عرفه در فقه اسلامی

این مدخل زیرشاخهٔ بحث عرفه است. عرفه از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود: عرفه در فقه اسلامی - عرفه در معارف دعا و زیارات - عرفه در معارف و سیره سجادی - پرسش مرتبط ندارد

مقدمه

روز عرفه از روزهای با فضیلت است. اشتغال به دعا پس از نماز ظهر و عصر و نیز اجتماع مردم جهت دعا در این روز استحباب دارد؛ بلکه دعا در روز عرفه از روزه افضل است؛ از این رو، چنانچه روزه موجب ضعف انسان از دعا گردد، کراهت دارد؛ لیکن در صورتی که موجب ضعف نشود مستحب است.

از دیگر اعمال مستحب روز عرفه، زیارت امام حسین (ع)؛ آزاد کردن برده در شب و روز عرفه؛ خواندن دو رکعت نماز ـ پس از نماز عصر و قبل از شروع به دعا زیر آسمان ـ و اعتراف به گناهان؛ خواندن صد رکعت نماز برای کسی که در عرفات است با حمد و توحید و ختم آن با آیة الکرسی ؛ غسل، و افضل انجام دادن آن هنگام زوال است و صدقه دادن که پاداشی مضاعف از دیگر ایّام دارد.

حاجت خواستن از غیر خدا در روز عرفه مکروه است.

از مناسک حج، وقوف به عرفات از ظهر روز نهم ذیحجه تا غروب آفتاب است. جمع بین نماز ظهر و عصر در اول وقت برای کسی که در عرفات است، استحباب دارد. در این صورت، اذان نماز عصر ساقط خواهد بود؛ لیکن در اینکه سقوط آن به نحو رخصت است یا عزیمت، اختلاف می‌‏باشد. بنابر قول به عزیمت، اذان نماز عصر مشروعیت ندارد، بلکه بدعت و حرام است.

مستحب است محرم پس از بستن احرام، تلبیه را تکرار کند، لیکن به تصریح برخی، بر کسی که احرام حج بسته، واجب است ظهرروز عرفه تلبیه را قطع کند.

مستحب است امیر الحاج در روز عرفه برای حاجیان سخنرانی کند و آنها را با اعمال و مناسک آشنا سازد. بر حاجی مستحب است شب عرفه به منی رفته، تا طلوع فجر در آنجا بیتوته نماید و به طاعت الهی ـ از قبیل نماز، دعا و ذکر ـ مشغول گردد. .

منابع

1. هاشمی شاهرودی، سید محمود، فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت