جز
وظیفهٔ شمارهٔ ۲
جز (جایگزینی متن - '\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(252\,\s252\,\s233\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\[\[(.*)\]\](.*)\"\'\'\'(.*)\'\'\'\"(.*)\<\/div\> \<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(255\,\s245\,\s227\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\<\/div\> \<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(206\,242\,\s299\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(...) |
HeydariBot (بحث | مشارکتها) جز (وظیفهٔ شمارهٔ ۲) |
||
| خط ۹: | خط ۹: | ||
==مقدمه== | ==مقدمه== | ||
*در لغت به معنی بیابان نرم و هموار و بیآبوعلف است. نام سرزمینی است میان [[مکه]] و [[مدینه]]؛البته به مکه نزدیکتر. در این سرزمین، لشکر [[سفیانی]] با [[امام مهدی|حضرت مهدی]] {{ع}} وارد جنگ میشود که به امر خداوند در زمین فرومیروند و نابود میگردند<ref>منتهی الامال، باب ۱۴، فصل ۷.</ref>. "[[خسف در بیداء]]" بهمعنای فرورفتن در سرزمین بیداء، یکی از نشانههای حتمی ظهور ذکر شده است<ref>[[منتخب الاثر (کتاب)|منتخب الاثر]]، ص ۴۵۲.</ref>. | *در لغت به معنی بیابان نرم و هموار و بیآبوعلف است. نام سرزمینی است میان [[مکه]] و [[مدینه]]؛البته به مکه نزدیکتر. در این سرزمین، لشکر [[سفیانی]] با [[امام مهدی|حضرت مهدی]] {{ع}} وارد جنگ میشود که به امر خداوند در زمین فرومیروند و نابود میگردند<ref>منتهی الامال، باب ۱۴، فصل ۷.</ref>. "[[خسف در بیداء]]" بهمعنای فرورفتن در سرزمین بیداء، یکی از نشانههای حتمی ظهور ذکر شده است<ref>[[منتخب الاثر (کتاب)|منتخب الاثر]]، ص ۴۵۲.</ref>. | ||
*در حدیث است که از نماز گزاردن در بیداء نهی شده، چون مورد غضب خدا واقع شده است. در حدیث دیگری است که بیداء همان "ذات الجیش" است که هروقت [[امام صادق]] {{ع}} به آنجا میرسید، زود میگذشت و در آن نماز نمیخواند<ref>مهدی موعود، پاورقی ص ۷۷۴.</ref> | *در حدیث است که از نماز گزاردن در بیداء نهی شده، چون مورد غضب خدا واقع شده است. در حدیث دیگری است که بیداء همان "ذات الجیش" است که هروقت [[امام صادق]] {{ع}} به آنجا میرسید، زود میگذشت و در آن نماز نمیخواند<ref>مهدی موعود، پاورقی ص ۷۷۴.</ref><ref>[[مجتبی تونهای|تونهای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۱۸۷.</ref>. | ||
==بیداء در فرهنگنامه آخرالزمان== | ==بیداء در فرهنگنامه آخرالزمان== | ||
بیداء به معنی سرزمینی است که [[خاک]] [[نرمی]] دارد و در میان راه [[مکه]] و [[مدینه]] قرار گرفته است و به [[شهر]] [[مکه]] نزدیکتر است. گروهی برای [[جنگ]] به سوی [[مکه]] و [[خانه خدا]] میروند، زمانی که به این سرزمین میرسند، [[خدا]] به [[جبرئیل]]{{ع}} [[دستور]] میدهد و او [[زمین]] را امر کرده تا همه آنها را در خود فرو برد<ref>ملاحم: ص ۷۶.</ref>. | بیداء به معنی سرزمینی است که [[خاک]] [[نرمی]] دارد و در میان راه [[مکه]] و [[مدینه]] قرار گرفته است و به [[شهر]] [[مکه]] نزدیکتر است. گروهی برای [[جنگ]] به سوی [[مکه]] و [[خانه خدا]] میروند، زمانی که به این سرزمین میرسند، [[خدا]] به [[جبرئیل]]{{ع}} [[دستور]] میدهد و او [[زمین]] را امر کرده تا همه آنها را در خود فرو برد<ref>ملاحم: ص ۷۶.</ref>. | ||