَعُهُمْ وَيَقُولُونَ هَؤُلَاءِ شُفَعَاؤُنَا عِنْدَ اللَّهِ﴾^[۱۳].
﴿وَلَا تَدْعُ مِنْ دُونِ اللَّهِ مَا لَا يَنْفَعُكَ وَلَا يَضُرُّكَ﴾^[۱۴].^[۱۵]

منابع

قدردان قراملکی، محمد حسن، قرآن و علم کلام

پانویس

↑ «و به جای خداوند خدایانی گزیدند تا برای آنان مایه عزت باشند» سوره مریم، آیه ۸۱.
↑ «و به جای خداوند خدایانی برگزیدند بدین امید که یاوری شوند» سوره یس، آیه ۷۴.
↑ قدردان قراملکی، محمد حسن، قرآن و علم کلام، ص ۳۰۶.
↑ «ای مردم! پروردگارتان را بپرستید که شما و پیشینیانتان را آفرید» سوره بقره، آیه ۲۱.
↑ «این است خداوند پروردگار شما، خدایی جز او نیست، آفریننده هر چیزی است پس او را بپرستید» سوره انعام، آیه ۱۰۲.
↑ «به خورشید و ماه سجده نبرید و به خداوندی که آنها را آفریده است سجده برید» سوره فصلت، آیه ۳۷.
↑ «و چرا باید کسی را نپرستم که مرا آفریده است و به سوی او بازگردانده می‌شوید؟» سوره یس، آیه ۲۲.
↑ «ای مردم! پروردگارتان را بپرستید» سوره بقره، آیه ۲۱.
↑ «و بی‌گمان خداوند پروردگار من و شماست، او را بپرستید!» سوره مریم، آیه ۳۶.
↑ «خداوندی را می‌پرستم که جان شما را می‌ستاند» سوره یونس، آیه ۱۰۴.
↑ «و نهان آسمان‌ها و زمین از آن خداوند است و همه کارها بدو باز گردانده می‌شود پس او را بپرست» سوره هود، آیه ۱۲۳.
↑ «بگو آیا به جای خداوند کسی را (به پرستش) بخوانیم که نه به ما سود می‌رساند و نه زیان می‌زند» سوره انعام، آیه ۷۱.
↑ «و به جای خداوند چیزی را می‌پرستند که نه زیانی به آنان می‌رساند و نه سودی و می‌گویند اینان میانجی‌های ما نزد خداوندند» سوره یونس، آیه ۱۸.
↑ «و به جای خداوند چیزی را (به پرستش) مخوان که نه تو را سودی می‌رساند و نه زیانی» سوره یونس، آیه ۱۰۶؛ ﴿قُلْ مَنْ رَبُّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ قُلِ اللَّهُ قُلْ أَفَاتَّخَذْتُمْ مِنْ دُونِهِ أَوْلِيَاءَ لَا يَمْلِكُونَ لِأَنْفُسِهِمْ نَفْعًا وَلَا ضَرًّا قُلْ هَلْ يَسْتَوِي الْأَعْمَى وَالْبَصِيرُ أَمْ هَلْ تَسْتَوِي الظُّلُمَاتُ وَالنُّورُ أَمْ جَعَلُوا لِلَّهِ شُرَكَاءَ خَلَقُوا كَخَلْقِهِ فَتَشَابَهَ الْخَلْقُ عَلَيْهِمْ قُلِ اللَّهُ خَالِقُ كُلِّ شَيْءٍ وَهُوَ الْوَاحِدُ الْقَهَّارُ﴾ «بگو: پروردگار آسمان‌ها و زمین کیست؟ بگو: خداوند؛ بگو: آیا در برابر او سرورانی گزیده‌اید که هیچ سود و زیانی برای خویش در اختیار ندارند؟ بگو: آیا نابینا و بینا برابر است؟ یا تیرگی‌ها با روشنایی برابرند؟ یا برای خداوند شریک‌هایی تراشیده‌اند که همانند آفرینش او را آفریده‌اند بنابراین (این دو)آفرینش بر آنان مشتبه شده است؟ بگو خداوند آفریننده هر چیز است و اوست که یگانه دادفرماست» سوره رعد، آیه ۱۶؛ ﴿أَمْ لَهُمْ آلِهَةٌ تَمْنَعُهُمْ مِنْ دُونِنَا لَا يَسْتَطِيعُونَ نَصْرَ أَنْفُسِهِمْ وَلَا هُمْ مِنَّا يُصْحَبُونَ﴾ «آیا خدایانی دارند که آنان را در برابر ما نگهداری می‌کنند؟ آنها به خویش یاری نمی‌توانند کرد و از سوی ما نیز همراهی نمی‌شوند» سوره انبیاء، آیه ۴۳؛ ﴿إِنَّمَا تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ أَوْثَانًا وَتَخْلُقُونَ إِفْكًا إِنَّ الَّذِينَ تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ لَا يَمْلِكُونَ لَكُمْ رِزْقًا فَابْتَغُوا عِنْدَ اللَّهِ الرِّزْقَ وَاعْبُدُوهُ وَاشْكُرُوا لَهُ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ﴾ «تنها بت‌هایی را به جای خداوند می‌پرستید و دروغی فرا می‌بافید؛ بی‌گمان کسانی که به جای خداوند می‌پرستید اختیار روزی شما را ندارند، روزی را نزد خداوند بجویید و او را بپرستید و او را سپاس گزارید که به سوی او باز گردانده می‌شوید» سوره عنکبوت، آیه ۱۷؛ ﴿وَيَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ مَا لَا يَمْلِكُ لَهُمْ رِزْقًا مِنَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ شَيْئًا وَلَا يَسْتَطِيعُونَ﴾ «و به جای خداوند چیزهایی را می‌پرستند که (در هیچ یک) از آسمان‌ها و زمین نه اختیار هیچ رزقی را برای آنان دارند و نه می‌توانند داشته باشند» سوره نحل، آیه ۷۳؛ ﴿يُولِجُ اللَّيْلَ فِي النَّهَارِ وَيُولِجُ النَّهَارَ فِي اللَّيْلِ وَسَخَّرَ الشَّمْسَ وَالْقَمَرَ كُلٌّ يَجْرِي لِأَجَلٍ مُسَمًّى ذَلِكُمُ اللَّهُ رَبُّكُمْ لَهُ الْمُلْكُ وَالَّذِينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ مَا يَمْلِكُونَ مِنْ قِطْمِيرٍ﴾ «از شب می‌کاهد و بر روز می‌افزاید و از روز می‌کاهد و بر شب می‌افزاید و خورشید و ماه را رام کرده است، هر یک تا زمانی معیّن روان است، این است خداوند پروردگار شما که فرمانفرمایی، او راست و کسانی را که به جای او (به پرستش) می‌خوانید سر مویی اختیار ندارند» سوره فاطر، آیه ۱۳؛ ﴿إِذْ قَالَ لِأَبِيهِ يَا أَبَتِ لِمَ تَعْبُدُ مَا لَا يَسْمَعُ وَلَا يُبْصِرُ وَلَا يُغْنِي عَنْكَ شَيْئًا﴾ «هنگامی که به پدر خویش گفت: ای پدر! چرا چیزی را می‌پرستی که نه می‌شنود و نه می‌بیند و نه هیچ به کار تو می‌آید؟» سوره مریم، آیه ۴۲؛ ﴿إِنَّ الَّذِينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ عِبَادٌ أَمْثَالُكُمْ فَادْعُوهُمْ فَلْيَسْتَجِيبُوا لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ﴾ «بی‌گمان کسانی که شما به جای خداوند (به پرستش) می‌خوانید بندگانی چون خود شمایند؛ بخوانیدشان! پس اگر راست می‌گویید باید به شما پاسخ دهند» سوره اعراف، آیه ۱۹۴.
↑ قدردان قراملکی، محمد حسن، قرآن و علم کلام، ص ۳۰۷.

[1] «و به جای خداوند خدایانی گزیدند تا برای آنان مایه عزت باشند» سوره مریم، آیه ۸۱.

[2] «و به جای خداوند خدایانی برگزیدند بدین امید که یاوری شوند» سوره یس، آیه ۷۴.

[3] قدردان قراملکی، محمد حسن، قرآن و علم کلام، ص ۳۰۶.

[4] «ای مردم! پروردگارتان را بپرستید که شما و پیشینیانتان را آفرید» سوره بقره، آیه ۲۱.

[5] «این است خداوند پروردگار شما، خدایی جز او نیست، آفریننده هر چیزی است پس او را بپرستید» سوره انعام، آیه ۱۰۲.

[6] «به خورشید و ماه سجده نبرید و به خداوندی که آنها را آفریده است سجده برید» سوره فصلت، آیه ۳۷.

[7] «و چرا باید کسی را نپرستم که مرا آفریده است و به سوی او بازگردانده می‌شوید؟» سوره یس، آیه ۲۲.

[8] «ای مردم! پروردگارتان را بپرستید» سوره بقره، آیه ۲۱.

[9] «و بی‌گمان خداوند پروردگار من و شماست، او را بپرستید!» سوره مریم، آیه ۳۶.

[10] «خداوندی را می‌پرستم که جان شما را می‌ستاند» سوره یونس، آیه ۱۰۴.

[11] «و نهان آسمان‌ها و زمین از آن خداوند است و همه کارها بدو باز گردانده می‌شود پس او را بپرست» سوره هود، آیه ۱۲۳.

[12] «بگو آیا به جای خداوند کسی را (به پرستش) بخوانیم که نه به ما سود می‌رساند و نه زیان می‌زند» سوره انعام، آیه ۷۱.

[13] «و به جای خداوند چیزی را می‌پرستند که نه زیانی به آنان می‌رساند و نه سودی و می‌گویند اینان میانجی‌های ما نزد خداوندند» سوره یونس، آیه ۱۸.

[14] «و به جای خداوند چیزی را (به پرستش) مخوان که نه تو را سودی می‌رساند و نه زیانی» سوره یونس، آیه ۱۰۶؛ ﴿قُلْ مَنْ رَبُّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ قُلِ اللَّهُ قُلْ أَفَاتَّخَذْتُمْ مِنْ دُونِهِ أَوْلِيَاءَ لَا يَمْلِكُونَ لِأَنْفُسِهِمْ نَفْعًا وَلَا ضَرًّا قُلْ هَلْ يَسْتَوِي الْأَعْمَى وَالْبَصِيرُ أَمْ هَلْ تَسْتَوِي الظُّلُمَاتُ وَالنُّورُ أَمْ جَعَلُوا لِلَّهِ شُرَكَاءَ خَلَقُوا كَخَلْقِهِ فَتَشَابَهَ الْخَلْقُ عَلَيْهِمْ قُلِ اللَّهُ خَالِقُ كُلِّ شَيْءٍ وَهُوَ الْوَاحِدُ الْقَهَّارُ﴾ «بگو: پروردگار آسمان‌ها و زمین کیست؟ بگو: خداوند؛ بگو: آیا در برابر او سرورانی گزیده‌اید که هیچ سود و زیانی برای خویش در اختیار ندارند؟ بگو: آیا نابینا و بینا برابر است؟ یا تیرگی‌ها با روشنایی برابرند؟ یا برای خداوند شریک‌هایی تراشیده‌اند که همانند آفرینش او را آفریده‌اند بنابراین (این دو)آفرینش بر آنان مشتبه شده است؟ بگو خداوند آفریننده هر چیز است و اوست که یگانه دادفرماست» سوره رعد، آیه ۱۶؛ ﴿أَمْ لَهُمْ آلِهَةٌ تَمْنَعُهُمْ مِنْ دُونِنَا لَا يَسْتَطِيعُونَ نَصْرَ أَنْفُسِهِمْ وَلَا هُمْ مِنَّا يُصْحَبُونَ﴾ «آیا خدایانی دارند که آنان را در برابر ما نگهداری می‌کنند؟ آنها به خویش یاری نمی‌توانند کرد و از سوی ما نیز همراهی نمی‌شوند» سوره انبیاء، آیه ۴۳؛ ﴿إِنَّمَا تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ أَوْثَانًا وَتَخْلُقُونَ إِفْكًا إِنَّ الَّذِينَ تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ لَا يَمْلِكُونَ لَكُمْ رِزْقًا فَابْتَغُوا عِنْدَ اللَّهِ الرِّزْقَ وَاعْبُدُوهُ وَاشْكُرُوا لَهُ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ﴾ «تنها بت‌هایی را به جای خداوند می‌پرستید و دروغی فرا می‌بافید؛ بی‌گمان کسانی که به جای خداوند می‌پرستید اختیار روزی شما را ندارند، روزی را نزد خداوند بجویید و او را بپرستید و او را سپاس گزارید که به سوی او باز گردانده می‌شوید» سوره عنکبوت، آیه ۱۷؛ ﴿وَيَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ مَا لَا يَمْلِكُ لَهُمْ رِزْقًا مِنَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ شَيْئًا وَلَا يَسْتَطِيعُونَ﴾ «و به جای خداوند چیزهایی را می‌پرستند که (در هیچ یک) از آسمان‌ها و زمین نه اختیار هیچ رزقی را برای آنان دارند و نه می‌توانند داشته باشند» سوره نحل، آیه ۷۳؛ ﴿يُولِجُ اللَّيْلَ فِي النَّهَارِ وَيُولِجُ النَّهَارَ فِي اللَّيْلِ وَسَخَّرَ الشَّمْسَ وَالْقَمَرَ كُلٌّ يَجْرِي لِأَجَلٍ مُسَمًّى ذَلِكُمُ اللَّهُ رَبُّكُمْ لَهُ الْمُلْكُ وَالَّذِينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ مَا يَمْلِكُونَ مِنْ قِطْمِيرٍ﴾ «از شب می‌کاهد و بر روز می‌افزاید و از روز می‌کاهد و بر شب می‌افزاید و خورشید و ماه را رام کرده است، هر یک تا زمانی معیّن روان است، این است خداوند پروردگار شما که فرمانفرمایی، او راست و کسانی را که به جای او (به پرستش) می‌خوانید سر مویی اختیار ندارند» سوره فاطر، آیه ۱۳؛ ﴿إِذْ قَالَ لِأَبِيهِ يَا أَبَتِ لِمَ تَعْبُدُ مَا لَا يَسْمَعُ وَلَا يُبْصِرُ وَلَا يُغْنِي عَنْكَ شَيْئًا﴾ «هنگامی که به پدر خویش گفت: ای پدر! چرا چیزی را می‌پرستی که نه می‌شنود و نه می‌بیند و نه هیچ به کار تو می‌آید؟» سوره مریم، آیه ۴۲؛ ﴿إِنَّ الَّذِينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ عِبَادٌ أَمْثَالُكُمْ فَادْعُوهُمْ فَلْيَسْتَجِيبُوا لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ﴾ «بی‌گمان کسانی که شما به جای خداوند (به پرستش) می‌خوانید بندگانی چون خود شمایند؛ بخوانیدشان! پس اگر راست می‌گویید باید به شما پاسخ دهند» سوره اعراف، آیه ۱۹۴.

[15] قدردان قراملکی، محمد حسن، قرآن و علم کلام، ص ۳۰۷.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]

[۷]

[۸]

[۹]

[۱۰]

[۱۱]

[۱۲]

[۱۳]

[۱۴]

[۱۵]

@@ خط ۷: / خط ۷: @@
 == مقدمه ==
-یکی از اقسام و [[مراتب توحید]]، اختصاص [[عبادت]] و [[پرستش]] به [[خداوند متعال]] می‌باشد که از آن به «[[توحید عبادی]]» تعبیر می‌شود. اینجا برای توضیح بیشتر مدعا نخست مقصود خود از «عبادت» را روشن می‌کنیم:
+یکی از اقسام و مراتب توحید، اختصاص [[عبادت]] و [[پرستش]] به [[خداوند متعال]] می‌باشد که از آن به «[[توحید عبادی]]» تعبیر می‌شود. اینجا برای توضیح بیشتر مدعا نخست مقصود خود از «عبادت» را روشن می‌کنیم: «عبادت»، هرگونه [[خضوع]]، کرنش و پرستش شیء یا کسی است به این [[اعتقاد]] که او [[خدا]] و دارای [[سلطه]] و [[سلطنت]] بر امور [[جهان]] یا بخشی از آن است. چنان‌که [[عرب جاهلی]] در عرض [[الله]] الهه‌هایی داشتند که [[معتقد]] بودند آنها بر امور جهان سلطه و [[اختیار]] دارند؛ لذا عبادت و پرستش خود را به آنها متوجه نموده و از آنان [[عزت]]، [[شفاعت]] و [[نصرت]] طلب می‌نمودند. برخی [[آیات]] به این نوع شرک در عبادت تصریح دارند.
-«عبادت»، هرگونه [[خضوع]]، [[کرنش]] و پرستش شیء یا کسی است به این [[اعتقاد]] که او [[خدا]] و دارای [[سلطه]] و [[سلطنت]] بر امور [[جهان]] یا بخشی از آن است. چنان‌که [[عرب جاهلی]] در عرض [[الله]] الهه‌هایی داشتند که [[معتقد]] بودند آنها بر امور جهان سلطه و [[اختیار]] دارند؛ لذا عبادت و پرستش خود را به آنها متوجه نموده و از آنان [[عزت]]،[[ شفاعت]] و [[نصرت]] [[طلب]] می‌نمودند. برخی [[آیات]] به این نوع [[شرک در عبادت]] تصریح دارند.
+# {{متن قرآن|وَاتَّخَذُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ آلِهَةً لِيَكُونُوا لَهُمْ عِزًّا}}<ref>«و به جای خداوند خدایانی گزیدند تا برای آنان مایه عزت باشند» سوره مریم، آیه ۸۱.</ref>؛
-{{متن قرآن|وَاتَّخَذُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ آلِهَةً لِيَكُونُوا لَهُمْ عِزًّا}}<ref>«و به جای خداوند خدایانی گزیدند تا برای آنان مایه عزت باشند» سوره مریم، آیه ۸۱.</ref>؛
+# {{متن قرآن|وَاتَّخَذُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ آلِهَةً لَعَلَّهُمْ يُنْصَرُونَ}}<ref>«و به جای خداوند خدایانی برگزیدند بدین امید که یاوری شوند» سوره یس، آیه ۷۴.</ref>.
-{{متن قرآن|وَاتَّخَذُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ آلِهَةً لَعَلَّهُمْ يُنْصَرُونَ}}<ref>«و به جای خداوند خدایانی برگزیدند بدین امید که یاوری شوند» سوره یس، آیه ۷۴.</ref>.
-مسئله عبادت به سوی یک خدا یا [[خدایان]] متعدد بر [[اعتقاد به توحید]] [[ربوبی]] یا [[انکار]] آن مبتنی است، کسانی که بر [[توحید افعالی]] و ربوبی اعتقاد دارند، هیچ [[داعی]] و توجیهی برای [[عبادت غیر خدا]] ندارند، اما [[معتقدان]] به ارباب و خدایان متعدد در [[تدبیر]] و [[اداره جهان]] [[معبود]] خودشان را همان الهه‌های خود قرار دادند.<ref>[[محمد حسن قدردان قراملکی|قدردان قراملکی، محمد حسن]]، [[قرآن و علم کلام (کتاب)|قرآن و علم کلام]]، ص ۳۰۶</ref>
-==[[ادله]] توحید عبادی==
+مسئله عبادت به سوی یک خدا یا خدایان متعدد بر اعتقاد به توحید [[ربوبی]] یا [[انکار]] آن مبتنی است، کسانی که بر [[توحید افعالی]] و ربوبی اعتقاد دارند، هیچ [[داعی]] و توجیهی برای عبادت غیر خدا ندارند، اما [[معتقدان]] به ارباب و خدایان متعدد در [[تدبیر]] و اداره جهان [[معبود]] خودشان را همان الهه‌های خود قرار دادند<ref>[[محمد حسن قدردان قراملکی|قدردان قراملکی، محمد حسن]]، [[قرآن و علم کلام (کتاب)|قرآن و علم کلام]]، ص ۳۰۶.</ref>.
-[[قرآن]] به ادله [[انحصار]] عبادت برای الله تصریح داشته که اینجا به اختصار بسنده می‌‌شود:
-۱. '''[[خالقیت]]''': عبادت و کرنش به عنوان خدایی تنها در برابر خدایی سزاوار است که آفریننده و [[فیاض]] اصل هستی و [[حیات]] ما و وجود دیگر موجودات باشد، از آنجا که [[خالق]] و آفریننده منحصر جهان و وجود ما به عنوان «[[عابد]]» تنها [[خداوند]] می‌باشد؛ لذا معبود [[واقعی]] و منحصر نیز او باید باشد. این وجه [[استدلال]] در بعضی آیات دال بر توحید عبادی مورد استفاده قرار گرفته است.
+== [[ادله]] توحید عبادی ==
-{{متن قرآن|يَا أَيُّهَا النَّاسُ اعْبُدُوا رَبَّكُمُ الَّذِي خَلَقَكُمْ}}<ref>«ای مردم! پروردگارتان را بپرستید که شما و پیشینیانتان را آفرید» سوره بقره، آیه ۲۱.</ref>.
+[[قرآن]] به ادله انحصار عبادت برای الله تصریح داشته که اینجا به اختصار بسنده می‌‌شود:
-{{متن قرآن|ذَلِكُمُ اللَّهُ رَبُّكُمْ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ خَالِقُ كُلِّ شَيْءٍ فَاعْبُدُوهُ}}<ref>«این است خداوند پروردگار شما، خدایی جز او نیست، آفریننده هر چیزی است پس او را بپرستید» سوره انعام، آیه ۱۰۲.</ref>.
-{{متن قرآن|لَا تَسْجُدُوا لِلشَّمْسِ وَلَا لِلْقَمَرِ وَاسْجُدُوا لِلَّهِ الَّذِي خَلَقَهُنَّ}}<ref>«به خورشید و ماه سجده نبرید و به خداوندی که آنها را آفریده است سجده برید» سوره فصلت، آیه ۳۷.</ref>.
-{{متن قرآن|وَمَا لِيَ لَا أَعْبُدُ الَّذِي فَطَرَنِي وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ}}<ref>«و چرا باید کسی را نپرستم که مرا آفریده است و به سوی او بازگردانده می‌شوید؟» سوره یس، آیه ۲۲.</ref>.
-[[آیات]] فوق ضمن امر به [[عبادت خدا]] و [[نهی]] از [[عبادت غیر خدا]] به تعلیل چنین امری می‌پردازد و دلیل آن را وصف [[خالقیت]] [[خداوند]] برای همه [[انسان‌ها]] و همه اشیاء بیان می‌کند. از مفهوم آن آیات برمی‌آید که چون [[خدایان]] [[مشرکان]] [[خالق]] هیچ چیز و همچنین [[قادر]] و مؤثر در امور [[جهان]] نیستند، در خور [[عبادت]] نیستند. آیات دال بر این نکته در [[توحید ربوبی]] گذشت.
-۲. '''[[ربوبیت]]''': چنان که اشاره رفت با [[پذیرفتن]] توحید ربوبی، دیگر به تصور [[الهه‌ها]] و خدایان متعدد مجالی باقی نمی‌ماند تا مورد [[پرستش]] و عبادت قرار گیرد، وقتی پذیرفته شود که همه فعل و آثار جهان به خداوند واحد مستند است، [[عقل]] هیچ توجیهی برای عبادت غیر خداوند نمی‌بیند؛ چراکه عبادت به خدایان متعدد باید به دلیل [[اعتقاد]] به [[قدرت]] و تأثیر آنها بر جهان و [[انسان]] باشد و با بطلان این پیش‌فرض اصلاً خدایانی وجود ندارد، تا مورد عبادت قرار گیرند.
+۱. '''خالقیت''': عبادت و کرنش به عنوان خدایی تنها در برابر خدایی سزاوار است که آفریننده و فیاض اصل هستی و [[حیات]] ما و وجود دیگر موجودات باشد، از آنجا که [[خالق]] و آفریننده منحصر جهان و وجود ما به عنوان «[[عابد]]» تنها [[خداوند]] می‌باشد؛ لذا معبود واقعی و منحصر نیز او باید باشد. این وجه [[استدلال]] در بعضی آیات دال بر توحید عبادی مورد استفاده قرار گرفته است:
-بعضی آیات در تعلیل [[توحید عبادی]] به مسئله [[رب]] اشاره داشتند.
+# {{متن قرآن|يَا أَيُّهَا النَّاسُ اعْبُدُوا رَبَّكُمُ الَّذِي خَلَقَكُمْ}}<ref>«ای مردم! پروردگارتان را بپرستید که شما و پیشینیانتان را آفرید» سوره بقره، آیه ۲۱.</ref>.
-{{متن قرآن|يَا أَيُّهَا النَّاسُ اعْبُدُوا رَبَّكُمُ}}<ref>«ای مردم! پروردگارتان را بپرستید» سوره بقره، آیه ۲۱.</ref>.
+# {{متن قرآن|ذَلِكُمُ اللَّهُ رَبُّكُمْ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ خَالِقُ كُلِّ شَيْءٍ فَاعْبُدُوهُ}}<ref>«این است خداوند پروردگار شما، خدایی جز او نیست، آفریننده هر چیزی است پس او را بپرستید» سوره انعام، آیه ۱۰۲.</ref>.
-{{متن قرآن|وَإِنَّ اللَّهَ رَبِّي وَرَبُّكُمْ فَاعْبُدُوهُ}}<ref>«و بی‌گمان خداوند پروردگار من و شماست، او را بپرستید!» سوره مریم، آیه ۳۶.</ref>.
+# {{متن قرآن|لَا تَسْجُدُوا لِلشَّمْسِ وَلَا لِلْقَمَرِ وَاسْجُدُوا لِلَّهِ الَّذِي خَلَقَهُنَّ}}<ref>«به خورشید و ماه سجده نبرید و به خداوندی که آنها را آفریده است سجده برید» سوره فصلت، آیه ۳۷.</ref>.
-برخی دیگر از آیات در [[استدلال]] به توحید عبادی به جای تکیه به عنوان «رب» به لازمه، یعنی [[افعال]] و [[سلطه]] تام آن بر [[جهان]] [[استشهاد]] نموده است.
+# {{متن قرآن|وَمَا لِيَ لَا أَعْبُدُ الَّذِي فَطَرَنِي وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ}}<ref>«و چرا باید کسی را نپرستم که مرا آفریده است و به سوی او بازگردانده می‌شوید؟» سوره یس، آیه ۲۲.</ref>.
-{{متن قرآن|أَعْبُدُ اللَّهَ الَّذِي يَتَوَفَّاكُمْ}}<ref>«خداوندی را می‌پرستم که جان شما را می‌ستاند» سوره یونس، آیه ۱۰۴.</ref>.
+[[آیات]] فوق ضمن امر به [[عبادت خدا]] و [[نهی]] از عبادت غیر خدا به تعلیل چنین امری می‌پردازد و دلیل آن را وصف خالقیت [[خداوند]] برای همه [[انسان‌ها]] و همه اشیاء بیان می‌کند. از مفهوم آن آیات برمی‌آید که چون خدایان [[مشرکان]] [[خالق]] هیچ چیز و همچنین قادر و مؤثر در امور [[جهان]] نیستند، در خور [[عبادت]] نیستند. آیات دال بر این نکته در [[توحید ربوبی]] گذشت.
-{{متن قرآن|وَلِلَّهِ غَيْبُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَإِلَيْهِ يُرْجَعُ الْأَمْرُ كُلُّهُ فَاعْبُدْهُ}}<ref>«و نهان آسمان‌ها و زمین از آن خداوند است و همه کارها بدو باز گردانده می‌شود پس او را بپرست» سوره هود، آیه ۱۲۳.</ref>.
-مفهوم [[آیات]] فوق این است که [[عبادت]] [[خدایان]] مدعی که هیچ فعل و اثری از آنان برنمی‌آید سزاوار [[انسان]] نیست.
-{{متن قرآن|قُلْ أَنَدْعُو مِنْ دُونِ اللَّهِ مَا لَا يَنْفَعُنَا وَلَا يَضُرُّنَا}}<ref>«بگو آیا به جای خداوند کسی را (به پرستش) بخوانیم که نه به ما سود می‌رساند و نه زیان می‌زند» سوره انعام، آیه ۷۱.</ref>.
-{{متن قرآن|وَيَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ مَا لَا يَضُرُّهُمْ وَلَا يَنْفَعُهُمْ وَيَقُولُونَ هَؤُلَاءِ شُفَعَاؤُنَا عِنْدَ اللَّهِ}}<ref>«و به جای خداوند چیزی را می‌پرستند که نه زیانی به آنان می‌رساند و نه سودی و می‌گویند اینان میانجی‌های ما نزد خداوندند» سوره یونس، آیه ۱۸.</ref>.
-{{متن قرآن|وَلَا تَدْعُ مِنْ دُونِ اللَّهِ مَا لَا يَنْفَعُكَ وَلَا يَضُرُّكَ}}<ref>«و به جای [[خداوند]] چیزی را (به [[پرستش]]) مخوان که نه تو را سودی می‌رساند و نه زیانی» [[سوره یونس]]، [[آیه]] ۱۰۶؛ {{متن قرآن|قُلْ مَنْ رَبُّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ قُلِ اللَّهُ قُلْ أَفَاتَّخَذْتُمْ مِنْ دُونِهِ أَوْلِيَاءَ لَا يَمْلِكُونَ لِأَنْفُسِهِمْ نَفْعًا وَلَا ضَرًّا قُلْ هَلْ يَسْتَوِي الْأَعْمَى وَالْبَصِيرُ أَمْ هَلْ تَسْتَوِي الظُّلُمَاتُ وَالنُّورُ أَمْ جَعَلُوا لِلَّهِ شُرَكَاءَ خَلَقُوا كَخَلْقِهِ فَتَشَابَهَ الْخَلْقُ عَلَيْهِمْ قُلِ اللَّهُ خَالِقُ كُلِّ شَيْءٍ وَهُوَ الْوَاحِدُ الْقَهَّارُ}} «بگو: [[پروردگار]] [[آسمان‌ها]] و [[زمین]] کیست؟ بگو: خداوند؛ بگو: آیا در برابر او سرورانی گزیده‌اید که هیچ [[سود]] و زیانی برای خویش در [[اختیار]] ندارند؟ بگو: آیا [[نابینا]] و [[بینا]] برابر است؟ یا تیرگی‌ها با [[روشنایی]] برابرند؟ یا برای خداوند شریک‌هایی تراشیده‌اند که همانند [[آفرینش]] او را آفریده‌اند بنابراین (این دو)[[ آفرینش]] بر آنان مشتبه شده است؟ بگو خداوند آفریننده هر چیز است و اوست که یگانه دادفرماست» [[سوره رعد]]، [[آیه]] ۱۶؛ {{متن قرآن|أَمْ لَهُمْ آلِهَةٌ تَمْنَعُهُمْ مِنْ دُونِنَا لَا يَسْتَطِيعُونَ نَصْرَ أَنْفُسِهِمْ وَلَا هُمْ مِنَّا يُصْحَبُونَ}} «آیا خدایانی دارند که آنان را در برابر ما نگهداری می‌کنند؟ آنها به خویش [[یاری]] نمی‌توانند کرد و از سوی ما نیز [[همراهی]] نمی‌شوند» [[سوره انبیاء]]، آیه ۴۳؛ {{متن قرآن|إِنَّمَا تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ أَوْثَانًا وَتَخْلُقُونَ إِفْكًا إِنَّ الَّذِينَ تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ لَا يَمْلِكُونَ لَكُمْ رِزْقًا فَابْتَغُوا عِنْدَ اللَّهِ الرِّزْقَ وَاعْبُدُوهُ وَاشْكُرُوا لَهُ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ}} «تنها بت‌هایی را به جای [[خداوند]] می‌پرستید و دروغی فرا می‌بافید؛ بی‌گمان کسانی که به جای خداوند می‌پرستید [[اختیار]] روزی شما را ندارند، روزی را نزد خداوند بجویید و او را بپرستید و او را [[سپاس]] گزارید که به سوی او باز گردانده می‌شوید» [[سوره عنکبوت]]، آیه ۱۷؛ {{متن قرآن|وَيَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ مَا لَا يَمْلِكُ لَهُمْ رِزْقًا مِنَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ شَيْئًا وَلَا يَسْتَطِيعُونَ}} «و به جای خداوند چیزهایی را می‌پرستند که (در هیچ یک) از [[آسمان‌ها]] و [[زمین]] نه اختیار هیچ رزقی را برای آنان دارند و نه می‌توانند داشته باشند» [[سوره نحل]]، آیه ۷۳؛ {{متن قرآن|يُولِجُ اللَّيْلَ فِي النَّهَارِ وَيُولِجُ النَّهَارَ فِي اللَّيْلِ وَسَخَّرَ الشَّمْسَ وَالْقَمَرَ كُلٌّ يَجْرِي لِأَجَلٍ مُسَمًّى ذَلِكُمُ اللَّهُ رَبُّكُمْ لَهُ الْمُلْكُ وَالَّذِينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ مَا يَمْلِكُونَ مِنْ قِطْمِيرٍ}} «از شب می‌کاهد و بر [[روز]] می‌افزاید و از روز می‌کاهد و بر شب می‌افزاید و [[خورشید و ماه]] را رام کرده است، هر یک تا زمانی معیّن روان است، این است خداوند [[پروردگار]] شما که فرمانفرمایی، او راست و کسانی را که به جای او (به [[پرستش]]) می‌خوانید سر مویی اختیار ندارند» [[سوره فاطر]]، آیه ۱۳؛ {{متن قرآن|إِذْ قَالَ لِأَبِيهِ يَا أَبَتِ لِمَ تَعْبُدُ مَا لَا يَسْمَعُ وَلَا يُبْصِرُ وَلَا يُغْنِي عَنْكَ شَيْئًا}} «هنگامی که به پدر خویش گفت: ای پدر! چرا چیزی را می‌پرستی که نه می‌شنود و نه می‌بیند و نه هیچ به کار تو می‌آید؟» [[سوره مریم]]، [[آیه]] ۴۲؛ {{متن قرآن|إِنَّ الَّذِينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ عِبَادٌ أَمْثَالُكُمْ فَادْعُوهُمْ فَلْيَسْتَجِيبُوا لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ}} «بی‌گمان کسانی که شما به جای [[خداوند]] (به [[پرستش]]) می‌خوانید بندگانی چون خود شمایند؛ بخوانیدشان! پس اگر راست می‌گویید باید به شما پاسخ دهند» [[سوره اعراف]]، آیه ۱۹۴.</ref>.<ref>[[محمد حسن قدردان قراملکی|قدردان قراملکی، محمد حسن]]، [[قرآن و علم کلام (کتاب)|قرآن و علم کلام]]، ص ۳۰۷</ref>
+۲. '''[[ربوبیت]]''': چنان که اشاره رفت با پذیرفتن توحید ربوبی، دیگر به تصور الهه‌ها و خدایان متعدد مجالی باقی نمی‌ماند تا مورد [[پرستش]] و عبادت قرار گیرد، وقتی پذیرفته شود که همه فعل و آثار جهان به خداوند واحد مستند است، [[عقل]] هیچ توجیهی برای عبادت غیر خداوند نمی‌بیند؛ چراکه عبادت به خدایان متعدد باید به دلیل [[اعتقاد]] به [[قدرت]] و تأثیر آنها بر جهان و [[انسان]] باشد و با بطلان این پیش‌فرض اصلاً خدایانی وجود ندارد، تا مورد عبادت قرار گیرند.
+بعضی آیات در تعلیل [[توحید عبادی]] به مسئله [[رب]] اشاره داشتند:
+# {{متن قرآن|يَا أَيُّهَا النَّاسُ اعْبُدُوا رَبَّكُمُ}}<ref>«ای مردم! پروردگارتان را بپرستید» سوره بقره، آیه ۲۱.</ref>.
+# {{متن قرآن|وَإِنَّ اللَّهَ رَبِّي وَرَبُّكُمْ فَاعْبُدُوهُ}}<ref>«و بی‌گمان خداوند پروردگار من و شماست، او را بپرستید!» سوره مریم، آیه ۳۶.</ref>.
+برخی دیگر از آیات در [[استدلال]] به توحید عبادی به جای تکیه به عنوان «رب» به لازمه، یعنی [[افعال]] و [[سلطه]] تام آن بر [[جهان]] استشهاد نموده است:
+# {{متن قرآن|أَعْبُدُ اللَّهَ الَّذِي يَتَوَفَّاكُمْ}}<ref>«خداوندی را می‌پرستم که جان شما را می‌ستاند» سوره یونس، آیه ۱۰۴.</ref>.
+# {{متن قرآن|وَلِلَّهِ غَيْبُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَإِلَيْهِ يُرْجَعُ الْأَمْرُ كُلُّهُ فَاعْبُدْهُ}}<ref>«و نهان آسمان‌ها و زمین از آن خداوند است و همه کارها بدو باز گردانده می‌شود پس او را بپرست» سوره هود، آیه ۱۲۳.</ref>. مفهوم این [[آیات]] این است که [[عبادت]] خدایان مدعی که هیچ فعل و اثری از آنان برنمی‌آید سزاوار [[انسان]] نیست.
+# {{متن قرآن|قُلْ أَنَدْعُو مِنْ دُونِ اللَّهِ مَا لَا يَنْفَعُنَا وَلَا يَضُرُّنَا}}<ref>«بگو آیا به جای خداوند کسی را (به پرستش) بخوانیم که نه به ما سود می‌رساند و نه زیان می‌زند» سوره انعام، آیه ۷۱.</ref>.
+# {{متن قرآن|وَيَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ مَا لَا يَضُرُّهُمْ وَلَا يَنْفَعُهُمْ وَيَقُولُونَ هَؤُلَاءِ شُفَعَاؤُنَا عِنْدَ اللَّهِ}}<ref>«و به جای خداوند چیزی را می‌پرستند که نه زیانی به آنان می‌رساند و نه سودی و می‌گویند اینان میانجی‌های ما نزد خداوندند» سوره یونس، آیه ۱۸.</ref>.
+# {{متن قرآن|وَلَا تَدْعُ مِنْ دُونِ اللَّهِ مَا لَا يَنْفَعُكَ وَلَا يَضُرُّكَ}}<ref>«و به جای [[خداوند]] چیزی را (به [[پرستش]]) مخوان که نه تو را سودی می‌رساند و نه زیانی» [[سوره یونس]]، [[آیه]] ۱۰۶؛ {{متن قرآن|قُلْ مَنْ رَبُّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ قُلِ اللَّهُ قُلْ أَفَاتَّخَذْتُمْ مِنْ دُونِهِ أَوْلِيَاءَ لَا يَمْلِكُونَ لِأَنْفُسِهِمْ نَفْعًا وَلَا ضَرًّا قُلْ هَلْ يَسْتَوِي الْأَعْمَى وَالْبَصِيرُ أَمْ هَلْ تَسْتَوِي الظُّلُمَاتُ وَالنُّورُ أَمْ جَعَلُوا لِلَّهِ شُرَكَاءَ خَلَقُوا كَخَلْقِهِ فَتَشَابَهَ الْخَلْقُ عَلَيْهِمْ قُلِ اللَّهُ خَالِقُ كُلِّ شَيْءٍ وَهُوَ الْوَاحِدُ الْقَهَّارُ}} «بگو: [[پروردگار]] [[آسمان‌ها]] و [[زمین]] کیست؟ بگو: خداوند؛ بگو: آیا در برابر او سرورانی گزیده‌اید که هیچ [[سود]] و زیانی برای خویش در [[اختیار]] ندارند؟ بگو: آیا [[نابینا]] و [[بینا]] برابر است؟ یا تیرگی‌ها با [[روشنایی]] برابرند؟ یا برای خداوند شریک‌هایی تراشیده‌اند که همانند [[آفرینش]] او را آفریده‌اند بنابراین (این دو)[[ آفرینش]] بر آنان مشتبه شده است؟ بگو خداوند آفریننده هر چیز است و اوست که یگانه دادفرماست» [[سوره رعد]]، [[آیه]] ۱۶؛ {{متن قرآن|أَمْ لَهُمْ آلِهَةٌ تَمْنَعُهُمْ مِنْ دُونِنَا لَا يَسْتَطِيعُونَ نَصْرَ أَنْفُسِهِمْ وَلَا هُمْ مِنَّا يُصْحَبُونَ}} «آیا خدایانی دارند که آنان را در برابر ما نگهداری می‌کنند؟ آنها به خویش [[یاری]] نمی‌توانند کرد و از سوی ما نیز [[همراهی]] نمی‌شوند» [[سوره انبیاء]]، آیه ۴۳؛ {{متن قرآن|إِنَّمَا تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ أَوْثَانًا وَتَخْلُقُونَ إِفْكًا إِنَّ الَّذِينَ تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ لَا يَمْلِكُونَ لَكُمْ رِزْقًا فَابْتَغُوا عِنْدَ اللَّهِ الرِّزْقَ وَاعْبُدُوهُ وَاشْكُرُوا لَهُ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ}} «تنها بت‌هایی را به جای [[خداوند]] می‌پرستید و دروغی فرا می‌بافید؛ بی‌گمان کسانی که به جای خداوند می‌پرستید [[اختیار]] روزی شما را ندارند، روزی را نزد خداوند بجویید و او را بپرستید و او را [[سپاس]] گزارید که به سوی او باز گردانده می‌شوید» [[سوره عنکبوت]]، آیه ۱۷؛ {{متن قرآن|وَيَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ مَا لَا يَمْلِكُ لَهُمْ رِزْقًا مِنَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ شَيْئًا وَلَا يَسْتَطِيعُونَ}} «و به جای خداوند چیزهایی را می‌پرستند که (در هیچ یک) از [[آسمان‌ها]] و [[زمین]] نه اختیار هیچ رزقی را برای آنان دارند و نه می‌توانند داشته باشند» [[سوره نحل]]، آیه ۷۳؛ {{متن قرآن|يُولِجُ اللَّيْلَ فِي النَّهَارِ وَيُولِجُ النَّهَارَ فِي اللَّيْلِ وَسَخَّرَ الشَّمْسَ وَالْقَمَرَ كُلٌّ يَجْرِي لِأَجَلٍ مُسَمًّى ذَلِكُمُ اللَّهُ رَبُّكُمْ لَهُ الْمُلْكُ وَالَّذِينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ مَا يَمْلِكُونَ مِنْ قِطْمِيرٍ}} «از شب می‌کاهد و بر [[روز]] می‌افزاید و از روز می‌کاهد و بر شب می‌افزاید و [[خورشید و ماه]] را رام کرده است، هر یک تا زمانی معیّن روان است، این است خداوند [[پروردگار]] شما که فرمانفرمایی، او راست و کسانی را که به جای او (به [[پرستش]]) می‌خوانید سر مویی اختیار ندارند» [[سوره فاطر]]، آیه ۱۳؛ {{متن قرآن|إِذْ قَالَ لِأَبِيهِ يَا أَبَتِ لِمَ تَعْبُدُ مَا لَا يَسْمَعُ وَلَا يُبْصِرُ وَلَا يُغْنِي عَنْكَ شَيْئًا}} «هنگامی که به پدر خویش گفت: ای پدر! چرا چیزی را می‌پرستی که نه می‌شنود و نه می‌بیند و نه هیچ به کار تو می‌آید؟» [[سوره مریم]]، [[آیه]] ۴۲؛ {{متن قرآن|إِنَّ الَّذِينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ عِبَادٌ أَمْثَالُكُمْ فَادْعُوهُمْ فَلْيَسْتَجِيبُوا لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ}} «بی‌گمان کسانی که شما به جای [[خداوند]] (به [[پرستش]]) می‌خوانید بندگانی چون خود شمایند؛ بخوانیدشان! پس اگر راست می‌گویید باید به شما پاسخ دهند» [[سوره اعراف]]، آیه ۱۹۴.</ref>.<ref>[[محمد حسن قدردان قراملکی|قدردان قراملکی، محمد حسن]]، [[قرآن و علم کلام (کتاب)|قرآن و علم کلام]]، ص ۳۰۷.</ref>
 == منابع ==