اهل بیت و برخورداری از علمالکتاب عنوان مقالهای است با زبان فارسی که به بررسی تفسیری و تحلیلی معنای «علمالکتاب» و مصداق ﴿عِندَهُ عِلْمٌ مِّنَ الْکِتَابِ﴾ در قرآن، نقد احتمالات مطرحشده درباره آن، و تبیین برتریاهلبیت(ع) در مراتب مختلف این علم میپردازد. این مقاله ۱۷ صفحهای به قلم محمد شریفی و علی رضا لکزایی نگاشته شده و در نشریه الاهیات قرآنی (شماره ۱۶، بهار و تابستان ۱۴۰۰) منتشر شده است[۱].
چکیده مقاله
نویسنده در چکیده مقاله خود مینویسد: «در مورد معنای «علم الکتاب» و مصداق ﴿عِندَهُ عِلْمٌ مِّنَ الْكِتَابِ﴾ که در آیه ۴۳ سوره رعد به عنوان گواهرسالت پیامبر اسلام(ص) معرفی شده است، در میان مفسران، اختلاف نظرهایی وجود دارد و احتمالات و مصادیق متعددی برای آن ذکر شده که برخی از این احتمالات با محتوای سوره و مکی بودن آن سازگار نیست. هدف پژوهش نیز اثبات این نکته است که مصداق بارز «من عنده علم الکتاب»، ائمه معصومین(ع) هستند و اینکه آنها از تمام علوم، حقایق و پدیدههای عالم به جز آن چه مخصوص علم غیب الهی است، باخبرند. سؤال اصلی پژوهش این است که معنا و مصداق حقیقی علم الکتاب چیست و اهل بیت(ع) در مقایسه با دیگران به چه میزان از علم الکتاب بهرهمندند؟ یافتههای پژوهش که با روش توصیفی- تحلیلی انجام شده، نشان میدهد که با محور قرار دادن آیات ابتدایی سوره زخرف، چهار احتمال قابل طرح است که عبارتند از: علم به کتب آسمانی، علم به قرآن به طور خاص، علم به لوح محفوظ و آگاهی از اسم اعظمالهی. احتمال اول، صحیح نیست و سه احتمال دیگر با یکدیگر قابل جمع بوده و هرکدام، مراتب مختلف یک حقیقت را دارا بوده و علی(ع) و فرزندانمطهر ایشان آگاهترین مردم به علم الکتاب هستند».
