تخریب مسجد الاقصی
متن این جستار آزمایشی و غیرنهایی است. برای اطلاع از اهداف و چشم انداز این دانشنامه به صفحه آشنایی با دانشنامه مجازی امامت و ولایت مراجعه کنید.
- این مدخل مرتبط با مباحث پیرامون امام مهدی(ع) است. "امام مهدی" از چند منظر متفاوت، بررسی میشود:
- در این باره، تعداد بسیاری از پرسشهای عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل امام مهدی (پرسش) قابل دسترسی خواهند بود.
مقدمه
- یک جریان مسیحی صهیونیستی در آمریکا شکل گرفته که اعتقاد دارد ویرانی مسجد الاقصی و ساخت معبد سوم سلیمان به جای این مسجد، شرط ظهور حضرت مسیح (ع) است و بدون ساخت معبد سوم، مسیح هرگز ظهور نمیکند. این جریان، بهویژه گروههای تندرو صهیونیست وابسته به آن، اعتقاد دارند که خرابههای معبد نخست و دوم سلیمان در زیر مسجد الاقصی است و برای ساخت مجدد این معبد، راهی جز ویرانی مسجد الاقصی وجود ندارد. باتوجه به همین اعتقاد، پیروان این جریان صهیونیستی مبالغ هنگفتی را در سازمانهای افراطی صهیونیستی مانند "عطیرات کوهانیم" قرار میدهند که یهودی کردن قدس و تخریب مسجد الاقصی هدف اعلام شده آنها است.
- چهرههای بارز این جریان در مصاحبههای مختلف با رسانههای ارتباط جمعی رژیم صهیونیستی میگویند که هیچ رئیسجمهوری در آمریکا جرأت آن را ندارد که به اسرائیل کمک نکند؛ زیرا در غیر این صورت سرنگون خواهد شد.
- در چارچوب اعتقادات و تلاشهای این جریان صهیونیستی روز ٢١ مهرماه سال ١٣٨٢ مراسمی در قدس با حضور سه هزار نفر از طرفداران جدی رژیم صهیونیستی که به سرزمینهای اشغالی آمده بودند، برگزار شد.
- "آریل شارون" نخستوزیر رژیم صهیونیستی خطاب به شرکتکنندگان در این مراسم گفت: کشمکش کنونی اسرائیل با فلسطینیان ریشه در مخالفت جهان عرب با حقوق یهودیان دارد و جهان عرب نمیخواهد با ملت یهود آشتی کند.
- وی همچنین در این مراسم برای تحریک احساسات اعضای این جریان افراطی ادعا کرد: اسرائیل ظرف سه سال گذشته شاهد جنگ تحمیلی فلسطینیان بوده است، اما این کشمکش صد سال پیش آغاز شد. هدف از سفر این سه هزار آمریکایی به سرزمینهای اشغالی آن بوده که از کابینه شارون بخواهند از قدس دست نکشد و شارون نیز به آنان گفته است که قدس برای همیشه مرکز یکپارچه اسرائیل باقی خواهد ماند[۱][۲].
پرسشهای وابسته
منابع
پانویس
با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل میشوید:
- ↑ نشریه موعود، شماره ۴۰، ص ۳۲.
- ↑ تونهای، مجتبی، موعودنامه، ص۲۱۹.